Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Ἡ γνωσιολογική και εκπαιδευτική ὑποχρεωτικότητα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν


Θρησκευτική ἐλευθερία καί ἀνθρώπινα δικαιώματα.

Του Χριστόφορου Αρβανίτη *

Θα προσπαθήσω, όσο πιο σύντομα γίνεται, να καταδείξω την αναγκαιότητα του μαθήματος των θρησκευτικών, ως υποχρεωτικού στο πλαίσιο των μαθημάτων Γενικής Παιδείας, αλλά και τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες αυτό μπορεί να συμβεί. Θεωρώ απαραίτητο, εξ αρχής, να υπογραμισθεί ότι αυτή η υποχρεωτικότητα περνά μέσα από την αναγκαιότητα της αλλαγής του γνωστικού περιεχομένου του μαθήματος από ομολογιακό σε διαομολογιακό, διαθρησκευτικό και διαπολιτισμικό. Θα αναλύσω τα κοινωνιολογικά και πολιτισμικά δεδομένα, τα θεσμικά προβλήματα του μαθήματος, τις εκπαιδευτικές υποχρεώσεις του μαθήματος και θα καταλήξω εν συντομία σε συγκεκριμένα παραδείγματα.

Αυτονόητο θεωρώ το γεγονός οτι οποιαδήποτε συζήτηση με τις επιτροπές παιδείας για το Λύκειο και την υποχρεωτικότητα θα πρέπει να αποδεικνύει ότι είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε, επί τη βάση των προηγουμένων χαρακτηριστικών, που ανέφερα. Οποιαδήποτε εμμονή σε ένα μάθημα Θρησκευτικών με απόλυτο ομολογικό χαρακτήρα και ταυτισμένο με αντιλήψεις εκκλησιαστικής αγωγής, θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ένα μάθημα επιλεγόμενο και κυριολεκτικά ανύπαρκτο σε βάθος χρόνου. Τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά δεν απεμπολούν την ομολογιακότητά του μαθήματος, όπως πολλοί διατείνονται (θα φανεί ἀλλωστε στη συνέχεια στα παραδείγματα που θα αναφέρω), αλλά αναιρούν τη μονοσήμαντη διάσταση που υπάρχει μέχρι σήμερα, καθώς πληροφορούν γνωστικά τους μαθητές για το πολύπλευρο θρησκευτικό φαινόμενο, αυξάνουν την κριτική τους προσέγγιση, επιδοκιμάζουν την κριτική τους αμφισβήτηση και δημιουργούν συνθήκες συνθετικής και θετικής προσέγγισης του θρησκευτικού. Να υπογραμμίσω εδώ οτι το νεωτερικό περιβάλλον αντιδρά αρνητικά στο άκουσμα και μόνο του θρησκευτικού, ενώ απεναντίας το μετανεωτερικό δείχνει στοιχεία θετικής προσέγγισης τα οποία θα πρέπει να εκμεταλευτούμε. Ας τα βάλουμε λοιπόν σε κάποια σειρά.

Α. ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ

1. Παγκοσμιοποίηση καί παγκόσμια κουλτούρα.
1.1. Στό πλαίσιο τῆς παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας, ἡ προσέγγιση τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου ὑποβαθμίζεται καί ἀπό γενικό κοινωνικά διαδραστικό φαινόμενο γίνεται μερικό καί τοπικό. Θά ἔλεγα ὅτι ἄν καί αὐτό φαίνεται κατ’ἀρχάς ὡς ἀρνητικό δεδομένο, οὐσιαστικά μπορεῖ νά ἀνατραπεῖ σέ θετικό, καθώς δείνει τή δυνατότητα, μέσα ἀπό τό θρησκευτικό, νά ἀναδείξουμε στοιχεῖα κοινωνικά καί πολιτισμικά τῆς τοπικῆς ταυτότητας καί κουλτούρας.
1.2. Θά παρέκλινε σέ ἀρνητικό στοιχεῖο, ἄν μέσα ἀπό την ἀναγωγή του σέ σημαντικό συστατικό στοιχεῖο τῆς τοπικῆς πολιτισμικῆς ταυτότητας, ἐπεδίωκε νά δημιουργήσει χρηστικές ἐθνικιστικές διακρίσεις μέ κοινωνικές ἐπιπτώσεις τοῦ τύπου: «Ἕλληνας καί ἄρα Ὀρθόδοξος». Ἡ θετική ἤ ἀρνητική κατεύθυνση ἀφορᾶ κυρίως τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κατανοοῦμε τήν ἔννοια τῆς παράδοσης.
1.3. Θά πρέπει ἐπίσης νά γίνει κατανοητό ὅτι ἡ δῆθεν ἄνοδος τοῦ θρησκευτικοῦ καί ἡ «αὔξηση» τοῦ ποσοστοῦ τῶν θρησκευόντων εἶναι καθαρῶς ἐργαλειακή καί ἐπιφαινομενική, καθώς ὀφείλεται σέ πολιτικές καθαρῶς ἐπιλογές, κυρίως τῆς φονταμενταλιστικής καί νεοσυντηρητικῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς σχολῆς. Οἱ κατά τόπους φονταμεναλιστές (καί στήν Ελλάδα φυσικά) αὐξάνουν τίς δράσεις τους μονομερῶς μέ συνέδρια τά ὁποῖα ἐλέγχουν ἀπόλυτα, ἀποκλείοντας ὅπου ἔχουν θεσμική καί συστημική ἐξουσία ἤ πρόσβαση, πρόσωπα καί ἀντιλήψεις, τά ὁποῖα δέν τούς εἶναι ἀρεστά.

