Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Η αξιολόγηση και οι εκπαιδευτικοί

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 30 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ 
EKΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΟΝ «ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ»…


Μέχρι πότε θα συζητάμε για την αξιολόγηση;…


* Εχουν αρχίσει να συνταξιοδοτούνται εκπαιδευτικοί οι οποίοι 
αξιολόγησαν χιλιάδες παιδιά, ενώ οι ίδιοι δεν αξιολογήθηκαν ποτέ (!), από κανέναν…


Πριν από λίγα χρόνια, όταν - επι Αννας Διαμαντοπούλου - είχε έρθει στα σχολεία η εγκύκλιος για την (δοκιμαστική) «Αυτοαξιολόγηση του σχολείου» και  καλούμασταν ως σύλλογοι καθηγητών να εκφράσουμε τη γνώμη μας, στις πλείστες των συνεδριάσεων των συλλόγων καθηγητών του Ν. Λάρισας υπερίσχυσε η άρνηση, το «Όχι». Αυτές τις μέρες – επί υπουργίας Κων/νου Αρβανιτοπούλου -  που έφθασε στα σχολεία το Ερωτηματολόγιο προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να εκφράσουμε την άποψή μας για την «Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και του έργου των εκπαιδευτικών», το συνδικαλιστικό όργανό μας (ΟΛΜΕ) μας καλεί να μην εκφράσουμε κάν την άποψή μας, προτρέποντάς μας σε αποχή από τη διαδικασία συμπλήρωσης - απάντησης του Ερωτηματολογίου (καίτοι αυτή θα είναι ανώνυμη, αποστελλόμενη ηλεκτρονικά, μέσω κλειδαρίθμου).    

Φυσικά, ουδέν έχω να αντιλέξω στην άποψη της ΟΛΜΕ πως «είναι προκλητικό να διατείνεται το υπ. Παιδείας πως ενδιαφέρεται για τη βελτίωση και την ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης και παράλληλα επιβάλλει τραγικές περικοπές στην εκπαίδευση, διαλύοντας το δημόσιο σχολείο και εξαθλιώνοντας τους εκπαιδευτικούς». Θα προσέθετα μάλιστα ότι τόσο ο σημερινός υπουργός Παιδείας, όσο και οι προκάτοχοι του θα πρέπει να ντρέπονται για τις διαχρονικές - πελατειακού τύπου - πολιτικές των κυβερνήσεων που μας κατέστησαν τη τελευταία 20ετία ουραγούς στο μισθολόγιο του δημοσίου, διαμορφώνοντας για τον κλάδο μας αμοιβές υπολειπόμενες και εκείνων των κλητήρων (!!!) της Εφορίας, των Τελωνείων, της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, του ΟΣΕ, της ΕΡΤ, κλπ. Θα συμφωνήσω, επίσης, και θα υπερθεματίσω ότι ο βαθιά χειμαζόμενος κλάδος μας είναι σε απόλυτη απελπισία, με την ανοχή του να έχει ξεπεράσει κάθε όριο και τη δραματική εκδήλωση της οργής του ante portas - γιατί έχουμε ήδη έχουμε φθάσει στα όριά μας.

Θεωρώ, όμως, ότι μερίδιο ευθύνης τόσο για την οικονομική υποβάθμιση, όσο και τη συνολικότερη απαξίωση του κλάδου μας έχει και ο ίδιος ο κλάδος και τα συνδικαλιστικά του όργανα με την αβελτηρία που επέδειξαν απέναντι στις προκλήσεις των καιρών, αντιδρώντας ακόμη και σε ρυθμίσεις που η κοινωνία και οι πολίτες (εν προκειμένω και επί το ειδικότερον, οι γονείς των μαθητών μας, αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές μας) θεωρούν (και δικαίως) αυτονόητες, όπως η αξιολόγηση.