Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Η νέα Εθνική Πολιτική για τα Αρχεία και τις Βιβλιοθήκες


Tη νέα Εθνική Πολιτική για τα Αρχεία και τις Βιβλιοθήκες παρουσίασε σήμερα στη συνδιάσκεψη στο Ζάππειο η υπ. Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Η Νέα Εθνική Πολιτική Βιβλιοθηκών και Αρχείων, πρέπει να έχει ορίζοντα δεκαετίας έως το 2020. Πρέπει να δομήσουμε τον πραγματικό και τον άυλο-ηλεκτρονικό χώρο της γνώσης και της πληροφορίας. Ο σχεδιασμός της Νέας Εθνικής Πολιτικής Βιβλιοθηκών & Αρχείων περιλαμβάνει δύο συνιστώσες:

Την αρχιτεκτονική ενός Νέου Εθνικού Συστήματος Ελληνικών Βιβλιοθηκών, με ενιαία δράση και λειτουργία, στη βάση των κοινών -ή και συμπληρωματικά- προσφερόμενων υπηρεσιών. Επιπλέον, θα προβλέπεται η ενιαία δράση με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και, μελλοντικά, με τα Μουσεία.
Την οργανική διασύνδεση αυτού του συστήματος με τις ανάγκες της εκπαίδευσης. Τη μετατροπή του σε ζωτικό εργαλείο αναζήτησης και ανάκτησης γνώσης για μαθητές και σπουδαστές και την εισαγωγή του «ψηφιακού βιβλίου» στην εκπαίδευση. Επιπλέον, τη σταθερή εξυπηρέτηση των αναγκών έρευνας και αναζήτησης γνώσης για κάθε πολίτη. Την προώθηση της φιλαναγνωσίας.
Ποια θα είναι η αρχιτεκτονική του Νέου Εθνικού Συστήματος Ελληνικών Βιβλιοθηκών;
Καρδιά και βηματοδότης του συστήματος είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδος. Σε αυτή συγκροτείται και λειτουργεί η Μονάδα Ηλεκτρονικής Διασύνδεσης του Συστήματος.
Στον πυρήνα του Συστήματος τοποθετούνται οι βιβλιοθήκες εθνικής εμβέλειας: η Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων και οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες ως Κοινοπραξία.
Με κέντρο την Εθνική Βιβλιοθήκη, δημιουργείται στην επικράτεια ένα πλέγμα Δημοσίων και Δημοτικών Βιβλιοθηκών.
Στο κέντρο αυτή της πολιτικής είναι ο πολίτης - ο χρήστης. Και εννοούμε: το παιδί, το μαθητή, το φοιτητή, το σπουδαστή, τον ακαδημαϊκό αλλά και τον ανεξάρτητο ερευνητή, τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς, τις δεξαμενές σκέψεις, τον Τύπο και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Όλοι ,όσοι επιθυμούν, να έχουν πρόσβαση στην πληροφορία και στην έρευνα με βάση το τεκμήριο. Το Εθνικό Σύστημα Βιβλιοθηκών, με την υλική και την άυλη-ηλεκτρονική του υπόσταση, θα πρέπει να ικανοποιεί οποιαδήποτε γνωσιακή ανάγκη και πληροφοριακό ενδιαφέρον του πολίτη. Θα είναι «χρηστοκεντρικό».
Βασικός σκοπός του Συστήματος Βιβλιοθηκών είναι η σύνδεση του πολίτη με το περιεχόμενο, φυσικό ή ψηφιακό. Προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες αυτές, προτάσσεται η ανάγκη υλοποίησης δύο βασικών στρατηγικών στόχων που αφορούν στη δημιουργία:
Ενιαίου Εθνικού Συλλογικού Καταλόγου, στον οποίο θα οργανώνεται η παρουσίαση του εθνικού βιβλιακού και ψηφιακού περιεχομένου.
Έξυπνης Μηχανής Αναζήτησης, κορυφαίας σχεδίασης και αποτελεσματικής αναζήτησης περιεχομένου, στην οποία θα ενσωματώνονται διαδραστικές υπηρεσίες Web2.0 και μελλοντικά Web3.0, ενώ θα επιτρέπει την full-text εξερεύνηση του ψηφιοποιημένου υλικού.
Σε επόμενη φάση θα πρέπει να ενσωματωθούν και οι κατάλογοι Βιβλιοθηκών-Αρχείων-Μουσείων.
Με την υλοποίηση των δύο βασικών στρατηγικών στόχων, καθίσταται εφικτός ο «διαδανεισμός» : Ο πολίτης μπορεί να δανειστεί από οποιαδήποτε βιβλιοθήκη οποιοδήποτε τεκμήριο επιθυμεί, ανεξάρτητα από τη βιβλιοθήκη προέλευσης, και να το επιστρέψει σε οποιαδήποτε άλλη βιβλιοθήκη. Κάθε τεκμήριο είναι δυνατόν να παραδοθεί σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας.
Το περιεχόμενο που σήμερα δημιουργείται, σε ολοένα και αυξανόμενο όγκο, έχει ψηφιακή υπόσταση. Θα πρέπει, επομένως, να αντιμετωπίσουμε προβλήματα που σχετίζονται με αυτή ακριβώς την ψηφιακή μορφή του. Δύο είναι οι προτεραιότητες:
Η συλλογή του ψηφιακού περιεχομένου. Αυτό αφορά: ηλεκτρονικά περιοδικά, ηλεκτρονικές εφημερίδες, ηλεκτρονικά βιβλία, γκρίζα βιβλιογραφία (διπλωματικών και διδακτορικών εργασιών), και οποιοδήποτε άλλο υλικό σε οποιοδήποτε ψηφιακή φόρμα (format): κειμένου-εικόνας-ήχου.
Η διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής της ψηφιακής υποδομής του Εθνικού Συστήματος Βιβλιοθηκών, σε συνεργασία με κορυφαία τεχνολογικά ιδρύματα, πανεπιστημιακές σχολές και κορυφαίες εθνικές βιβλιοθήκες που χρησιμοποιούν αντίστοιχες εφαρμογές. Χωρίς την κατάλληλη ψηφιακή υποδομή δεν είναι δυνατή η επιτυχής αποθήκευση και διατήρηση του ψηφιακού περιεχομένου.
Το Σύστημα συλλέγει, αποθηκεύει αλλά και δημιουργεί ψηφιακό περιεχόμενο. Έχουν ψηφιοποιηθεί έως τώρα 17.200.000 σελίδες βιβλιακού υλικού της Εθνικής Βιβλιοθήκης και των Δημοσίων Βιβλιοθηκών, καθώς και 7.500.000 σελίδες αρχειακού υλικού των Γενικών Αρχείων. Το υλικό αυτό είναι προσβάσιμο στους πολίτες.
Αναδημιουργία Εθνικής Βιβλιοθήκης
«Είναι κάτι που το αναλαμβάνω προσωπικά. Δεν μπορεί ως χώρα να μην έχουμε αυτό το κόσμημα του πνευματικού μας πολιτισμού, της πνευματικής μας ιστορίας, ως κεντρική προτεραιότητά μας»
Αναδημιουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης Ελλάδος που είναι ο συλλέκτης και ο θησαυροφύλακας μιας μοναδικής πνευματικής κληρονομιάς. Ωστόσο, θα πρέπει να ενδυναμωθεί τόσο, ώστε να μπορεί να διαδραματίσει τον καθοριστικό της ρόλο:
Να είναι ο συντονιστής του Εθνικού Συστήματος Βιβλιοθηκών και ο βασικός συντελεστής της ψηφιακής υποδομής. Να ενοποιεί τη δράση των βιβλιοθηκών ως κεντρικός πάροχος της ηλεκτρονικής τους διασύνδεσης και των κύριων λειτουργιών τη δηλαδή του Ενιαίου Εθνικού Καταλόγου και της Μηχανής Αναζήτησης.
Να είναι ο συλλέκτης και δημιουργός ψηφιακού περιεχομένου, ο Εθνικός Συσσωρευτής ψηφιοποιημένου υλικού του Υπουργείου Παιδείας, δια μέσου του οποίου θα προβάλλεται ο εθνικός πνευματικός πλούτος σε υπερεθνικές διαδικτυακές πύλες, όπως η Europeana.
Να ανασυγκροτηθεί κτηριακά: με τη μεταφορά μεγάλου μέρους των υπηρεσιών της στο Κτήριο του Ιδρύματος Νιάρχου και την αναγέννηση του ιστορικού κτηρίου των Βαλλιάνων. Είναι κάτι που το αναλαμβάνω προσωπικά. Δεν μπορεί ως χώρα να μην έχουμε αυτό το κόσμημα του πνευματικού μας πολιτισμού, της πνευματικής μας ιστορίας, ως κεντρική προτεραιότητά μας.
Να αποκτήσει νέο οργανόγραμμα που θα περιγράφει τις διευρυμένες λειτουργίες της.
Να εκπονεί επιχειρησιακά σχέδια ανάπτυξης των οργανικά συνδεδεμένων Δημοσίων ή και Δημοτικών Βιβλιοθηκών, να αξιολογεί και να υποστηρίζει τη δράση τους.
Αυτό τον μοναδικό ρόλο της Εθνικής Βιβλιοθήκης θα τον εγγυώνται πρόσωπα απόλυτου και αδιαμφισβήτητου πνευματικού κύρους ,που θα αναλάβουν την εποπτεία και διεύθυνσή της. Για τη στελέχωση των ειδικών ηλεκτρονικών υπηρεσιών της θα αξιοποιηθούν καινοτόμες δράσεις, είτε ακτιβιστών που έχουν αναπτύξει ή εφαρμόσει δικά τους σχετικά προγράμματα, είτε εργαστηρίων πολυτεχνικών και Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων με αντίστοιχη τεχνογνωσία.

Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες

Ο ρόλος της Ακαδημαϊκής Βιβλιοθήκης γίνεται κεντρικός και για τη λειτουργία των Πανεπιστημίων. Για αυτό στο σχέδιο για τις αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση, που είναι σε διαβούλευση, η λειτουργία της Βιβλιοθήκης είναι κεντρικό στοιχείο στα Προγράμματα Σπουδών, ως πυρήνας των σπουδών και της συνεύρεσης των φοιτητών.
Δημόσιες και δημοτικές Βιβλιοθήκες
Η «καλλικρατική» δομή της χώρας δημιουργεί νέα δεδομένα. Θα συνεργαστούν όλα τα Υπουργεία: Εσωτερικών, Παιδείας και Πολιτισμού, ώστε το Εθνικό Σύστημα Βιβλιοθηκών να υπηρετείται ουσιαστικά από την Αυτοδιοίκηση και να μην γίνει η κάθε Βιβλιοθήκη ένα μικρό κομμάτι των νομικών προσώπων των δήμων ή των περιφερειών.
Υπάρχουν 45 Δημόσιες Βιβλιοθήκες, εκ των οποίων οι 29 είναι Κεντρικές με έδρα την πρωτεύουσα περιφερειακού διαμερίσματος.
Θα ήθελα να αναφερθώ στη βιβλιοθήκη της Βέροιας –που έχει διακριθεί με παγκόσμια βράβευση–, των Σερρών, της Κοζάνης- που έχει απίστευτο πλούτο - και πολλές άλλες βιβλιοθήκες, που έγιναν με πολλή δουλειά ανθρώπων της Αυτοδιοίκησης και ανθρώπων που έχουν ειδική γνώση. Είμαστε περήφανοι για τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, και τις καινοτομίες όμως αυτό δεν είναι ο κανόνας οι βιβλιοθήκες είναι τόσες, όσες χρειάζεται η χώρα.
Βασική επιλογή είναι οι δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες να αποτελούν κόμβο αυτού του Εθνικού Συστήματος. Θα πρέπει, όμως, να τεθούν κάποιες προδιαγραφές για συμμετοχή στο Εθνικό Σύστημα Βιβλιοθηκών, και να δούμε και τα νομικά ζητήματα που υπάρχουν.
Πρέπει όλοι να σταματήσουμε να βλέπουμε τις βιβλιοθήκες ως παράρτημα του Υπουργείου Παιδείας. Ο Υπουργός σήμερα ορίζει το Διευθυντή, τη μετακίνησή του, την απόσπασή του, τα λειτουργικά έξοδα. Δεν μπορεί αυτό το σύστημα, με αυτή τη συγκεντρωτικότητα να δώσει τη δύναμη και την ελευθερία που χρειάζεται ένας θεσμός με τόση πνευματικότητα. Θα πρέπει να απελευθερωθούν αυτές οι δομές.
Οι βιβλιοθήκες θα πρέπει να μπουν στη λογική της αυτόνομης λειτουργίας. Η χρηματοδότησή τους και η πρόσβασή τους στο σύστημα θα πρέπει να γίνεται κατόπιν αξιολόγησης.

Νέα Πολιτική Αρχείων

Είναι η ζώσα ιστορία της χώρα, ένας απίστευτος πλούτος, όχι μόνο για να ταξιδέψουμε στο παρελθόν, αλλά για να το χρησιμοποιήσουμε σήμερα, για να διαμορφώσουμε πολιτική, να παίξουμε διεθνή ρόλο, να διδάξουμε την ιστορική αλήθεια.
Ο σχεδιασμός μιας Νέας Πολιτικής Αρχείων θα περιλαμβάνει:
Τη σχέση Αρχείων και έρευνας: Εγκαινιάζεται μια νέα πολιτική ανοικτών αρχείων που έχει στόχο να διατεθούν στην επιστημονική έρευνα, αλλά και γενικά σε κάθε ενδιαφερόμενο (π.χ. δημοσιογράφους, ιστορικούς, σχολεία), όλα τα αρχεία που έχουν κατατεθεί στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (Κεντρική και περιφερειακές υπηρεσίες), πολλά από τα οποία χρονολογούνται πριν από τον 19ο αιώνα. Την πολιτική αυτή θα υπηρετήσουν νέα εργαλεία έρευνας.
Τη σχέση Αρχείων και δικαιώματος πρόσβασης: Επιλύονται οι υπάρχουσες νομικές ασυμβατότητες σχετικά με το δικαίωμα στην πρόσβαση και τη χρήση του δημοσίου εγγράφου. Έχουν ξεκινήσει ήδη οι σχετικές επαφές με την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για την επίλυση των σχετικών προβλημάτων.
Τη σχέση Αρχείων και πολιτισμού: Θα προετοιμαστούν μεγάλες εκθέσεις αρχειακού υλικού, ώστε να εξοικειώσουν το ευρύ κοινό με μεγάλα θέματα της ιστορίας, όπως την παλιγγενεσία και την ίδρυση και δημιουργία του ελληνικού κράτους.
Τη σχέση Αρχείων και εκπαίδευσης: Θα επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος της τοπικής ιστορίας και της διδασκαλίας της στα σχολεία, σε συνεργασία αυτή τη φορά με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Τη δυνατότητα Διεθνούς παρέμβασης: Με αφετηρία την αρχειακή πολιτική και το άνοιγμα των αρχείων, θα ξεκινήσει μια πολιτική ανταλλαγών και συνεργασιών τόσο με ευρωπαϊκές, βαλκανικές όσο και μεσογειακές χώρες για μια αμοιβαία προσέγγιση πολιτισμών. Στο πλαίσιο αυτής της δραστηριότητας, θα αξιοποιηθεί και το Ελληνικό Ινστιτούτο Βενετίας, μοναδικό ελληνικό ίδρυμα στο εξωτερικό και κάτοχος του μεγάλου αρχείου της ελληνικής κοινότητας Βενετίας.

Χρηματοδότηση

Για τη χρηματοδότηση Δημοσίων Βιβλιοθηκών και Γενικών Αρχείων ο προϋπολογισμός είναι 13.772.000 ευρώ. Ωστόσο, αν αφαιρεθεί η μισθοδοσία προσωπικού και οι πληρωμές για διάφορες υπηρεσίες, απομένουν περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ. Το ποσό ακούγεται χαμηλό, για τη χρηματοδότηση των σχεδιαζόμενων δράσεων. Είναι απαραίτητη ανάγκη η εξεύρεση ή η ανακατανομή πόρων.
Εφόσον έχουμε σαφείς πολιτικές, ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε, έχουμε στόχους χρονοδιαγράμματα, μεταβατικές περιόδους, οι πόροι βρίσκονται και θα γίνει σοβαρή διαχείριση τους για να υλοποιήσουμε αυτό το σχεδιασμό.
Επιθυμούμε να πλημμυρίσουν οι χώροι των βιβλιοθηκών από τους μαθητές μας. Στοχεύουμε σε μια αλλαγή του παραδείγματος στην εκπαίδευση: η βιβλιογραφική αναζήτηση και η έρευνα πηγών να γίνει συστατικό μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Οι δάσκαλοί μας, οι καθηγητές και οι ακαδημαϊκοί μας είμαστε σίγουροι ότι θα ενστερνιστούν το σκοπό.

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Τις δύο πρώτες ώρες η εορτή των Τριών Ιεραρχών


Aπό το υπ. Παιδείας (απόφαση της υφυπουργού κ. Παρασκευής Χριστοφιλοπούλου, υπ' αριθμ. 8077/Γ2/21-01-2011) ανακοινώθηκε ότι επειδή κατά το τρέχον σχολικό έτος η εορτή των Τριών Ιεραρχών συμπίπτει με ημέρα που δεν λειτουργούν τα σχολεία (30 Ιανουρίου), ο εορτασμός προς τιμήν Tους μπορεί να πραγματοποιηθεί τις δύο πρώτες ώρες της Παρασκευής 28-01-2011.

* Μετά το πέρας του εορτασμού θα συνεχιστεί το ωρολόγιο πρόγραμμα μαθημάτων. Αντίστοιχα, ο εορτασμός για τα απογευματινά και τα εσπερινά σχολεία μπορεί να πραγματοποιηθεί τις δύο τελευταίες ώρες της ίδιας ημέρας, ενώ τις προηγούμενες, το ωρολόγιο πρόγραμμα διεξάγεται κανονικά.

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Η νέα σύνθεση του ΠΥΣΔΕ Λάρισας (2011-2012)

Mε απόφαση (Α.Π. 306/18-01-2011) της Περιφερειακής Δ/ντριας Εκπαίδευσης Θεσσαλίας κ. Κωνσταντινιάς Πράντζου – Κανιούρα ανασυγκροτείται το Περιφερειακό Υπηρεσιακό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Π.Υ.Σ.Δ.Ε.) του Ν. Λάρισας και αποτελείται από τους:

1. Μαργαριτόπουλο Αθανάσιο (φωτ.) Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ν. Λάρισας, κλάδου ΠΕ01, ως Πρόεδρο, με αναπληρωτή του τον Γεροθανάση Ιωάννη, Προϊστάμενο του 3ου Γραφείου Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Λάρισας.

2. Μιχαλόπουλο Σπυρίδωνα, Δ/ντή του Εσπερινού Γενικού Λυκείου Λάρισας, κλάδου ΠΕ02 ως Αντιπρόεδρο, ο οποίος θα προεδρεύει σε περίπτωση απουσίας ή κωλύματος του Προέδρου, με αναπληρωτή του τον κ. Πολυμέρου Αχιλλέα, Διευθυντή του Γ/σίου Ναρθακίου ν. Λάρισας.

3. Μπόραντα Ελένη, Δ/ντρια του Γ/σίου Στομίου, κλάδου ΠΕ01, ως τακτικό μέλος, με αναπληρωτή του το Σαμαρίνα Αθανάσιο, Υποδ/ντή του 2ου ΕΠΑΛ Λάρισας,κλάδου ΠΕ 12.05.
4. Κοντσιώτη Κωνσταντίνο, Εκπ/κό κλάδου ΠΕ04-Φυσικού του Λυκείου Φαλάνης, ως τακτικό αιρετό μέλος των Εκπ/κών Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Λάρισας, με αναπληρώτρια του την Κασσίδα Ασπασία εκπαιδευτικό κλάδου ΠΕ 05, του 4ου Λυκείου Λάρισας.

5. Νταφούλη Θεόδωρο, Εκπ/κό κλάδου ΠΕ02-Φιλολόγων του Γ/σίου Πλατυκάμπου, ως τακτικό αιρετό μέλος των Εκπ/κών Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Λάρισας, με αναπληρωτή του τον Ντελή Χρήστο, Διευθυντή του ΓΕΛ Γόννων, κλάδου ΠΕ 11.

Ως εκπρόσωποι των ιδιοκτητών των Ιδιωτικών Σχολείων ορίζονται

Ως εκπρόσωποι των ιδιοκτητών των Ιδιωτικών Σχολείων ορίζονται οι :

6. Κουρουτός Μιχαήλ, Εκπ/κός κλάδου ΠΕ03-Μαθηματικός, που υπηρετεί στη «ΛΕΟΝΤΕΙΟ Σχολή» ως τακτικό αιρετό μέλος των Εκπαιδευτικών Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Λάρισας, με αναπληρωτή του τον Σελέκο Δημήτριο, Εκπαιδευτικό κλάδου ΠΕ 02 που υπηρετεί στα εκπαιδευτήρια «Βασιλειάδη».

7. Βουρκούδης Απόστολος, Εκπαιδευτικός κλάδου ΠΕ 18, που υπηρετεί στην «Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης», ως τακτικό αιρετό μέλος των Εκπαιδευτικών Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Λάρισας, με αναπληρωτή του την Καρτσιώτη Αγγελική, Εκπαιδευτικό κλάδου ΠΕ 02 που υπηρετεί στη Σχολή «Ράπτου».

8. Χλόη Αμαράντου, ιδιοκτήτρια της Σχολής «ΑΜΑΡΑΝΤΕΙΟΣ», ως Εκπρόσωπος των Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, με αναπληρώτρια της την Ιωάννα Σιότροπου, ιδιοκτήτρια της Σχολής «ΩΜΕΓΑ».

9. Σοφοκλής Ξυνής, ιδιοκτήτης της Σχολής «ΞΥΝΗ», ως Εκπρόσωπος των Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, με αναπληρώτριά του την Ποθητή Κορέλλα, ιδιοκτήτρια της Σχολής «ΚΟΡΕΛΚΟ».

10. Καραβάνας Παναγιώτης, ιδιοκτήτης της ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΡΑΒΑΝΑ, ως Εκπρόσωπος των Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων Γενικής Εκπαίδευσης, με αναπληρωτή του τον Παππά Μιλτιάδη, ιδιοκτήτη των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΑΘΗΝΑ.

11.Μπακογιάννης Νικόλαος, ιδιοκτήτης των Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, με αναπληρωτή του την Καράτζιου Άσπα, ιδιοκτήτρια των Ιδιωτικού Νηπιαγωγείου «Χ & Α ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ Ο.Ε.».

12. Βλούχος Χρήστος, ιδιοκτήτης Φροντιστηρίου Β/θμιας Εκπ/σης, ως Εκπρόσωπος του Συλλόγου Ιδιοκτητών Φροντιστηρίων Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Λάρισας, με αναπληρωτή του τον Τσολάκη Αθανάσιο.

13. Σπανούλη Βασιλική, ως Εκπρόσωπος του Συλλόγου Ιδιοκτητών Κέντρων Ξένων Γλωσσών ν. Λάρισας, με αναπληρώτρια του την Ρεβήσιου Καλλιόπη.

Γραμματέας του Συμβουλίου ορίζεται η Λυπημένου Ελένη, εκπαιδευτικός κλάδου ΠΕ 18.15, με βαθμό Α΄ του 1ου ΕΠΑ.Λ Ελασσόνας, αποσπασμένη στη Δ/νση ΔΕ Λάρισας, με αναπληρώτριά της την Τριανταφύλλου Σταματία, κλάδου ΠΕ 18.02, με βαθμό Α΄ του 1ου ΕΠΑ.Λ. Ελασσόνας, αποσπασμένη στη Δ/νση ΔΕ Λάρισας

Η θητεία των μελών του Συμβουλίου λήγει στις 31-12-2011, με εξαίρεση τα αιρετά μέλη Τακτικά και αναπληρωματικά των οποίων η θητεία λήγει την 31-12-2012.

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Το πρώτο δίωρο η γιορτή των Τριών Ιεραρχών


Aπό το υπ. Παιδείας (απόφαση της υφυπουργού κ. Παρασκευής Χριστοφιλοπούλου, υπ' αριθμ. 8077/Γ2/21-01-2011) ανακοινώθηκε ότι επειδή κατά το τρέχον σχολικό έτος η εορτή των Τριών Ιεραρχών συμπίπτει με ημέρα που δεν λειτουργούν τα σχολεία, ο εορτασμός προς τιμήν Tους μπορεί να πραγματοποιηθεί τις δύο πρώτες ώρες της Παρασκευής 28-01-2011.

* Μετά το πέρας του εορτασμού θα συνεχιστεί το ωρολόγιο πρόγραμμα μαθημάτων. Αντίστοιχα, ο εορτασμός για τα απογευματινά και τα εσπερινά σχολεία μπορεί να πραγματοποιηθεί τις δύο τελευταίες ώρες της ίδιας ημέρας, ενώ τις προηγούμενες, το ωρολόγιο πρόγραμμα διεξάγεται κανονικά.

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Ολες οι αλλαγές που προωθεί το υπ. Παιδείας

Ομιλία της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, στη Συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ):

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους για τη συμμετοχή σας. Να ευχηθώ τόσο στον Πρόεδρο του ΕΣΥΠ όσο και στους τρεις Προέδρους των άλλων οργάνων, επιτυχία και κουράγιο σε μια δύσκολη δουλειά, η οποία, όμως, είναι υψίστης σημασίας για τη χώρα, για την Παιδεία.
Θέλω, επίσης, να ευχαριστήσω και τους πρώην Προέδρους που είχαν την καλοσύνη να συμμετάσχουν, γιατί θεωρώ ότι αυτή η συνεδρίαση -για αυτό και γράψαμε «6η Συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου»- είναι η συνέχεια ενός θεσμού, ο οποίος έγινε μεν πριν από αρκετά χρόνια στη χώρα μας, αλλά ήταν νέος ως προς τη φιλοσοφία και τη νοοτροπία του και ήθελε πραγματικά αρκετό χρόνο για να ωριμάσει και για να αρχίσει να αποδίδει.
Αυτή η συνέχεια είναι πολύ σημαντική, τίποτα δε χτίζεται από το μηδέν, σε κανέναν τομέα, πόσω μάλλον στην Παιδεία. Εκ μέρους, λοιπόν, της Αναπληρώτριας Υπουργού, των δύο Υφυπουργών, της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να ξέρετε ότι πιστεύουμε πολύ στη δουλειά του Συμβουλίου.

Κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του γνωστού Παιδαγωγού, Αλέξη Δημαρά: «Από το κοντύλι στον υπολογιστή». Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορική αναδρομή στις μεταρρυθμίσεις από το 1830 μέχρι το 2000 στο χώρο της Παιδείας. Με αναφορές από εφημερίδες, με φωτογραφίες, με ανακοινώσεις Ομοσπονδιών Διδασκαλικών -που έχουν ιδιαίτερα μεγάλη ιστορική σημασία- μέχρι και πρακτικά Βουλής.
Ποιο είναι το ενδιαφέρον συμπέρασμα: Ότι από το 1830 μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην ιστορία της χώρας, που να σχεδιάστηκε, να συζητήθηκε, να ψηφίστηκε από τη Βουλή και παράλληλα να εφαρμόστηκε.
Υπάρχει μια τρομακτική ασυνέχεια. Με μεγάλες συγκρούσεις κατακτήθηκαν νομοθετικά ζητήματα, τα οποία άλλαξαν την επόμενη ημέρα. Υπάρχει ένα συνεχές «ράβε-ξήλωνε» για πάρα πολλές δεκαετίες, που σίγουρα έχει λειτουργήσει αρνητικά στο χώρο των αλλαγών του εκπαιδευτικού συστήματος.

Φυσικά υπήρξε πρόοδος. Υπήρξε εξέλιξη και με ποιοτικούς και με ποσοτικούς δείκτες στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Δε χωράει όμως και καμία αμφιβολία, ότι το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες και σε όλες τις μορφές του έχει ενσωματώσει μεγάλες παθογένειες της ελληνικής διοίκησης αλλά και της ελληνικής κοινωνίας.

Νομίζω, ότι είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε με ορισμένες παραδοχές που αποτυπώνονται και στην εμπειρία όλων των πρώην Υπουργών Παιδείας, αλλά και παιδαγωγών οι οποίοι έχουν γράψει επανειλημμένα για τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση.
Η πρώτη παραδοχή είναι ότι ιδιαίτερα στο χώρο της Παιδείας, δεν υπάρχει «fast track» πολιτική. Δεν υπάρχουν γρήγορες πολιτικές, οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν αμέσως και να έχουν αποτελέσματα.
Η δεύτερη παραδοχή είναι ότι κάθε αλλαγή στην Παιδεία έχει βαθμιαία αποτελέσματα, που μπορούν να επηρεάσουν καταλυτικά το μέλλον τουλάχιστον μιας γενιάς. Όλα, όμως, πρέπει να γίνονται προσεκτικά και με μελέτη σε βάθος.
Η τρίτη παραδοχή είναι ότι ο πρωταγωνιστής στην υλοποίηση των πολιτικών στο εκπαιδευτικό σύστημα είναι ο εκπαιδευτικός, αλλά το κέντρο του εκπαιδευτικού συστήματος, είναι ο μαθητής, ο φοιτητής, ο σπουδαστής.
Εάν, λοιπόν, συμφωνήσουμε σε αυτές τις εξαιρετικά θεμελιώδεις και αυτονόητες παραδοχές, μπορούμε να θέσουμε στο τραπέζι των συζητήσεων τις βασικές μας επιλογές για τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Το εκπαιδευτικό σύστημα υπηρετεί, βεβαίως, συνολικότερα την Παιδεία. Υπάρχουν τρία πεδία που ο καταλυτικός του ρόλος είναι αναντικατάστατος:
Το πρώτο είναι οι αξίες και οι αρχές μιας κοινωνίας. Πώς οι αξίες ενός λαού που συνοδεύεται από την ιστορία του, τον πολιτισμό του, τα βιώματά του, οι πανανθρώπινες αξίες της αλληλεγγύης, των δικαιωμάτων και του σεβασμού, αποτυπώνονται μέσα στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα. Πώς το ίδιο το σύστημα τις εδραιώνει, τις κάνει ισχυρές και πώς διαπνέουν το σύνολο των δραστηριοτήτων του.
Το δεύτερο βασικό πεδίο, που είναι καταλύτης στο εκπαιδευτικό σύστημα, είναι η κοινωνική ισορροπία, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Η συνοχή της κοινωνίας.
Το τρίτο σημαντικό πεδίο είναι ο χώρος της ανάπτυξης. Δεν υπάρχει καμία πλούσια και ανεπτυγμένη χώρα στον κόσμο που να μην έχει ένα ισχυρό εκπαιδευτικό σύστημα και αντίστοιχα δεν υπάρχει κανένα ισχυρό εκπαιδευτικό σύστημα σε φτωχή ή υπανάπτυκτη χώρα.
Το εκπαιδευτικό σύστημα, για να παίξει το ρόλο που όλοι θα θέλαμε στα τρία σημαντικά πεδία που ανέφερα, πρέπει να είναι ένα σύστημα Δημόσιο. Για αυτό και η πρώτη και βασική επιλογή είναι Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, υψηλής ποιότητας για όλους. Δηλαδή, να μην γίνονται εξαιρέσεις που έχουν να κάνουν με το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, την αναπηρία ή με ιδιαίτερα στοιχεία που αφορούν ομάδες και άτομα.
Δημόσια, Δωρεάν Παιδεία υψηλής ποιότητας για όλους. Σε αυτό το όραμα πολύ δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να διαφωνήσει. Οι αλλαγές, οι επιλογές, οι αποφάσεις, οι καθημερινές πολιτικές και τα μέτρα που παίρνουμε, συντελούνται σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, που διαμορφώνεται από τα χαρακτηριστικά της κάθε εποχής.
Σήμερα, η συζήτηση που κάνουμε για την Παιδεία, γίνεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη για την πατρίδα μας περίοδο.
Σε μια περίοδο οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής κρίσης και κρίσης αξιών, θα πρέπει η Παιδεία, το εκπαιδευτικό μας σύστημα να γίνει ο φάρος όλων των αλλαγών. Είναι δυνατόν να συμβεί αυτό;
Είναι μία εποχή συλλογικής κατάθλιψης. Υπάρχει αμφιβολία για τη δυνατότητα της επιτυχίας. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν γίνεται να την ωραιοποιούμε. Μπορούμε μέσα σε αυτή την πραγματικότητα να προχωρήσουμε στις αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος στην Παιδεία και μάλιστα αμέσως;
Η απάντηση έρχεται από την ιστορία μας, βεβαίως και μπορούμε: Οι μεγαλύτερες αλλαγές στη χώρα έγιναν τις πιο δύσκολες περιόδους και οι εκπαιδευτικοί έχουν δώσει ιστορικά δείγματα πρωτοπορίας σε όλες αυτές τις δύσκολες περιόδους.
Θα έλεγα λοιπόν ότι, όπως ανακοίνωσε και στην ομιλία του ο Πρωθυπουργός, το εθνικό σχέδιο μιας άλλης Ελλάδας, όπου μπροστά είναι οι αρχές, οι αξίες και το συλλογικό όραμα, δεν εξαρτάται απλώς από την εφαρμογή του μνημονίου.
Το εθνικό σχέδιο δεν μπορεί παρά να έχει ως κεντρική ιδέα την Παιδεία. Δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο χωρίς αλλαγές στην Παιδεία. Δεν θα έχουν αποτέλεσμα οι τόσες και δύσκολες πολιτικές του μνημονίου, εάν δεν αλλάξουμε τον πυρήνα της οικονομίας και της κοινωνίας που είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια, της οποίας κεντρική ιδέα είναι: «αλλάζουμε Παιδεία για να αλλάξουμε την Ελλάδα», θα έλεγα ότι εγώ ως Υπουργός, αλλά νομίζω ο καθένας από μας, θα πρέπει να αποφύγουμε κάποια εύκολα πολιτικά στεγανά και τσιτάτα.
Επειδή, όλο αυτό το διάστημα μου δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσω πολύ νομοθεσίες, μεταρρυθμίσεις, δηλώσεις, ομιλίες, πρακτικά της Βουλής από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι σήμερα, θα έλεγα με σχετική σιγουριά ότι δεν υπάρχουν ιδέες οι οποίες δεν έχουν τεθεί στο τραπέζι, δεν υπάρχουν καλές προθέσεις οι οποίες δεν έχουν διατυπωθεί, ίσως δεν υπάρχουν και νομοθετικές πρωτοβουλίες οι οποίες δεν έχουν επιχειρηθεί, που αφορούν θέματα τα οποία συζητούμε σήμερα.
Στο βιβλίο που προανέφερα διάβασα δηλώσεις Υπουργού του 1928, που θα μπορούσαν να γίνουν και σήμερα με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν πρακτικά της Βουλής που στέκονται σε ζητήματα της Παιδείας και τα συζητάμε και σήμερα με τον ίδιο τρόπο.
Το θέμα είναι από αυτή την αδιάκοπη και αέναη συζήτηση να χτίσουμε πάνω σε ό,τι έχει γίνει κι έχουν γίνει πολλά. Να χτίσουμε πάνω σε όλα αυτά που έχουν καταθέσει φωτισμένοι άνθρωποι, ισχυρές δυνάμεις της χώρας, να ενώσουμε όλες αυτές τις δυνάμεις και να προσπαθήσουμε με συγκεκριμένους και σαφείς στόχους να προχωρήσουμε γρήγορα για κάτι που ξέρουμε ότι θα έχει αργά αποτελέσματα.
Από ποιο σημείο ξεκινάμε; Σε όλες τις βαθμίδες και σε όλους τους τομείς αναλύθηκαν οργανωμένα και σοβαρά όλες οι μελέτες, οι συζητήσεις και οι προτάσεις.
Συγκεντρώσαμε την εμπειρία και τα μοντέλα των πλέον επιτυχημένων χωρών, δηλαδή των χωρών εκείνων που οι δείκτες τους σε διεθνές επίπεδο δείχνουν εξαιρετικές επιδόσεις των εκπαιδευτικών τους συστημάτων. Προσπαθήσαμε να αξιοποιήσουμε όλες τις σημαντικές δυνάμεις του ελληνισμού, ώστε να μπορέσουμε να φέρουμε από το εξωτερικό ιδέες και δυνάμεις.
Έχουμε την πολύ καλή δουλειά από το προηγούμενο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης υπό την Προεδρία του κ. Μπαμπινιώτη, στο οποίο και εμείς τότε ως αντιπολίτευση συμμετείχαμε.
Έχουμε καταγράψει όλες τις προτάσεις που συζητήθηκαν. Η τότε αντιπολίτευση -και το αναφέρω αυτό γιατί θεωρώ ότι υπάρχει αυτή η συνέχεια- είχε καταθέσει σε όλα τα ζητήματα τις προτάσεις της.
Ένας τέτοιος διάλογος δεν κρίνεται από την απουσία, κρίνεται από τη συμμετοχή και η συμμετοχή δεν κρίνεται από τις γενικότητες ή από τη μαχητικότητα, κρίνεται από τις προτάσεις. Γιατί η κατάθεση πρότασης σημαίνει πολλή δουλειά, ιδέες και τόλμη να λέει κανείς τις ιδέες του.
Έγινε επεξεργασία και χρήση ενός ενδιαφέροντος, σημαντικού και συλλογικού ντοκουμέντου. Πρέπει να ομολογήσουμε -και αυτό το είχαμε συζητήσει εδώ και πολύ καιρό, όταν συμμετείχα κι εγώ στο ΕΣΥΠ, με άλλη ιδιότητα- ότι είναι περίεργο στην Ελλάδα το πόσο λίγο έχει μελετηθεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ιδιαίτερα στην Ανώτατη Εκπαίδευση και κυρίως στην Τεχνολογική Εκπαίδευση. Για τα ΤΕΙ δεν υπάρχει ούτε μία μελέτη με συγκριτικά στοιχεία είτε ακαδημαϊκών χαρακτηριστικών, είτε θεμάτων της αγοράς εργασίας για το που βρίσκεται η κατάσταση σήμερα.
Μελετήσαμε τις εξελίξεις και τις αλλαγές που υπήρχαν στην Ανώτατη Εκπαίδευση με τους νόμους των τελευταίων χρόνων, όπου πολλές από αυτές τις αλλαγές συναντούσαν τις απαιτήσεις των καιρών. Αλλαγές οι οποίες αφορούσαν στις δεσμεύσεις μας για συμμετοχή στον ενιαίο ευρωπαϊκό χάρτη. Βεβαίως θα χτίσουμε πάνω σε όλα αυτά.
Στόχος μας, αφού συγκεντρώθηκε αυτό το υλικό, ήταν να διαμορφωθεί ένας ενιαίος χάρτης για την Παιδεία, όπου οι αλλαγές δεν αφορούν τμηματικά στον κάθε χώρο και στην κάθε βαθμίδα, αλλά στο σύνολο των αλλαγών.
Οι αλλαγές αυτές έχουν μια εσωτερική κλωστή που τις συνδέει, από το νηπιαγωγείο και την πρώτη δημοτικού, το γυμνάσιο, το λύκειο, το χώρο της μεταλυκειακής εκπαίδευσης, τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, τα μεταπτυχιακά, τις διδακτορικές σπουδές, μέχρι τα επαγγελματικά προσόντα. Όλα έχουν μία συνέχεια μεταξύ τους.
Αυτή η οριζόντια κλωστή που συνδέει όλες τις βαθμίδες και όλους τους χώρους, έχει συγκεκριμένες κομβικές έννοιες. Αυτές είναι τα ζητήματα αξιών που πρέπει να διέπουν το εκπαιδευτικό σύστημα όπως: πώς ορίζουμε και πώς θέλουμε τον πολίτη, ποιές αξίες, ποιά προσόντα, ποιές γνώσεις, ποιές δεξιότητες πρέπει να έχει.
Το πώς επιτυγχάνουμε την αξιοκρατία οριζόντια στο εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα.
Τα χαρακτηριστικά του να αλλάξουμε και να προχωρήσουμε στο να μάθω πώς να μαθαίνω σε όλες τις βαθμίδες, σαν μια διαρκή δυνατότητα του παιδιού, του νέου, του πολίτη να εντάσσεται στην κοινωνία. Την ανάγκη να καινοτομεί, να δημιουργεί, να φύγει από τα χαρακτηριστικά της στεγνής μάθησης και της αποστήθισης. Να γίνει πολίτης ο οποίος καινοτομεί, δημιουργεί και παράγει γνώση κάθε στιγμή της ζωής του.
Ζητήματα που έχουν να κάνουν με την αγάπη προς το σχολείο και όχι το σημερινό αίσθημα που έχουν τα παιδιά σε όλες τις βαθμίδες, που βαριούνται ή δεν αγαπούν το σχολείο τους.
Πάνω από 20 χρόνια τώρα γίνονται σημαντικές προσπάθειες για να ενταχθεί ο χώρος της πληροφορικής και των τεχνολογιών στο εκπαιδευτικό σύστημα. Έχουμε και θετικές προσεγγίσεις με επιτυχή αποτελέσματα και αρνητικές με μη επιτυχή αποτελέσματα. Είναι, όμως, πια η στιγμή που πρέπει να έχουμε συγκροτημένη πολιτική για το «Ψηφιακό Σχολείο», που η τεχνολογία και η πληροφορική χρησιμοποιούνται και ως εργαλείο και ως μέσο, οριζόντια σε όλες τις βαθμίδες, καθώς αυτό αλλάζει συνολικά τον τρόπο λειτουργίας του σχολείου.
Είναι η σύνδεση επίσης όλων των βαθμίδων με τις δυνάμεις της κοινωνίας. Ανοιχτό σχολείο, ανοιχτό Πανεπιστήμιο και Τεχνολογικό Ίδρυμα. Σύνδεση με τους γονείς, σύνδεση με τις κοινωνικές δυνάμεις, σύνδεση με την Αυτοδιοίκηση. Κεντρικό στοιχείο κάθε επιπέδου μάθησης είναι η ποιότητα σπουδών, η οποία πρέπει να αποτιμάται και να πιστοποιείται.
Σήμερα, παρουσιάζουμε το σύνολο των πολιτικών μας, οι οποίες είναι σε εξέλιξη. Το επόμενο διάστημα που θα διαμορφωθεί το τελικό κείμενο πολιτικής και θα ληφθούν οι αποφάσεις το ΕΣΥΠ θα παίξει καταλυτικό ρόλο.
Επομένως, εσείς θα ορίσετε τον τρόπο με τον οποίο θα δουλέψετε και την ατζέντα. Όλα αυτά τα επιμέρους κεφάλαια θα πρέπει να συζητηθούν και να αναλυθούν, ώστε να έχουμε την κατάθεση των αναγκαίων προτάσεων.
Ξεκινάω από το θέμα του Υπουργείου. Είμαστε σε τελική φάση συζητήσεων για την πλήρη αναδιοργάνωση του Υπουργείου. Να σας πω ότι το Υπουργείο Παιδείας, όπως και πολλά άλλα, έχει πάνω από 50 Διευθύνσεις. Αλλάζει η συνολική διοικητική δομή του Υπουργείου Παιδείας και όλοι οι περί το Υπουργείο φορείς -υπήρχαν 7 διαφορετικοί φορείς- γίνονται 2, όχι για να εξυπηρετηθεί απλά η λογική συγχωνεύσεων Οργανισμών, αφού το θέμα δεν είναι ούτε λογιστικό, ούτε απλώς οικονομικό.
Οι συγχωνεύσεις και οι συνενώσεις των Οργανισμών, εξυπηρετούν την ανάγκη ενός νέου τρόπου λειτουργίας του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο πρέπει να γίνει ένα επιτελικό Υπουργείο. Δεν μπορεί να συνεχίσει να υλοποιεί με αυτόν τον τρόπο πολιτικές και να ασχολείται με εκτελεστικές δράσεις που αφορούν π.χ. σε ένα μεμονωμένο σχολείο σε μια περιοχή της χώρας ή σε ένα Τεχνολογικό Ίδρυμα.
Γίνονται δύο επιτελικοί φορείς. Ο ένας υποστηρίζει το Υπουργείο σε θέματα παιδαγωγικά και ο άλλος σε θέματα που έχουν σχέση με την τεχνολογία και το εκδοτικό έργο του Υπουργείου.
Ανακοινώσαμε, επίσης, το θεσμό των Πειραματικών Σχολείων, ο οποίος δίνει τη δυνατότητα σε όλες τις νέες ιδέες, τα νέα προγράμματα, τις νέες απόψεις να δοκιμαστούν παιδαγωγικά, ενώ ταυτόχρονα προάγεται η αριστεία.

Ενότητες
Η πρώτη και μεγάλη ενότητα είναι το Νέο Σχολείο. Είναι τα προγράμματα σπουδών. Λειτουργούν ήδη ομάδες εργασίας για όλα τα επιμέρους θέματα. Οι ομάδες αυτές έχουν νέο προσανατολισμό. Πάμε, πια, σε εκπαίδευση με στόχους. Δηλαδή, τίθενται στόχοι σε κάθε τάξη. Ο δάσκαλος έχει πια την ελευθερία να μπορεί να διδάξει και να επιτύχει αυτούς τους στόχους, χωρίς την απόλυτη ομοιομορφία που είχαμε μέχρι σήμερα μέσα σε έναν κεντρικό εθνικό κορμό.
Το θέμα της αξιολόγησης. Φέτος έχουμε την πρώτη φάση της αυτοαξιολόγησης, η οποία γίνεται σε 600 σχολεία. Είναι πολύ σημαντικό να συζητηθούν τα μέχρι τώρα συμπεράσματα για να δούμε πώς αυτό θα γίνει καθολικά.
Το θέμα της επιμόρφωσης, ένα τεράστιο πρόγραμμα που πρέπει να συζητηθεί.
Το Ψηφιακό Σχολείο, δηλαδή οι υποδομές, το περιεχόμενο, η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, τρεις βασικές ενότητες και όλες οι νέες δράσεις, οι οποίες νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να παρουσιαστούν.
Το Νέο Λύκειο. Αλλάζει η λογική της λειτουργίας του Λυκείου με συνδυασμό και της γενικής εκπαίδευσης, αλλά και της αύξουσας ειδίκευσης όσο πάμε από την Α’ στη Β’ και από τη Β’ στην Γ’, με νέες προσεγγίσεις, όπου τα σχέδια, τα προγράμματα, οι εργασίες γίνονται κεντρικό στοιχείο του τρόπου λειτουργίας του μαθητή. Είμαστε στη φάση όπου θα γίνει μια συζήτηση πρώτα στο ΕΣΥΠ και μετά θα πάμε σε δημόσια διαβούλευση και ανακοίνωση.
Τα ζητήματα του απόδημου Ελληνισμού, το σχεδιασμού και την ευθύνη του οποίου έχει η κυρία Γεννηματά.
Η Ειδική Αγωγή, όπου έχουμε ξεκινήσει μια σειρά από δράσεις και η κυρία Χριστοφιλοπούλου έχει την ευθύνη. Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που είχαμε σε όλα τα σχολεία από τον Σεπτέμβριο -και έχουμε τα στοιχεία- το μεγαλύτερο αριθμό δασκάλων και ειδικών παιδαγωγών σε θέματα Ειδικής Αγωγής.
Το θέμα του επαγγελματικού προσανατολισμού. Έχει γίνει η επεξεργασία για πλήρη αλλαγή στο θέμα του επαγγελματικού προσανατολισμού και ένταξή του σε όλες τις ηλικιακές ομάδες εφ' όρου ζωής. Ήδη το Κέντρο Επαγγελματικού Προσανατολισμού έχει έτοιμο ένα σχέδιο, το πρέπει να συνδυαστεί με τα προγράμματα σπουδών και με το Λύκειο.
Ο χώρος της Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης. Ο χώρος της Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης για πολλά χρόνια υποτιμήθηκε. Να πούμε ότι ένα παιδί που τελειώνει το Γενικό Λύκειο ή το Τεχνικό Λύκειο αυτομάτως έχει ως μόνη επιλογή το Πανεπιστήμιο ή το Τεχνολογικό Ίδρυμα, ενώ έχουμε την ανάγκη ενός ενδιάμεσου χώρου μετά το Γυμνάσιο και μετά το Λύκειο. Ο επανασχεδιασμός της Τεχνικής Εκπαίδευσης συνολικά είναι από τα πιο σημαντικά ζητήματα.
Εδώ έχει κατατεθεί το αντίστοιχο σχέδιο διαβούλευσης, έχουμε πλούσιες προτάσεις στη συζήτηση -περισσότερες από 400 προτάσεις- στα ζητήματα που θέτει η διαβούλευση και όσο περνά ο χρόνος γίνεται εμφανές ότι υπάρχει στον πανεπιστημιακό κόσμο η θέληση και η γνώση για ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις.
Το θέμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Να θυμίσω ότι ο Υφυπουργός, κύριος Πανάρετος, προώθησε 28 Προεδρικά Διατάγματα ύστερα από περίπου 30 χρόνια που γίνεται η συζήτηση για το θέμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αυτό συνδυάζεται και με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, το οποίο και νομοθετήθηκε.
Το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων είναι το μεγάλο στοίχημα που θα πρέπει μέχρι το 2012 να έχει κερδηθεί, γιατί αυτό θα συνδέσει σε όλα τα επίπεδα τις σπουδές με τα πραγματικά επαγγελματικά δικαιώματα και την αγορά εργασίας. Σήμερα στα επαγγελματικά δικαιώματα υπάρχει μια πραγματικότητα εξαιρετικά δύσκολη, όπως όλοι γνωρίζουμε, η οποία δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα.
Ο μεγάλος χώρος της Διά Βίου Μάθησης. Υπήρξε μια νομοθετική αλλαγή, στην οποία ελήφθησαν υπόψη οι προηγούμενοι νόμοι της δεκαετίας του ’90 και της πρώτης του 2000. Η Διά Βίου Μάθηση είναι πια το μεγάλο στοίχημα σε κάθε οικονομία και σε κάθε σύστημα και αγγίζει όλες τις ηλικίες και όλες τις επιμέρους επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες.
Το πρώτο Εθνικό Συμβούλιο για τη Διά Βίου Μάθηση ξεκίνησε τον Ιανουάριο από την κυρία Γεννηματά, που έχει την ευθύνη.
Ακόμη δύο μεγάλες ενότητες. Η μία είναι η στρατηγική για την ελληνική γλώσσα, η οποία ανακοινώθηκε πέρυσι την άνοιξη. Θεωρώ καλή σύμπτωση ότι ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης είναι και ο Πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας και έχει την ευθύνη της υλοποίησης της στρατηγικής για την ελληνική γλώσσα, μέσα από μια σειρά δράσεων.
Η άλλη ενότητα αφορά στη νέα στρατηγική για τις βιβλιοθήκες και τα αρχεία του Κράτους. Τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και οι βιβλιοθήκες είναι ο τεράστιος πλούτος αυτής της χώρας, είναι η ιστορία, ο πολιτισμός.
Ο ψηφιακός χώρος δίνει τη δυνατότητα να «ανοίξουμε» τα αρχεία μας στον κόσμο, να δημιουργήσουμε μια νέα γνωσιακή περιουσία μέσα από τις βιβλιοθήκες – ακαδημαϊκές, δημοτικές, σχολικές - τον εθνικό σχεδιασμό και συντονισμό τους. Την επόμενη εβδομάδα θα γίνει η πρώτη εθνική συνδιάσκεψη, όπου θα καθοριστούν οι βασικές αρχές σχετικά με τις βιβλιοθήκες και τα αρχεία.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι παρέλειψα πολλά ζητήματα. Όπως ξέρετε στο Υπουργείο Παιδείας η ατζέντα των θεμάτων δεν έχει αρχή και τέλος. Μίλησα με τίτλους και επικεφαλίδες, ώστε να διαμορφωθεί με τον πλέον σωστό τρόπο η ατζέντα.
Δεν χωράει, επίσης, αμφιβολία ότι όλοι έχουμε τη διάθεση να συζητήσουμε, να συμμετέχουμε σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, με ένα τελικό στόχο: να μπορούμε να έχουμε συνθέσεις.
Γιατί σε αυτό το διάστημα που είμαστε στο Υπουργείο Παιδείας, όλη η πολιτική ηγεσία βρεθήκαμε σε απίστευτα δύσκολες στιγμές και καταστάσεις. Η οικονομική κρίση αγγίζει και το χώρο της Παιδείας. Έχει διαμορφωθεί σε όλους μια αντίληψη ότι αυτός ο χώρος της Παιδείας, αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια πολιτική, που την ασκεί ένας Υπουργός, ή που προτείνεται από ένα κόμμα.
Ή θα αποτελέσει εθνική αποστολή στην οποία θα συμμετέχουμε όλοι χωρίς δογματισμούς, ή αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα. Σε αυτή την εθνική αποστολή, πρωταγωνιστές δεν μπορεί παρά να είναι οι εκπαιδευτικοί -που καλούνται να την υλοποιήσουν. Υπηρέτες της αλλά και εμπνευστές της, δεν μπορεί παρά να είναι οι πολιτικοί. Όλοι μας έχουμε τεράστιο εθνικό χρέος.
Καθένας από τη μεριά του, χωρίς υπερβολές, χωρίς ρητορείες, χωρίς θεατρινισμούς και κρινόμενος από το μέτρο της συμμετοχής του και όχι της απουσίας του, μπορεί να απαντήσει στα ζητούμενα και στις προκλήσεις της εποχής και των καιρών.

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Τα Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο


Επιμορφωτική - παιδαγωγική εσπερίδα με θέμα «Τα Θρησκευτικά στο Σύγχρονο Σχολείο» διοργανώνουν το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας και το Βιβλιοπωλείο "Παιδεία" (οδ. Μεγ. Αλεξάνδρου 6, Λάρισα), τη Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 8 μ.μ., στο πατάρι του βιβλιοπωλείου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Βραδιές Θεολογίας".
Στη εκδήλωση, που απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς Β/θμιας και Α/θμιας εκπαίδευσης, εισηγητής θα είναι ο Σταύρος Γιαγκάζογλου, Δρ. Θεολογίας, Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Τον κ. Γιαγκάζογλου θα παρουσιάσει ο Νίκος Παύλου, Δρ. Θεολογίας, Διευθυντής του 14ου Γυμνασίου, ο οποίος, παράλληλα, θ’ αναφερθεί στο έργο που επιτελεί το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για την υποστήριξη του διδακτικού έργου των εκπαιδευτικών, ενώ τις εργασίες της εσπερίδας θα συντονίσει ο Χάρης Ανδρεόπουλος, δημοσιογράφος και θεολόγος, Μ.Sc.
* Στους συμμετέχοντες θα δοθεί Βεβαίωση Παρακολούθησης και υποστηρικτικό υλικό για το μάθημα.

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Tα Θρησκευτικά στο Δημοτικό

Ημερίδα στην Ελασσόνα

Ο Σχολικός Σύμβουλος της 6ης Περιφέρειας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας, κ. Νικόλαος Γκανάκος σε συνεργασία με το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (ΚΠΕ) Ελασσόνας, τον υπεύθυνο του ΚΠΕ, κ. Σπυρίδωνα Αναγνωστάκη και την Ιερά Μητρόπολη Ελασσόνας, οργανώνουν επιμορφωτική ημερίδα για τους εκπαιδευτικούς του Μαθήματος των Θρησκευτικών της ΣΤ΄ τάξης που εργάζονται στις Σχολικές Μονάδες της 6ης εκπαιδευτικής Περιφέρειας της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Λάρισας. Η επιμορφωτική δράση αναφέρεται και περιλαμβάνει τις εξής θεματικές ενότητες και με τους αντίστοιχους εισηγητές :

α. «Η σχέση Μοναχισμού και Φυσικού Περιβάλλοντος στο Μάθημα των Θρησκευτικών της ΣΤ΄τάξης», με εισηγητή τον π. Χαρίτωνα της Ιεράς Μητρόπολης Ελασσόνας.

β. «Η Εκκλησία στο έργο της Εκπαίδευσης. Συνθετική χρήση του εγχειριδίου των Θρησκευτικών της ΣΤ΄ τάξης με την Εκκλησιαστική Ζωή και Παράδοση», με εισηγητή τον π. Βησσαρίωνα Καραλάσκο, της Ιεράς Μητρόπολης Ελασσόνας.

γ. «Το Αναλυτικό και το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγράμματος Σπουδών των Θρησκευτικών της ΣΤ΄τάξης», με εισηγητή τον κ. Νικόλαο Γκανάκο, Σχολικό Σύμβουλο της 6ης Περιφέρειας Π.Ε.Λάρισας.

δ. «Το Μάθημα των Θρησκευτικών διαμορφώνει το Ορθόδοξο Ήθος που είναι η αναγκαία ηθική προϋπόθεση για την κοινωνία μας», με εισηγητή τον κ. Ποντίκα Απόστολο, Σχολικό Σύμβουλο Θεολόγων Β/βάθμιας Εκπαίδευσης
Λάρισας.

ε. «Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.) στη Θρησκευτική κατάρτιση και ενημέρωση των εκπαιδευτικών της Α/βάθμιας Εκπαίδευσης», με εισηγητή τον κ. Χαράλαμπο Ανδρεόπουλο, Θεολόγο- Δημοσιογράφο.

στ. « Η Οικουμενική διάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών της ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού, σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία», με εισηγητή τον κ. Φραγκούλη Αντώνιο, Σχολικό Σύμβουλο Αγγλικής Γλώσσας Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας.

Η επιμορφωτική συνάντηση αφορά τους εκπαιδευτικούς της ΣΤ΄τάξης όλων των
σχολείων πλήν των μονοθεσίων, όλους τους Διευθυντές των 4/θεσίων ως και 12/θεσίων Δημοτικών Σχολείων, καθώς και τους εκπαιδευτικούς των Ολοήμερων Σχολείων, πλήν των εκπαιδευτικών ειδικοτήτων, χωρίς να κωλύεται η ομαλή λειτουργία του ωρολογίου προγράμματος. Η επιμορφωτική ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ελασσόνας, την Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011 και από ώρας 08:30 έως 13:30. Η προσέλευση των εκπαιδευτικών είναι υποχρεωτική, στο πλαίσιο των
επιμορφωτικών συναντήσεων του Σχολικού Συμβούλου με τους εκπαιδευτικούς, χωρίς να κωλύεται η λειτουργία του διδακτικού προγράμματος των Σχολικών Μονάδων.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Αναζητώντας το χαμένο νόημα, ένα χαμένο κέντρο...

[Με αφορμή μια επιστολή διαμαρτυρίας της ΠΕΘ
προς το Υπουργείο Παιδείας και άλλες δημόσιες τοποθετήσεις]

Ι. Η δημοσιογράφος(;)

Διαβάζουμε, όχι χωρίς έκπληξη παραμονές Χριστουγέννων, άρθρο σε αθηναϊκή εφημερίδα-που φέρει την υπογραφή της Ισμήνης Χαραλαμποπούλου- με τίτλο: Νέα πρόταση βόμβα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο: Μάθημα Θρησκευτικών με επισκέψεις σε τζαμιά. «Με το σκεπτικό ότι το μάθημα στη σημερινή του μορφή αποτελεί κατήχηση, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο προτείνει να διδάσκονται οι μαθητές βασικές αρχές του Ισλάμ, του βουδισμού και του καθολικισμού για να μη νιώθουν «άβολα» (!) όταν έρχονται σε επαφή με αλλόθρησκους».[i] Η δημοσιογράφος(;) προφανώς θεωρεί ότι απευθύνεται σε αδαείς ή αστοιχείωτους. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η προκλητική άγνοια και αποσιώπηση του γεγονότος, ότι οι μαθητές στα ελληνικά σχολεία και των τριών βαθμίδων διδάσκονται στο μάθημα των Θρησκευτικών, εδώ και πάρα πολλά χρόνια ,τις βασικές αρχές όχι μόνο «του Ισλάμ, του βουδισμού και του καθολικισμού» αλλά και πολλών άλλων θρησκειών; Είναι προϊόν άγνοιας, απαιδευσιάς, ηθελημένης στρέβλωσης ή υπαγορευμένου λαϊκισμού; Το βέβαιο είναι ότι, φλερτάροντας με την αθλιότητα, αναμοχλεύει τα πάθη της ελληνικής ψυχής -όπου και το υπαρκτό πρόβλημα της ξενοφοβίας[ii]- και προσδοκά δημοσιογραφική επιτυχία, ήτοι θόρυβο και λάσπη· που δεν αργεί να έλθει...

ΙΙ. Η επιστολή διαμαρτυρίας της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Διαβάζουμε λίγο πιο κάτω, όχι χωρίς περίσκεψη, ότι «Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) εξέφρασε την αντίθεσή της με τις απόψεις του συμβούλου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου» και ότι επίσης «απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην υπουργό Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου για τον τρόπο συγκρότησης της ομάδας εργασίας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου». Κι ανατρέχουμε στην επιστολή από όπου ερανίζουμε τα εξής: «Με έκπληξή μας διαπιστώσαμε ότι όλα τα μέλη της ομάδας αυτής (και τα 15) ανήκουν στο νεοϊδρυθέντα, πανελλήνιο θεολογικό Σύνδεσμο ΚΑΙΡΟΣ, ως μέλη, ή συνεργάζονται μαζί του ή εκφράζουν και αποδέχονται τις απόψεις του συνδέσμου ως προς το χαρακτήρα που θα πρέπει να έχει η διδασκαλία του Μαθήματος των Θρησκευτικών, δηλ. αποδέχονται το θρησκειολογικό, πολιτιστικό-ιστορικό χαρακτήρα (....). Είναι γνωστό και με προηγούμενο Υπόμνημά μας προς εσάς, ότι η ΄Ενωσή μας ιδιαιτέρως τονίζει ότι ο χαρακτήρας της διδασκαλίας του ΜτΘ πρέπει να είναι Ορθόδοξος Χριστιανικός Θεολογικός, αυτός που καταχρηστικώς και κατ' αναλογίαν ονομάζουν πολλοί ομολογιακό.»

ΙΙΙ. Η αναγκαιότητα για μια διευρυμένη διδασκαλία του Χριστιανισμού και του εν γένει θρησκευτικού φαινομένου στις ιστορικές, πολιτισμικές, ερμηνευτικές και κοινωνικές διαστάσεις τους.

Αναρωτιόμαστε: είναι ποτέ δυνατόν η Θεολογία και η διδασκαλία της να γίνει ερήμην της Ιστορίας, αδιαφορώντας για το πώς αυτή η Θεολογία ενέπνευσε και σαρκώθηκε σε πολιτισμό, ή εν αγνοία της πραγματικότητας, ότι κάθε λαός όπου γης αναζήτησε την Αλήθεια μέσα από τους δικούς του θρησκευτικούς δρόμους, που καλό θα ήταν να γνωρίζουν και να κατανοούν οι μαθητές μας; Η απάντηση είναι προφανής και όχι μόνο για τον ειδήμονα αλλά και τον στοιχειωδώς σκεπτόμενο. Εάν έτσι -αποκομμένους από την ιστορία, τον πολιτισμό και το διάλογο των θρησκειών- αντιλαμβάνεται η ΠΕΘ τη φύση και το χαρακτήρα, όχι μόνο του μαθήματος αλλά και της ίδιας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, γιατί άραγε δεν αποστέλλει αντίστοιχες επιστολές διαμαρτυρίας για να εγκαλέσει και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, για παράδειγμα, η οποία, όπως διαβάζουμε[iii] ,μόλις προχθές βράβευσε νέους που διακρίθηκαν σε διαγωνισμό «Νέοι - Εκκλησία - Πολιτισμός», ή ακόμη το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τις πλείστες όσες διοργανώσεις του και συμμετοχές (περιττεύουν οι παραπομπές) σε εκδηλώσεις πολιτισμικού και κοινωνικού χαρακτήρα, αλλά κυρίως και κατ’ εξοχήν για τον επίσημο διάλογο που τόσο αυτό όσο και όλες οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες διεξάγουν με τις άλλες χριστιανικές παραδόσεις ακόμη και με τον Ιουδαϊσμό και το Ισλάμ; Θα αφήσουμε τους μαθητές μας έξω από αυτόν τον διάλογο;

IV. Η διγλωσσία της ΠΕΘ

Η ΠΕΘ που υπεραμύνεται του «Ορθόδοξου Χριστιανικού Θεολογικού» χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών -«αυτόν που καταχρηστικώς και κατ' αναλογίαν ονομάζουν πολλοί ομολογιακό»-, η ΠΕΘ που διαμαρτύρεται εγγράφως στην Υπουργό Παιδείας και καταγγέλλει «ως παράλογο και απολύτως αντιδημοκρατικό» τον αποκλεισμό της από την επιτροπή σύνταξης των νέων Προγραμμάτων Σπουδών -υποδεικνύοντας μάλιστα τον Σύμβουλο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κ. Σταύρο Γιαγκάζογλου ως τον εμπνευστή της δόλιας επιχείρησης για την αλλοίωση του χαρακτήρα του μαθήματος-, είναι αυτή η ίδια ΠΕΘ που με Υπόμνημα (αρ. Πρ. 137/11-6-2010) το οποίο κατέθεσε προς την Υπουργό Παιδείας[iv] υποστηρίζει τα ακριβώς αντίθετα! Εκεί λοιπόν, στο Υπόμνημα, άλλα λέει... Σταχυολογούμε ενδεικτικά:

α. «Το ελληνικό µάθηµα έχει ως βασικό κορµό τη γνωριμία και την οικείωση µε την ορθόδοξη Παράδοση, διδάσκονται όμως και άλλες θρησκείες του κόσµου, καθώς και ποικίλες κοσµοθεωρήσεις.» .

β. «Με βάση το ανωτέρω πλαίσιο οι σκοποί του µαθήµατος των Θρησκευτικών είναι οι εξής:
1. Η γνωριμία και η βιωµατική προσέγγιση των μαθητών/τριών µε την Ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία και πρόταση ζωής. Η παρουσίαση στους νέους µας της συμβολής της Εκκλησίας στην ιστορία, τον πολιτισμό, τη διαμόρφωση της ταυτότητας και της ατοµικής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων.

2. Η γνωριµία µε τις άλλες χριστιανικές εκκλησίες και οµολογίες και η διερεύνηση του ρόλου του Χριστιανισµού στην ιστορία της Ευρώπης και του κόσµου.

3. Η παρουσίαση στους µαθητές/ριες των κυριότερων από τα υφιστάµενα θρησκεύµατα, µε κατά το δυνατόν αµερόληπτο και αντικειµενικό τρόπο και µε σεβασµό στις ιδιαίτερες αντιλήψεις και αξίες τους.

4. Η παρουσίαση, εκτός των θρησκευτικών, σηµαντικών φιλοσοφικών αντιλήψεων και στάσεων ζωής, από αυτές που σηµάδεψαν την πνευµατική ιστορία της ανθρωπότητας.»
γ. «Η θρησκευτική διδασκαλία στο σχολείο δεν υποκαθιστά την εκκλησιαστική κατήχηση, αλλά έχει ως σκοπό να καταστήσει τους μαθητές/ριες ικανούς να οικοδοµήσουν ελεύθερα τη δική τους ορθόδοξη θρησκευτική συνείδηση, φιλοσοφία και στάση ζωής και να αποκτήσουν την ικανότητα να διαλέγονται και να προβληµατίζονται πάνω σε θρησκευτικά και ηθικά ερωτήµατα».
δ. «Η Ορθόδοξη πατερική Θεολογία, όχι απλώς στέργει και συγκατανεύει στον οφειλόµενο σεβασµό έναντι της θρησκευτικής ετερότητας, ως πραγµατικότητας της ανθρώπινης ζωής, αλλά όντας ριζοσπαστικότερη από τις άλλες κοσµοθεωρίες, βλέπει τον «ξένο» ως εικόνα Θεού και προσδιορίζει τη στάση της απέναντι στον «άλλο», µε το κριτήριο της ανιδιοτελούς αγάπης, κατά το πρότυπο της αγαπητικής κοινωνίας των προσώπων της Αγίας Τριάδας. Με αυτό το δεδοµένο, βασική επιδίωξη της θρησκευτικής εκπαίδευσης είναι η εµφύτευση του σεβασµού στα δικαιώµατα όλων των ανθρώπων µε διαφορετικές πίστεις και αντιλήψεις. Για τον σκοπό αυτό, η διδασκαλία των άλλων θρησκειών θα πρέπει να είναι απαλλαγµένη από αρνητικά στερεότυπα, επιφανειακές κρίσεις, προκαταλήψεις και ανακριβείς πληροφορίες, ώστε να προάγει την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασµό. Συγχρόνως θα πρέπει να αναπτύσσει την κριτική σκέψη των νέων σχετικά µε πιθανά αρνητικά στοιχεία των θρησκειών και να ενθαρρύνει ένα διάλογο γνωριµίας, που βασίζεται στην αλήθεια και όχι σε τεχνητά κατασκευασµένες συγκρητιστικές αντιλήψεις. Για τον σκοπό αυτό είναι απαραίτητη η συγκριτική γνώση του δόγµατος, της ηθικής, της λατρείας και της κοινωνικότητας των διαφόρων θρησκευµάτων και του Ορθόδοξου Χριστιανισµού.»
ε. «Είναι βεβαίως επιτακτική ανάγκη το µάθηµα να εκσυγχρονιστεί, µε σύγχρονα αναλυτικά προγράµµατα, σταθερά και µε σαφήνεια προσανατολισµένα στους στόχους που περιγράφηκαν προηγουµένως. Με βιβλία ανανεωµένα και ελκυστικά προς τον µαθητή, µε περιεχόµενο εµπεριστατωµένο, απλό, σαφές, περιεκτικό. Με εκπαιδευτικούς τακτικά επιµορφούµενους σχετικά µε τις νέες µεθόδους διδασκαλίας µε κατάλληλους επιµορφωτές. Με αίθουσες διδασκαλίας και υλικό εφάµιλλο της καθηµερινής τεχνολογικής πραγµατικότητας σε κάθε τάξη και βαθµίδα. Το νέο σχολείο, λοιπόν, που οραµατιζόµαστε και οργανώνουµε, ας πατήσει σε βάσεις γερές και δοκιµασµένες και ας προάγει ανθρωπιστικές αξίες που θα αναδείξουν προσωπικότητες, ικανές να δροµολογήσουν τη νέα ελληνική πραγµατικότητα.»
Βοηθήστε μας συνάδελφοι της ΠΕΘ να καταλάβουμε. Τι είναι όλα τα παραπάνω; «Λόγια για λόγια κι άλλα λόγια...»; Πότε εννοείτε τι· όταν διαμαρτύρεστε ή όταν υπομνηματίζεσθε; Πότε είναι το «ναι ναι» και πότε το «ου ου»; Πείτε μας, με ποια κριτήρια αλλάζετε πλεύση και επιχειρηματολογία; Ποιον νομίζετε πως μπορείτε να ξεγελάσετε με τούτη την απροκάλυπτη διγλωσσία; Και γιατί «ἀμνημονεῖτε» με τόση ευκολία -χωρὶς περίσκεψιν, χωρὶς λύπην, χωρὶς αἰδῶ- σεις πρώτοι του Υπομνήματός σας;

V. Γιατί, αλήθεια, η ΠΕΘ δεν συμμετέχει στην επιτροπή σύνταξης νέων Προγραμμάτων Σπουδών για την υποχρεωτική εκπαίδευση;

Αντιπαρερχόμενοι την ανακρίβεια και το ψεύδος «ότι όλα τα μέλη της ομάδας αυτής (και τα 15) ανήκουν στο νεοϊδρυθέντα, πανελλήνιο θεολογικό Σύνδεσμο ΚΑΙΡΟΣ», καθώς και την ανεπίτρεπτη -για νοήμονες και φυσικά καλής προαίρεσης ανθρώπους- διαστρέβλωση των απόψεων του ΚΑΙΡΟΥ για το χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών,[v] ας εξετάσουμε γιατί στ’ αλήθεια δεν συμμετέχει -παρότι διαμαρτύρεται εντόνως για τη μη συμμετοχή της- στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων που συγκροτήθηκε με ευθύνη του Υπουργείου για τη συγκρότηση νέων Προγραμμάτων Σπουδών στην υποχρεωτική εκπαίδευση. Είναι γεγονός ότι η ΠΕΘ -στη διαμαρτυρόμενη τουλάχιστον εκδοχή της- παραμένει εγκλωβισμένη σε μία επιστημονικά αστήρικτη και θεολογικά αδικαίωτη επιλογή, η οποία αντιλαμβάνεται τη Θεολογία και τη διδασκαλία της ως ένα περίκλειστο και παγιωμένο στη στασιμότητά του σύστημα που δικαιούται να αγνοεί το παρόν. Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται ότι, εμμένοντας σε αυτόν τον απομονωτισμό και την κλειστοφοβική αντίληψη για τη Θεολογία και τη διδασκαλία της στο δημόσιο σχολείο, αυτοαποκλείεται με δική της ευθύνη από το Γενικό Πλαίσιο Βασικών Αρχών και Προσανατολισμών που έθεσε το Υπουργείο Παιδείας, δηλώνοντας εξ αρχής ότι «το Πρόγραμμα Σπουδών οφείλει να διαχειριστεί μια σειρά από εντάσεις που δημιουργεί σήμερα η ταχύτατη μεταβολή κοινωνικών, εργασιακών, επικοινωνιακών κ.ά. χαρακτηριστικών της Ελληνικής πραγματικότητας· μιας μεταβολής που δεν επιτρέπει να δει κάποιος το μέλλον αποκλειστικά με όρους παρελθόντος»; Φυσικά και το αντιλαμβάνεται...
Είναι γνωστό σε όλους ότι η επιτροπή σύνταξης νέων ΠΣ συστάθηκε ύστερα από δημόσια πρόσκληση συμμετοχής σε αυτήν που απηύθυνε το Υπουργείο Παιδείας μέσα από μια ανοικτή -ήδη από τον Ιούνιο 2010- και προσβάσιμη στον οποιονδήποτε -μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου- διαδικασία εγγραφής στο Μητρώο εμπειρογνωμόνων. Εύλογα γεννάται το ερώτημα: Μπήκε, άραγε, κάποιο από τα μέλη της διαμαρτυρόμενης για αποκλεισμό ΠΕΘ σε αυτήν την ανοικτή διαδικασία; Αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις, μάλλον όχι. Διότι, όσοι έκαναν τον κόπο και μπήκαν σε αυτήν τη διαδικασία, διαπίστωσαν ότι σε αυτήν τη «φόρμα εγγραφής» τα στοιχεία που καταγράφει ο ενδιαφερόμενος δεν αφορούν στη συνδικαλιστική του δράση ή τη συμμετοχή του σε οποιαδήποτε Ένωση ή Σύνδεσμο, αλλά στην επιστημονική συγκρότηση και την εκπαιδευτική του εμπειρία. Αντί όμως η ΠΕΘ να προσαρμοσθεί με τα επιστημονικά και εκπαιδευτικά κριτήρια που ισχύουν πλέον, συνηθισμένη ίσως σε ήθη άλλων εποχών, τι κάνει; Διαμαρτύρεται και φωνασκεί, ειρωνεύεται[vi] και λασπολογεί, απαιτώντας από την Υπουργό «λόγω αρχαιότητας να... διαταχθεί»(!) η συμμετοχή της σε αυτήν. Ενώ, αντίθετα, θα όφειλε με ευθύτητα να αναρωτηθεί και να απολογηθεί -πρώτα στα ίδια τα μέλη της- είτε για την πιθανή ολιγωρία είτε για τον αυτοαποκλεισμό της. Επίσης θα όφειλε, πριν απαιτήσει τόσο εμφατικά και απόλυτα τη συμμετοχή της στην επιτροπή, να απαντήσει ξεκάθαρα στην ερώτηση: Με ποιους όρους και προϋποθέσεις διεκδικεί αυτή τη συμμετοχή; Με αυτούς της διαμαρτυρόμενης επιστολής ή με αυτούς του προαναφερθέντος και άρτι διαγραφέντος από τη μνήμη της Υπομνήματος;

VI. Πού άραγε στοχεύουν και πού οδηγούν οι αήθεις επιθέσεις των ημερών;

Η προσωπική επίθεση στον Σύμβουλο των Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κ. Σταύρο Γιαγκάζογλου και η επιχείρηση σπίλωσης του έργου του είναι προφανές ότι, ενώ τον περιέχει και τον στοχοποιεί, τον υπερβαίνει κατά πολύ. Αυτό που καίρια επιχειρείται να βληθεί είναι το πνεύμα που κομίζει και υπηρετεί: της έντιμης, διακριτής και δημιουργικής σύνθεσης -σε ένα τόσο νευραλγικό πεδίο, όπως αυτό της δημόσιας θρησκευτικής εκπαίδευσης- με στόχο την ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας ενός μαθήματος, που κάποιοι θερμόαιμοι υπερασπιστές του -ίσως και ανεπίγνωστα- το καθιστούν γραφικό, συρρικνωμένο, καχεκτικό, αναντίστοιχο με την εποχή του, κι εντέλει απόν ή εξοβελιστέο από το δημόσιο χώρο...
Σε μια εποχή που βρισκόμαστε όλοι -ατομικά και συλλογικά- αντιμέτωποι με τη διεθνή απαξίωση της πατρίδας μας και το φάσμα μιας πολυδιάστατης χρεοκοπίας να στέκει απειλητικό εμπρός μας, αναρωτιόμαστε: τι άλλο θα πρέπει να συμβεί, για να τολμήσουμε να αντικρίσουμε τον εαυτό μας -ατομικό και συλλογικό- όπως πράγματι είναι;[vii] Μέχρι πότε θα αναπαράγουμε αυτό το κράμα μεγαλομανίας και μειονεξίας που συνθέτει την περίφημη «νεοελληνική μας ταυτότητα»; Μέχρι πότε θα κυριαρχεί στο δημόσιο λόγο αυτό το άθλιο μείγμα λαϊκισμού και μισαλλοδοξίας που εκμαυλίζει συνειδήσεις; Μέχρι πότε οι πνευματικοί θεσμοί και οι επιστημονικές ενώσεις θα ασκούνται υποκριτικά στη διγλωσσία, προδίδοντας έτσι και το πνεύμα και την επιστήμη που εκπροσωπούν; Πότε, επιτέλους, θα ξαναβρούμε το χαμένο νόημα, εκείνο το χαμένο κέντρο;

Η ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

του Πανελλήνιου Θεολογικού Συνδέσμου
«ΚΑΙΡΟΣ -για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης»

Κωνσταντίνου Μιλτιάδης, Καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ
Μόσχος Δημήτριος, Λέκτορας του Τμήματος Θεολογίας του ΕΚΠΑ
Παπαδόπουλος Γιώργος, Θεολόγος
Μαυροκωστίδης Γρηγόριος, Θεολόγος
Αμπατζίδης Θεόφιλος, Θεολόγος
Παπασωτηρόπουλος Xριστόφορος, Θεολόγος
Καζλάρη Πηγή, Θεολόγος
Σταματέλου Nόνη, Θεολόγος
Αργυρόπουλος Ανδρέας, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων


[ii] Είναι πραγματικά ανησυχητικό να αναπαράγεται ακόμη και από ποιμενάρχες της Εκκλησίας του Χριστού «του ουκ έχοντος που την κεφαλήν κλίναι» (Μτ 8,20) και γεννηθέντος «εν φάτνει αλόγων δια την ημών σωτηρίαν», στάσεις ξενοφοβίας και ρατσισμού με φράσεις -δημόσιες- όπως: «Γι’ αυτό που λέγεται, ότι το μάθημα των Θρησκευτικών έχει έναν κατηχητικό και ομολογιακό χαρακτήρα, έχω να πω το εξής: Η θρησκειολογία διδάσκεται στην θεολογική Σχολή. Και όταν λέμε θρησκειολογία, εννοούμε στοιχεία των άλλων θρησκειών. Τώρα, γιατί ο μαθητής του γυμνασίου πρέπει να ξέρει τι διδάσκει ο βουδισμός ή τι διδάσκει ο μωαμεθανισμός, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Δεν βρίσκω απαραίτητο, το παιδάκι του γυμνασίου να διδαχτεί θρησκειολογία. Βέβαια, εμείς δεχτήκαμε και δεχόμαστε όλους εκείνους, οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα σαν μετανάστες από την πόρτα και όχι από την σκεπή. Εκείνους δηλαδή που ήρθαν νόμιμα. Τους δεχτήκαμε και τους σεβόμαστε. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα μαζί τους και συνυπάρχουμε μαζί τους. Όμως, η παρουσία τους εδώ δεν θα αλλάξει την δική μας ταυτότητα και τον δικό μας τρόπο ζωής. Σε όποιον αρέσει. Εγώ σέβομαι τον άλλον, την πίστη του κάθε ανθρώπου και όταν διδάσκεται το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία, μπορεί ο μουσουλμάνος, ο βουδιστής ή ο ινδουιστής να απέχει από το μάθημα, όχι όμως, να αλλάξουμε εμείς την ταυτότητά μας, εξαιτίας της παρουσίας μαθητών με διαφορετικά θρησκεύματα» (βλέπε: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=4329, αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Φωνή της Ξάνθης», 28-12-2010).
Αλήθεια, σεβασμιώτατε, ο υιός του ανθρώπου εισήλθε «από την πόρτα», «νόμιμα» ή «ώσπερ ξένος και αλήτης»; Και οι προτροπές του Μεγάλου Βασιλείου: «Δος τω αδελφώ και τω ξένω. Μήτε τον αδελφόν αποστραφής, και τον ξένον αδελφόν οικείον ποίησαι. Μη πρόκρινε τον φίλον από του αλλοτρίου... Πάντες συγγενείς, πάντες αδελφοί, ενός πατρός έκγονοι πάντες» (Ομιλία ρηθείσα εν Λακίζοις, PG 31, 1441A-1441B), σε ποιον απευθύνονται;


[iv] Βλέπε από την ιστοσελίδα της ΠΕΘ: http://www.petheol.gr/Genui/ipomnima.pdf. Στην εν λόγω ιστοσελίδα μπορεί κανείς να αναζητήσει όλα τα κείμενα, αποσπάσματα των οποίων παραθέτουμε σε εισαγωγικά.

[v] Βλέπε τη Διακήρυξη του ΚΑΙΡΟΥ στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου:
http://www.kairosnet.gr/joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=2:2010-04-23-16-50-54&catid=9:declaration&Itemid=10

[vi] Βλέπε Ανακοίνωση-Απάντηση που εξέδωσε η Γραμματεία της ΠΕΘ στις 20-12-2010 και κοινοποίησε στο δικτυακό τόπο: http://www.esos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=10827:oi-theologoi-apantoun-ston-simboulo-tou-paidagogikou-institoutou&Itemid=1796.

[vii] Κάποιοι βέβαια, το τολμούν. Πρόσφατα, για παράδειγμα, ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος σε ομιλία του με θέμα «Εθνική φυσιογνωμία και Ορθόδοξη Οικουμενικότητα στη σημερινή Ελλάδα», με μια αυτοκριτική διάθεση και εντιμότητα που σπανίζει, επισημαίνει: «Καταντήσαμε περπατούσες εγκυκλοπαίδειες δογματικής, οσφραινόμαστε έναν αιρετικό από μίλια μακριά, κι αν δε βρούμε, βαφτίζουμε εύκολα κάποιους», προσθέτοντας πιο κάτω: «Ίσως να έχει φτάσει ο καιρός για την "ήττα" της Ορθοδοξίας. Μια ήττα που θα δώσει τη δυνατότητα για να βάλουμε αρχή, νέα αρχή, που δε θα στηρίζεται στη δύναμη και την εξουσία που υπόσχονται νίκες και κυριαρχίες, αλλά στην αξιοποίηση της αποτυχίας, στο κέρδος που ανθίζει από την αποδοχή της αστοχίας". (βλέπε: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=4351)

Οι αλλαγές που προωθεί το υπ. Παιδείας σε Α/θμια και Β/θμια εκπαίδευση


Μετά τη μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ :

Επιστροφή στους δύο τύπους γενικών λυκείων

* Ρεπορτάζ της κ. ΜΑΡΝΥΣ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ στο "ΒΗΜΑ" (11/01/2011)

Σταδιακά, από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, θα αρχίσουν να εφαρμόζονται οι αλλαγές για το νέο λύκειο που μελετάει η κυβέρνηση οι οποίες θα ισχύσουν για όλα τα σχολεία της χώρας. Στο λύκειο δεν θα υπάρξει πιλοτική περίοδος, αφού προβλέπεται και μείωση μαθημάτων -πιθανότατα, στα 8 από τα 14 που είναι σήμερα- η οποία θα πρέπει να ισχύσει ταυτόχρονα για όλους. Αντιθέτως, στα δημοτικά και στα γυμνάσια οι αλλαγές θα εφαρμοστούν πιλοτικά. Από την ερχόμενη σχολική χρονιά με πλήρως αναμορφωμένο πρόγραμμα σπουδών θα λειτουργήσουν τα πρώτα 140 σχολεία σε όλη τη χώρα.

Το υπουργείο Παιδείας, από την πλευρά του, διέψευσε χθες δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία στο νέο λύκειο υποχρεωτικά θα είναι μόνο τρία μαθήματα. Οπως δήλωσε στο «Βήμα» ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας κ. Bασ. Kουλαϊδής, «καμία απόφαση δεν έχει ληφθεί ως σήμερα», καθώς στο γραφείο της υπουργού Παιδείας κυρίας Αννας Διαμαντοπούλου βρίσκονται πολλές διαφορετικές προτάσεις επί του θέματος....Αυτή τη στιγμή, άλλωστε, οι αλλαγές σε δημοτικά γυμνάσια και λύκεια δεν μπαίνουν σε πρώτο «πλάνο» στην πολιτική του υπουργείου Παιδείας καθώς «προηγείται η μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας».Σε σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε από το υπουργείο Παιδείας αναφέρεται ότι «το τελευταίο διάστημα ρεπορτάζ και πρωτοσέλιδα του Τύπου που δεν απηχούν την πραγματικότητα πουλάνε φύλλα σε βάρος της αγωνίας των μαθητών, της εκπαιδευτικής κοινότητας και των γονέων αναφορικά με τις αλλαγές στο λύκειο» και σημειώνεται: «Η πρόταση για το νέο λύκειο, για την οποία εργάζονται πολλοί και εντατικά, λαμβάνοντας υπόψη επιστημονικά και κοινωνικά κριτήρια, θα τεθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο σε δημόσια διαβούλευση, όπως έχει επανειλημμένως ανακοινωθεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου στη Βουλή».

Από την άλλη πλευρά και σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Βήματος», η άποψη στην οποία φαίνεται να καταλήγει η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας είναι η αντικατάσταση των πέντε επιστημονικών πεδίων που υπάρχουν σήμερα από δύο τύπους γενικών λυκείων: πρακτικό (θετικές επιστήμες) και θεωρητικό (κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες). Οι κλίσεις του κάθε μαθητή θα ανιχνεύονται και θα καλλιεργούνται μέσα από τα μαθήματα επιλογής που θα παίρνει.Ωρολόγιο πρόγραμμα με βάση τον μαθητήΤέλος του 45λεπτου μαθήματος στα σχολεία και διδασκαλία που θα διαφοροποιείται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε μαθητή: αυτά είναι τα δύο χαρακτηριστικά στοιχεία των νέων ωρολόγιων προγραμμάτων που θα εφαρμοστούν πιλοτικά σε δημοτικά και γυμνάσια από τη νέα χρονιά. Στο εξής οι μαθητές θα αντιμετωπίζονται στην τάξη ανάλογα με τις ιδιαιτερότητές τους, λέει η αντιπρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κυρία Αθηνά Ζωνίου-Σιδέρη και εξηγεί: «Ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε μαθητή θα υπάρχει διαφορετικό εποπτικό υλικό και διαφορετική προσέγγιση στη διδασκαλία. Κατά την παράδοση κάθε μαθήματος μπορεί να δημιουργούνται διαφορετικές ομάδες μαθητών στην τάξη. Στόχος της κάθε ομάδας θα είναι να προσεγγίσει και να αφομοιώσει μέσω ασκήσεων αυτό που ο καθηγητής παρέδωσε. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι δάσκαλοι και καθηγητές σε συνεργασία με τους μέντορες και τους σχολικούς τους συμβούλους θα διαφοροποιούν κατά βούληση τον τρόπο διδασκαλίας και τη διδακτική ύλη. Ετσι σε περιπτώσεις μαθητών με γλωσσικά προβλήματα ή σε ό,τι αφορά τα διαπολιτισμικά σχολεία θα γίνεται πιο εντατική διδασκαλία σε κεφάλαια της ύλης που χρειάζεται περισσότερες ώρες για να αφομοιωθούν».Παράλληλα έχουν οριστεί οκτώ νέες «ομάδες» μαθημάτων βάσει των οποίων θα «στηθεί» το πρόγραμμα των σχολείων. «Μέγιστη προϋπόθεση για την επιτυχία του νέου σχολείου είναι η ενεργή συμμετοχή των εκπαιδευτικών και ένα μίνιμουμ συναίνεσης με την κοινωνία και τις πολιτικές δυνάμεις» δηλώνει η υφυπουργός Παιδείας κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου μιλώντας στο «Βήμα».

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του υπουργείου Παιδείας, το μάθημα στα σχολεία (όπου προβλέπονται δύο ώρες διδασκαλίας την εβδομάδα και όχι τρεις) θα γίνεται σε ενιαίες δίωρες διδασκαλίες.Στο πρώτο μέρος θα εισάγονται οι βασικές έννοιες του κεφαλαίου κάθε μαθήματος και στο δεύτερο μέρος οι μαθητές και οι μαθήτριες θα χωρίζονται σε ομάδες και θα προχωρούν σε σχέδια και εργασίες πάνω σε ό,τι έμαθαν. «Βασική επιδίωξη του νέου προγράμματος σπουδών είναι ένα σχολείο πιο ελκυστικό που μπορεί και εντάσσει όλους τους μαθητές» λέει στο «Βήμα» ο κ. Χρ. Δούκας, υπεύθυνος για τα θέματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και επιστημονικός υπεύθυνος των ομάδων του υπουργείου Παιδείας που «δουλεύουν» αυτές τις ημέρες πυρετωδώς την πρόταση που θα παρουσιαστεί τον ερχόμενο Μάιο. «Θέλουμε ένα πρόγραμμα που να μιλάει για τις σημερινές και αυριανές μαθησιακές ανάγκες των νέων» λέει ο κ. Δούκας. «Οι μέθοδοι, οι παιδαγωγικές και οι καινοτομίες που προβλέπονται δίνουν ακόμη έμφαση στους εκπαιδευτικούς ως διαμορφωτές της εκπαιδευτικής ζωής ώστε το σχολείο να γίνει δημιουργικό και να βελτιώνει τις ευκαιρίες στη ζωή μας» συνεχίζει.Ολες οι αλλαγές σε δημοτικά και γυμνάσιαΕντεκα ομάδες εκπαιδευτικών μελετούν τις αλλαγές για τα δημοτικά και τα γυμνάσια της χώρας, οι οποίες θα συνδυαστούν με προγράμματα επιμόρφωσης-«μαμούθ» για 150.000 εκπαιδευτικούς ως το 2013. «Δεν πρόκειται απλά για μία ακόμη αλλαγή αλλά για ένα ολόκληρο πρόγραμμα που θα αλλάξει συνολικά την εικόνα της εκπαίδευσης» λέει ο κ. Δούκας. Οι αλλαγές που προωθούνται στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας αφορούν:_ Οκτώ νέα επιστημονικά πεδία που θα «περιέχουν» τα αντίστοιχα μαθήματα που διδάσκονται στα σχολεία. Νέα «είσοδος» στον διδακτικό χρόνο: η ενότητα που θα αφορά τη Σχολική και Κοινωνική Ζωή με δραστηριότητες που θα γίνονται από τους μαθητές στα σχολεία ώστε να αναπτύσσουν τις ικανότητες επικοινωνίας._ Νέα μορφή αξιολόγησης των μαθητών και κατάταξή τους σε τέσσερα ή πέντε επίπεδα βάσει των επιδόσεών τους σε μαθήματα αλλά και στις εργασίες που θα γίνονται στην τάξη. Παράλληλα θα δίνεται η δυνατότητα αυτοαξιολόγησής τους, ενώ θα συγκεντρώνουν δραστηριότητες και εργασίες τους σε προσωπικούς «φακέλους» που θα τηρούνται στα σχολεία._ «Διαφοροποιημένη παιδαγωγική». Ακούγεται σύνθετο αλλά, όπως εξηγεί ο κ. Δούκας, είναι πολύ απλό. «Τα παιδιά που χρειάζονται διαφορετικές “ταχύτητες” δεν θα εξαναγκάζονται σε ένα κοινό εκπαιδευτικό μοντέλο για όλα τα σχολεία. Ανάλογα με τις ανάγκες των μαθητών τους, οι καθηγητές θα προχωρούν για παράδειγμα πιο γρήγορα στη διδασκαλία των μαθημάτων ή πιο αργά» εξηγεί.Ολες οι αλλαγές θα προωθηθούν αφού προηγηθεί δημόσια διαβούλευση, ενώ το υπουργείο βρίσκεται ήδη σε επικοινωνία με ειδικούς από τη Φινλανδία, την Αμερική, τη Σκωτία, την Αυστραλία και την Κύπρο. Επίσης για το ολοήμερο πρόγραμμα των σχολείων προτείνεται:

_ Για το δημοτικό έναρξη της σχολικής ημέρας στις 8.00 π.μ. και λήξη στις 3.00 μ.μ. με περίπου μία ώρα διάλειμμα για γεύμα και με μικρότερα διαλείμματα ενδιαμέσως των μαθημάτων. Για την Ε' και τη Στ' τάξη προτείνεται να λήγει η σχολική ημέρα στις 3.30 μ.μ.

_ Για το γυμνάσιο έναρξη της σχολικής ημέρας στις 8.00 π.μ. και λήξη στις 4.00 μ.μ. με μισή ώρα για γεύμα, καθώς και διαλείμματα ενδιαμέσως των μαθημάτων.

_ Πρόσθετες διδακτικές ώρες για ξένες γλώσσες (η διδασκαλία τους θα βασίζεται σε επιλογές και επίπεδα).

_ Τουλάχιστον πέντε πρόσθετες ώρες την εβδομάδα για το διδακτικό πεδίο Σχολική και Κοινωνική Ζωή. Πρόκειται για ώρες που θα περιλαμβάνουν προσωπική μελέτη και ενίσχυση, εργασίες/projects που προτείνονται στο πλαίσιο των μαθησιακών-διδακτικών αντικειμένων και θέματα όπως το περιβάλλον, ο πολιτισμός και οι νέες τεχνολογίες, καθώς και οι όμιλοι._ Θα οργανώνονται δίωρα ελεύθερης, συλλογικής, συνθετικής δραστηριότητας (ελεύθερο project) με πρωτεύοντα στόχο την ανάπτυξη δεξιοτήτων συνεργασίας, δημιουργικότητας και ανάληψης πρωτοβουλιών από τους μαθητές.

"Tα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ είναι η καρδιά και το μυαλό μιας χώρας"



Σημεία ομιλίας της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, στην εκδήλωση - συζήτηση με θέμα: «Η σχέση της Έρευνας και της Εκπαίδευσης με την Κοινωνική και Οικονομική Ανάπτυξη - Προτάσεις για το Μέλλον»

* Η υπ. Παιδείας κατήγγειλε "κραυγαλέες υποθέσεις λογοκλοπής" και "εξωφρενικές καταστάσεις οικογενειοκρατίας" σε πανεπιστήμια της χώρας...

Δεν υπάρχουν δόγματα που δεν αμφισβητούνται. Σε μια εποχή τόσο βαθιάς κρίσης δεν υπάρχουν ούτε απλές, ούτε αυτονόητες λύσεις, ούτε μπορούμε να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν. Οι ριζικές αλλαγές απαιτούν συγκεκριμένες αποφάσεις, επιλογές και ψυχή, τόσο στην πολική, όσο και στους άλλους χώρους.

Για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς η κρίση είναι βαθιά και θα έχει διάρκεια. Αυτό σημαίνει ότι όλη αυτή την περίοδο, που θα προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε δημοσιονομικά και οικονομικά ζητήματα, θα πρέπει ταυτόχρονα να αλλάξουμε όλες εκείνες τις δομές της χώρας μας, που ξέρουμε ότι έχουν προβλήματα – και δεν υπάρχει κανενός είδους δομή που να μην έχει προβλήματα – ώστε την επομένη της κρίσης, την επόμενη μέρα της διεξόδου, να υπάρχει η βάση πάνω στην οποία θα χτίσουμε την Ελλάδα που θέλουμε. Πυλώνας είναι το εκπαιδευτικό σύστημα. Η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση δεν άρχισε φέτος. Πέρυσι, ξεκινήσαμε τις αλλαγές στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Τίποτε, όμως, δεν αγγίζει το σύνολο της κοινωνίας, όσο η Ανώτατη Εκπαίδευση και αυτό οφείλεται σε ιστορικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους.

Στο πλαίσιο της συζήτησης για τις αλλαγές, διατυπώνονται δύο κατηγορίες επιχειρημάτων: Τα δόγματα, δηλαδή πώς «χτυπάμε» κάτι που ξεκινάει, είτε παρανοώντας το, είτε παραποιώντας το. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι φωνές που λένε ότι δεν θα γίνει τίποτε και δεν υπάρχει κανένας λόγος να προχωρήσουν οι αλλαγές.

Η αλλαγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση, η αλλαγή στο σύνολο του Εκπαιδευτικού Συστήματος, είναι μια ειλημμένη απόφαση και κεντρικός πυρήνας του εθνικού σχεδίου της κυβέρνησης.
Ο ρόλος αυτής της κυβέρνησης δεν είναι απλώς να διαχειριστεί τον τεράστιο φόρτο και άγος του μνημονίου. Είναι να αλλάξει συνολικά τη χώρα. Όποιος πιστεύει ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να μετατεθεί για το μέλλον, καθώς έχουμε άλλες προτεραιότητες, θα ήθελα να το πει δημοσίως, γιατί δημοσίως δεν το λέει κανείς. Επομένως, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θα υλοποιηθεί. Το πρώτο βασικό ερώτημα είναι εάν θα πάμε σε μια ριζική αλλαγή της Ανώτατης Εκπαίδευσης και του χώρου της Έρευνας ή εάν θα προχωρήσουμε σε αποσπασματικές αλλαγές. Ως πολιτική ηγεσία του Υπουργείου και ως κυβέρνηση πιστεύουμε ότι η αλλαγή πρέπει να είναι ριζική.

Δεν υπάρχει απόλυτη γνώση από κανέναν. Έχουμε μελετήσει τις αλλαγές σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, διότι κάθε χώρα έχει τη δική της πραγματικότητα. Στην Ευρώπη, από το 1990 μέχρι και σήμερα έχουν γίνει 22 εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στις 27 χώρες- μέλη, με εξαίρεση τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Και η Κύπρος έχει κάνει μια σημαντική μεταρρύθμιση. Θα διδαχθούμε από κάποιες από αυτές και θα οδηγηθούμε σε ένα μοντέλο που πρέπει να είναι ριζικά διαφορετικό.

Σε αυτή τη συζήτηση δεν πρέπει να υπάρχουν αναίτια μέτωπα, ούτε ανούσια διλήμματα. Είμαι ξεκάθαρη από την πρώτη στιγμή, ιδιαίτερα, με τους πανεπιστημιακούς: γίνεται μια συζήτηση και υπάρχει μια αναπαραγόμενη επιχειρηματολογία, ότι το Υπουργείο ή οι πολιτικοί, επιτίθενται στα Πανεπιστήμια και τους καθηγητές. Το αποκρούω μετά βδελυγμίας. Τα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Ιδρύματα είναι και η καρδιά και το μυαλό μιας χώρας. Η απαξίωση αυτού του χώρου σημαίνει απαξίωση της χώρας, του μέλλοντός της, της αναπτυξιακής της προοπτικής και της κοινωνικής συνοχής. Δεν πρέπει όμως να προσλαμβάνεται ως επίθεση η ανάγκη να υπάρξουν απαντήσεις και να μπει τέλος σε πρακτικές, οι οποίες προσβάλλουν την Ανώτατη Εκπαίδευση στη χώρα μας.

Αναφορικά με τις φωνές εναντίον του Υφυπουργού Παιδείας, κ. Πανάρετου, αν υπάρχει δημόσια δήλωσή του που απαξιώνει τα Πανεπιστήμια να την ακούσω! Υπάρχουν πράξεις όπως το θέμα της λογοκλοπής. Πάνω από 40 φάκελοι με αποφάσεις εκλεκτορικών σωμάτων –κραυγαλέες υποθέσεις λογοκλοπής- βρίσκονται σήμερα στο Υπουργείο. Οι υποθέσεις πρέπει να μπουν στο συρτάρι, όπως γινόταν επί χρόνια; Όταν υπάρχουν εξωφρενικές καταστάσεις οικογενειοκρατίας –δεν είναι μόνο στα Πανεπιστήμια είναι παντού- δεν έπρεπε να τεθεί δημόσια το θέμα; Όταν υπάρχει τμήμα Πανεπιστημίου όπου σε τρία χρόνια εκλέχθηκαν καθηγητές 14 άτομα συγγένειας πρώτου βαθμού, δεν πρέπει να φέρουμε το θέμα στην επιφάνεια; Δεν πρέπει η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα να το καταγγείλει; Οι πολιτικές απαξιώνουν το Πανεπιστήμιο ή οι φορείς αυτών των πρακτικών; Τους φορείς αυτούς θα τους βάλουν στην άκρη και τα ελληνικά Πανεπιστήμια και το Υπουργείο, που έχει την ευθύνη ελέγχου της νομιμότητας. Δεν υπάρχει καμία χώρα που να έχει υψηλή ανάπτυξη, ισχυρή οικονομική δύναμη, να παίζει ρόλο στον κόσμο και να μην έχει ισχυρά Πανεπιστήμια.

Από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα κατατέθηκε ένα σύνολο προτάσεων για τις αλλαγές που χρειάζεται η Ανώτατη Εκπαίδευση. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τα Πανεπιστήμια όπως τα βρήκαμε. Και στο δίλημμα εάν θα αργήσουμε ή αν θα κάνουμε άμεσα τις αλλαγές, η επιλογή είναι να προχωρήσουμε άμεσα με νέους όρους.

ΟΙ αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση δεν έχουν καμία σχέση με τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Αυτό είναι αυτονόητο. Μιλάμε για δημόσιο Πανεπιστήμιο και οι αλλαγές αφορούν σε τρεις μεγάλες ενότητες :

· Τη διεθνοποίηση -για την οποία υπάρχει σύμφωνη γνώμη της Συνόδου των Πρυτάνεων- πώς ουσιαστικά φέρνουμε την Ελλάδα στον κόσμο και τον κόσμο στην Ελλάδα.

· Τα Προγράμματα Σπουδών, πώς αλλάζουμε τη δομή των σπουδών στο Πανεπιστήμιο, θέμα για το οποίο γίνεται ουσιαστική συζήτηση.

· Το μοντέλο διοίκησης. Η εκλογή του Πρύτανη, είναι σημαντικό θέμα, αλλά όχι το μόνο. Συζητούμε και τα υπόλοιπα.

Βεβαίως, το κεντρικό πρόσωπο και ηγέτης του Πανεπιστημίου είναι ο Πρύτανης, ο οποίος πρέπει να είναι ακαδημαϊκή προσωπικότητα μεγάλου βεληνεκούς και να έχει διοικητική επάρκεια. Εάν σε αυτό συμφωνούμε, είμαστε ανοιχτοί να ακούσουμε προτάσεις για το πώς μπορούμε να το πετύχουμε.

Το Πανεπιστήμιο χρειάζεται θεσμικά αντίβαρα. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο ένα όργανο και να κάνει το Υπουργείο έλεγχο νομιμότητας με ελάχιστα μέσα σε όλα τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Επί της ουσίας δεν γίνεται έλεγχος παρά μόνο σε περιπτώσεις καταγγελιών.
Σε ό,τι αφορά τη χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να γίνεται με τον ίδιο τρόπο και ο Υπουργός να έχει την απόλυτη ευθύνη της υπογραφής της χρηματοδότησης του Πανεπιστημίου. Αυτό είναι Δημοκρατία; Αλλάζουμε και το μοντέλο χρηματοδότησης και περιμένουμε προτάσεις.

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Ενωση θεολόγων: Oμιλία πανεπιστημιακού και κοπή βασιλόπιτας


To παράρτημα ν. Λάρισας της Πανελλήνιας Ενωσης Θεολόγων (ΠΕΘ) καλεί τα μέλη του θεολόγους καθηγητές Γυμνασίων, Λυκείων και ΕΠΑΛ της περιοχής, στον Εσπερινό που θα τελεσθεί το Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 5 το απόγευμα, στο παρεκκλήσιο του αγίου Αντωνίου της πόλη μας (στο πάρκο του Στρατιωτικού Νοσοκομείου).

* Μετά τον Εσπερινό θα ακολουθήσει ομιλία από τον επίκουρο καθηγητή του Τμήματος Ποιμαντικής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (AΠΘ) π. Νικόδημο Σκρέττα (φωτ.), ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: «Ο ρωμαίικος διεθνισμός του Ρήγα και η οικουμενικότητα της ορθοδόξου λατρείας». Με την ευκαιρία αυτή θα κοπεί και η πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα του παραρτήματος.

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

O καθηγητής κ. Κογκούλης απαντά σε άρθρο της καθηγήτριας κ. Ρεπούση, στο "ΒΗΜΑ"


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ - ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
TΟΜΕΑΣ: ΛΑΤΡΕΙΑΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ________________________________
Καθηγητής: Ιωάννης Β. Κογκούλης
Θεσσαλονίκη 29-12-2010

Προς το Διευθυντή της Εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ»
κ. Παντελή Ι. Καψή,
Μιχαλακοπούλου 80
Αθήνα 11528

Κύριε Διευθυντά

Την Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010, στη σελίδα Α24 της έγκριτης εφημερίδας σας, μεταξύ των απόψεων για το σχετικό με την οικονομική κρίση κείμενο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας την Ελλάδος «Προς το λαό», φιλοξενήσατε την άποψη της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Ιστορίας και Ιστορικής Εκπαίδευσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κας Μαρίας Ρεπούση, με τον τίτλο «αποσιωπήσεις της διακήρυξης».

Σχετικά με το θέμα αυτό θα μου επιτρέψετε να κάμω τις παρακάτω παρατηρήσεις (Θέλω να πιστεύω πως, στο όνομα του δημοκρατικού διαλόγου και της σφαιρικής ενημέρωσης των αναγνωστών σας και μάλιστα όσων είναι μέλη της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας, θα τις ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΤΕ).

α) Η κα Μ. Ρεπούση στο εν λόγω κείμενο θεωρεί την παρέμβαση της Εκκλησίας πολιτική και τη χαρακτηρίζει ως εκτροπή από την αποστολή της, στην οποία αρμόζει μόνο η σιωπή! Ένας θεσμός δηλαδή δύο χιλιάδων ετών θα πρέπει να είναι αμίλητος και αμέτοχος μπροστά στο πνευματικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της πατρίδας μας, τη στιγμή που οι πολίτες αυτής της χώρας στην πλειοψηφία τους είναι και μέλη της Εκκλησίας και περιμένουν απ’ αυτήν λόγο ευθύνης και παραμυθίας. Και μάλιστα δεδομένου ότι, ως γνωστόν, η Εκκλησία έσωσε τόσο το Γένος μας όσο και τους βαλκανικούς γενικότερα λαούς από τον εκμουσουλμανισμό, όπως παλαιότερα από τον εκλατινισμό, και που σήμερα οι πάντες συμφωνούν πως η κρίση, η οποία μαστίζει την κοινωνία μας, είναι πρώτιστα ηθική και μετά οικονομική.

Η Εκκλησία ασφαλώς και δεν πρέπει να πολιτικολογεί. Οφείλει όμως να πολιτεύεται και να ερμηνεύει τα γεγονότα εκείνα που αφορούν στη ζωή του πολίτη και πιστού της εποχής μας. Και τούτο διότι αγκαλιάζει τον άνθρωπο ως σύνολο, ως πρόσωπο και εικόνα του Θεού. Επομένως Εκκλησία με το έργο της υπερασπίζεται την ανθρώπινη ζωή απέναντι σε κάθε σύστημα οργανωμένης ανευθυνότητας και συλλογικής απληστίας των, χωρίς ηθικούς φραγμούς, πιστευόντων για τον εαυτό τους στην εγκόσμια αθανασία διεθνών και ντόπιων ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ.

Στη βάση αυτή με τον εμπνευσμένο και αγαπητικό της λόγο προς τον ελληνικό λαό η Εκκλησία εκθέτει την πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι, κάνει προς έπαινόν της την αυτοκριτική της και προτείνει λύσεις για την υπέρβαση του κοινωνικού φόβου και της ψυχολογικής καταπίεσης που μας επιβάλλει και συντηρεί το οικονομικό άγος.

β) Άδικα επίσης, κατά τη γνώμη μας, η κα Μ. Ρεπούση θεωρεί ότι η Εκκλησία «είναι μία αντιδραστική δύναμη που συντάσσεται σε πολλές περιπτώσεις με την οπισθοδρόμηση». Και τούτο διότι, αντιτιθέμενη η Εκκλησία σ’ ένα σχολείο με τη μορφή Σύγχρονου Ψηφιακού Φροντιστηρίου παροχής χρησιμοθηρικών γνώσεων, ενδιαφέρεται για την, κατά τον απόστολο Παύλο, «υγιαίνουσαν» διδασκαλία, την ανόθευτη Παιδεία των νεοελλήνων, τη μόρφωσή τους-και όχι απλώς την εκπαίδευσή τους- την προσφερόμενη, μέσα στο πλαίσιο του παιδαγωγούντος σχολείου, με άριστα κείμενα και καλούς δασκάλους υψηλού επιπέδου. Η Εκκλησία πονάει και παλεύει για τον ενάρετο βίο και το ακηλίδωτο ήθος, την πνευματική θωράκιση και τη φωτισμένη πορεία στο γεμάτο πειρασμούς, δυσκολίες και αντιξοότητες κόσμο μας.
Αν αυτό είναι οπισθοδρόμηση τότε έχουμε χάσει δυστυχώς το νόημα των λέξεων, λησμονούντες ότι οπισθοδρομικός είναι όποιος στο όνομα του προοδευτισμού παίζει με το μέλλον των παιδιών μας, τα παγιδεύει στις κομματικές περιχαρακώσεις και τα φανατίζει με στείρες ιδεοληψίες. Οπισθοδρομικός είναι εκείνος που αυθαίρετα αγωνίζεται για την «Αποκαθήλωση» της Ελληνορθόδοξα προσανατολισμένης Παιδείας, χωρίς να ενδιαφέρεται για τον εσωτερικό κόσμο του κάθε νέου και ενθαρρύνει μία «Παιδεία» ανερμάτιστη και ξεκομμένη εν πολλοίς από τις πολιτισμικές μας αξίες και τη δοκιμασμένη παράδοσή μας.

Σε κάθε όμως περίπτωση είναι τραγικό και αντιδημοκρατικό, τη στιγμή που και ο τελευταίος πολίτης έχει λόγο για την ποιότητα της Παιδείας στον τόπο μας, η κα Μ. Ρεπούση να μιλά για «ορθόδοξη προπαγάνδα στα σχολεία» και να διερωτάται γιατί η Πολιτεία επιτρέπει στην Εκκλησία «να παρεμβαίνει στην Εκπαίδευση». Ποιος όμως στις μέρες μας απαγορεύει την έκθεση απόψεων για οποιοδήποτε θέμα και πολύ περισσότερο για την Εκπαίδευση των παιδιών μας; Πότε επίσης η Εκκλησία, κατ’ εξοχήν θεσμός Πολιτισμού και Παιδείας, ανέβαλε, εμπόδισε ή επέβαλε μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, τη στιγμή που την ευθύνη αυτή την έχει η Πολιτεία; Γιατί, αλήθεια, θέλουμε την Εκκλησία να μην έχει φωνή στην επιχειρούμενη απίσχανση του Γένους, τον ευτελισμό του ανθρώπου, τη γενικευμένη εμπορευματοποίηση προσώπων και πραγμάτων, την υποδούλωση των λαών; Και αυτό τη στιγμή που, όπως προαναφέρθηκε, οι καλά, αντικειμενικά και απροκατάληπτα ενημερωμένοι ιστορικοί ομολογούν ότι η Εκκλησία σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας με θυσίες, μαρτύριο και αίμα, κράτησε το Γένος μας όρθιο, τη γλώσσα μας ζωντανή και την αξιοπρέπειά μας ακέραιη;

γ) Αποκορύφωμα της απαξιωτικής προς την Εκκλησία στάσης της κας Μ. Ρεπούση είναι η κατακλείδα του κειμένου της, όπου διερωτάται: (η Εκκλησία) «δεν μας απάντησε επίσης γιατί δεν συμμετέχει κι εκείνη, όπως όλοι, στην βελτίωση των δημοσίων οικονομικών της χώρας. Πού είναι, αλήθεια το κρασί και το λάδι της;». Δεν μπορεί όμως να μη γνωρίζει η κα Μ. Ρεπούση ως ιστορικός ότι τα πιο πολλά Νοσοκομεία και άλλα ιδρύματα στην Αθήνα είναι κτισμένα σε κτήματα της Εκκλησίας. Ότι επίσης υπάρχουν συμβάσεις μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας, σύμφωνα με τις οποίες η πρώτη οφείλει να πληρώνει τους μισθούς των ιερέων λόγω ακριβώς των ως άνω παραχωρήσεων της δεύτερης.
Τα περί «μεγάλου ιδιοκτήτη» και «φοροασυλίας» της Εκκλησίας είναι καρπός ανεύθυνης προπαγάνδας. Είναι ένας μύθος που κάθε τόσο αναπαράγεται για λόγους εντυπωσιασμού και σκοπιμότητας. Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία και τους φόρους της πληρώνει, και η όποια περιουσία της που δικαιούται να έχει χάριν του λαού, εν πολλοίς λεηλατήθηκε, καταπατήθηκε ή παραμένει δεσμευμένη ή και αναξιοποίητη συχνά, λόγω μικρής αξίας. Οφείλει επίσης η κα Μ. Ρεπούση να γνωρίζει ότι στις μέρες μας, και το ξέρει καλά αυτό η Πολιτεία, η Εκκλησία τόσο στην Αθήνα, όσο και στην περιφέρεια συντηρεί καθημερινά χιλιάδες ανθρώπων, ανεξάρτητα από θρησκεία και πολιτικά πιστεύω, με φαγητό και άλλες εισφορές.

Αυτά ασφαλώς και πολλά άλλα, κυρίως δε η συμβολή στην κοινωνική συνοχή και την ψυχική ηρεμία του λαού μας, είναι «το κρασί και το λάδι» της Εκκλησίας. Αυτό το λάδι και το κρασί τα αντλεί από τη ζωή του σαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού, από τον προφητικό λόγο του Ευαγγελίου και την αγιοπνευματική εμπειρία των Πατέρων της.
Όποιος μελετά το Ευαγγέλιο γνωρίζει ότι ο Χριστός όταν έλεγε τις παραβολές είχε υπόψιν του την κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της εποχής του. Στην Κυριακή δε προσευχή, το «Πάτερ ημών», μεταξύ των άλλων κάνει λόγο και για τον «άρτον τον επιούσιον». Αυτό δείχνει τη σοβαρότητα με την οποία η Εκκλησία αντιμετωπίζει ό, τι αφορά την πνευματική και την υλική διάσταση της ζωής των ανθρώπων, χωρίς μανιχαϊκές αντιλήψεις και κοντόθωρες προσεγγίσεις. Γι’ αυτό άλλωστε έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να μιλά, υπερασπιζόμενη με τον αξιακό της λόγο την αξιοπρέπεια και την ελευθερία των ανθρώπων.

Ο καθένας βεβαίως μπορεί να ασκήσει κριτική στην Εκκλησία.
Εκείνο που δεν είναι δυνατόν να γίνει, εφόσον έχουμε Δημοκρατία, είναι η φίμωση της Εκκλησίας. Γιατί ακριβώς είναι θεσμός ζωντανός, λαϊκός και ιστορικός. Είναι θεσμός που υπηρετεί τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Με τιμή

Ιωάννης Β. Κογκούλης
Καθηγητής
Προκομήτορας της Θεολογικής Σχολής
του Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης

Κοινοποίηση: Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος
Κύριο ΙΕΡΩΝΥΜΟ.
Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

__________________________________________________________
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης - Θεολογική Σχολή - Τηλ. 2310/996961, Fax 996961 - 541 24 Θεσσαλονίκη, e-mail: kogoulis@theo.auth.gr ιστοσελίδα: http://users.auth..gr/ ~kogoulis


Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

Κατάργηση ή ομολογία στο πλαίσιο της μετανεωτερικής νεοελληνικής αφασίας

Του Κώστα Νούση

Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ

Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές που με τη δαμόκλειο σπάθη οι εκπαιδευτικοί συνόδευαν τη μαθητιώσα νεολαία στο υποχρεωτικό κατηχητικό σχολείο και στον κυριακάτικο εκκλησιασμό. Και καλύτερα… Διότι χάρη στη διεστραμμένη αυτή ολοκληρωτικού χαρακτήρα προβολή και εφαρμογή του χριστιανισμού – χώρου κατεξοχήν χαράς και ελευθερίας – φτάσαμε στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: στην παραγωγή στρατιάς αθέων, βλασφήμων και αντιχρίστων Ελλήνων ή, τουλάχιστον, απεχθανομένων την Εκκλησία. Από αυτούς προέρχονται και οι ομόφρονες εκπαιδευτικοί θεολόγοι. Και δημιουργήθηκε ένας τεράστιος φαύλος κύκλος χριστιανικού αποχρωματισμού της χώρας μας με αρνητική αύξουσα εξελικτική διαδρομή.

Δυό λύσεις μένουν. Η πρώτη συνάδει προς τη λαϊκή θυμόσοφη διατύπωση: πονάει δόντι, κόβει κεφάλι. Μια λύση που ακούστηκε πρόσφατα και μεγάλωσε την καταθλιπτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Να γίνει δηλαδή το μάθημα προαιρετικό, που σημαίνει σταδιακή απαξίωση και de facto κατάργηση. Τυχαίο (λεχθέν); Δε νομίζω. Είναι ο καρπός της μακροχρόνιας κρίσης της νεοελληνικής εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας. Της εδώ και καιρό αποστροφής της ορθοδοξίας από τους νεοέλληνες, της απόρριψης του Χριστού χάριν του υλισμού, των ποικίλων αιρέσεων, του νεοαγνωστικισμού κ.τ.ό. Κάτι που αντικατοπτρίστηκε και στην παραγωγή θεολόγων μέσης εκπαίδευσης από ένα σύστημα που προωθεί την ίδια τους την έκπτωση και υποβάθμιση δια της μετατροπής των θεολογικών σχολών σε σκαλοπάτι εισόδου σε άλλες σχολές ή απλώς στο βιοπορισμό μέσω μιας ανεπιθύμητης εργασίας.

Η φυσική αυτή εξέλιξη που οδήγησε στην εκ των ένδον υποτίμηση του μαθήματος έφερε τη σημερινή πρόταση περί προαιρετικού χαρακτήρα. Και γιατί όχι λοιπόν; Αφού ούτως ή άλλως απαξιώνεται από τους γονείς στο σπίτι, από μαθητές και εκπαιδευτικούς στα σχολεία, από ιερείς στην καθημερινή ζωή. Ούτε ο Θεός θα χάσει πιστούς (τους χαμένους;) ούτε θα μειωθεί το (ελάχιστο) εκκλησίασμα. Αντιθέτως, θα το παρακολουθούν με όρεξη όσοι το επιλέγουν και θα το απολαμβάνουν περισσότερο, που σημαίνει ότι θα αποκομίζουν πιο πολλά από αυτό. Ίσως ακόμα και να εκτιμηθεί δια των συνεπειών της απώλειάς του και να επανέλθει ως καρπός ωρίμανσης μιας κοινωνίας που θα κατανοήσει βαθιά τι σημαίνει να υιοθετήσει ένα κράτος άθρησκη πολιτική. Πιθανώς από την πτώχευση αυτή της θρησκευτικής μας παιδείας να προέλθει μια αναγέννησή της από τις στάχτες, γεγονός που, ενώ τρομάζει αρχικά, πιο νηφάλια ιδωμένο αποτιμάται μακροπρόθεσμα πιο κερδοφόρο – μια εφαρμογή με ευρύτερους σήμερα συνειρμούς. Τέλος, ας μην ξεχνάμε την πεμπτουσία του χριστιανισμού: όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, όπως είπε ο ίδιος ο Χριστός αυτολεξεί.

Επειδή όμως τα έθνη δομούνται κυρίως πάνω στην κοινή γλώσσα, ιστορία και παιδεία, θα πρέπει το όλο θέμα να ιδωθεί και λίγο εξ επόψεως εθνικού ωφελιμισμού και να αναλογιστούμε στη χώρα μας ότι η ορθοδοξία συνιστά στοιχείο ταυτότητας. Όπως λοιπόν υποχρεωτικά διδάσκεται η ιστορία μας άσχετα από τις όποιες διαφωνίες και διαφορετικές ερμηνείες της σε προσωπικό εκάστου επίπεδο, κατά τον ίδιο τρόπο να είναι υποχρεωτική και η προβολή της χριστιανικής ορθοδοξίας μας σε ομολογιακό επίπεδο κυρίως. Διότι έτσι ίσως ελκύσουμε στον Χριστό και την πληθώρα των αλλοδόξων και αλλοθρήσκων που διέβησαν τα σύνορά μας. Σίγουρα θα ωφεληθούν περισσότερο από την προβολή ενός θελκτικού μάλλον παρά ενός υποχρεωτικού Θεού. Αυτό αποτελεί άλλωστε και το θέλημα του ίδιου του Χριστού.
Εύλογα εδώ θα ανακύψει η ένσταση μερικών ότι ο ομολογιακός χαρακτήρας είναι μάλλον απωθητικός παρά ελκτικός. Αυτό σημαίνει ότι δεν πιστεύουν αληθινά στην αλήθεια και τη δύναμη της Ορθοδοξίας, οπότε είναι φυσικοί οι λογισμοί αυτού του είδους. Και η συνεχιζόμενη εξωτερίκευση αυτής της έντονης παραφιλολογίας των ημερών αναφορικά με το χαρακτήρα του θρησκευτικού μαθήματος αυτό κατά βάσιν αποκαλύπτει.

Δεν κατανοώ πραγματικά την έντονα συνεχιζόμενη συζήτηση για την ταυτότητα του εν λόγω μαθήματος. Ποια είναι τα όρια της ομολογίας ή της γνωσιολογίας σε αυτό; Είναι δυνατό να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο; Και σε τι πραγματικά θα ωφελούσε η περίπτωση μιας ψιλής ή και θρησκειολογικής γνωσιολογίας; Μήπως εμμέσως ομολογούμε την ασθμαίνουσα πίστη μας και την κατά βάσιν ιδεολογική και νοησιαρχική εκ μέρους μας πρόσληψη του ορθόδοξου εκκλησιαστικού γεγονότος; Μήπως ακόμα με τέτοια αλλά και άλλα υγιέστερα κριτήρια κινούμενοι μεταβιβάζουμε, έστω και υποσυνείδητα, προς τα έξω την περί της αληθείας μας ανασφάλεια και αβεβαιότητα, οπότε και την Ορθοδοξία μειώνουμε και τους καλοπροαίρετους πιθανούς μέλλοντες φίλους και αποδέκτες της αδικούμε; Και γιατί στο κάτω κάτω να μεταδοθούν οι τέτοιου χαρακτήρα γνώσεις στο πλαίσιο των Θρησκευτικών και όχι ενός ανεξάρτητου θρησκειολογικού ή άλλου παρεμφερούς θεωρητικού μαθήματος; Στο σημείο αυτό μπορεί να εκτυλιχθεί ολόκληρος κατάλογος ρητορικών και άλλων ερωτημάτων κλονιζόντων την εγκυρότητα του χριστιανικού μας βιώματος – και κατ’ επέκτασιν μηνύματος.
Όντως, στην εποχή της κρίσης που περνάμε επαναπροσδιορίζονται και οι πνευματικές - κοντά στις οικονομικές – αξίες μας. Όμως εδώ δεν πρόκειται περί ουμανιστικών και συμβατικών τοιούτων αλλά περί της αληθείας. Αν εμείς οι ίδιοι που πρεσβεύουμε – τουλάχιστον - την κατοχή της τη θέτουμε υπό την όποια αίρεση και προβληματική συζήτηση, τότε ποιο και ποιος παραμένει το «άλας» της γης; Τι, στα αλήθεια, προσφέρουμε στη μετανεωτερική απορία και αφασία του κόσμου; Μήπως απλά και μόνο προσθέτουμε τη δική μας;

Στώμεν καλώς λοιπόν. Ούτε κακώς εννοούμενη κατηχητική μονομέρεια και δογματικότητα ούτε γνωσιοκρατική πολιτισμική – ιστορική – θρησκειολογική προσέγγιση αλλά διακριτική – τουτέστιν αγιοπνευματική – θεολογική προβολή του Χριστού και της Εκκλησίας μέσα στη χαρισματική λειτουργική σύζευξη της υποχρεωτικότητας της μετάδοσης και της προαιρετικότητας της αποδοχής του θεϊκού μηνύματος από όλους, όπως άλλωστε δρα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία ο Kύριος από καταβολής κόσμου.