2. Ἡ θρησκεία ὡς προϊόν τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ.
2.1. Θά πρέπει μέσα ἀπό τήν προοπτική τοῦ νέου μαθήματος νά γίνει σαφές πρός τήν κοινωνία, τήν ἐκπαιδευτική κοινότητα καί τό Ὑποργεῖο ὅτι ἡ θρησκεία ἀποτελεῖ προϊόν τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ καί ὡς ἐκ τούτου καλύπτει ἀνθρώπινες ἀναγκαιότητες.
2.2. Ἡ πίστη στόν Θεό ἀποτελεῖ ἀναγκαία διανοητική και συναισθηματική πράξη, ἡ ὁποία ἔρχεται νά καλύψει τά κενά τῆς λογικῆς μικρότητας τοῦ ἀνθρώπου. Κατανοητό ἐδώ ὅτι ὡς θεολόγοι ἔχουμε τίς ἀντιρρήσεις μας. Ἀποτελεῖ, ὅμως βάση γιά τήν περαιτέρω συζήτηση μέ αὐτούς πού πιθανόν νά ἀντιδράσουν. Ἔτσι ἐνώ
2.3. Ὁ Θεός, αὐτός καθ’ἑαυτός, δέν ὁρίζεται ἐρευνητικά καί ἑπομένως δέν ὁρίζεται καί διανοητικά, (πόσο μᾶλλον δέ ὅταν πρόκειται γιά τόν Θεό τῆς ἀποφατικῆς θεολογίας), ἐν τούτοις ἀποτελεῖ ἀντικείμενο-ἐρώτημα τοῦ φιλοσοφικοῦ προβλήματος. Αὐτό τό σημεῖο δικαιώνει την ἀντίληψη γιά τήν γνωστική φυσιογνωμία τοῦ μαθήματος. (Θεολογία-Αυγουστίνος-Δαμασκηνός-Θωμᾶς Ἀκινάτης).

3. Ἡ «ἀναγκαία» ἀντικατάσταση.
3.1. Ποῦ βρίσκεται λοιπόν τό πρόβλημα, τῆς ἀποδοχῆς ἤ μή, τῆς γνωστικότητας τοῦ μαθήματος.
Ἐξελικτικά, καί κατά την νεωτερικότητα, μετά τήν ἐν γένει ἀπόριψη τῶν μεταφυσικῶν προσεγγίσεων καί ἑρμηνειῶν τοῦ φυσικοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἀντικαθιστᾶ ἐν μέρει τόν Θεό μέ ἄλλες ἀπόλυτες ἀξίες ὅπως Λογική, Ἱστορία, Ἐξουσία, Βούληση, Ἐλευθερία.
3.2. Αὐτές οἱ ἔννοιες, παρ’ὅτι ἐγγυῶνται θεωρητικά καί κατ’οὐσίαν κοινωνική σταθερότητα καί προτείνουν λύσεις στούς φόβους καί τίς ὑπαρξιακές ἀγωνίες τοῦ ἀνθρώπου, ἐν τούτοις, ὡς συμβεβηκότα, ἐμπλέκονται σέ πρακτικό ἐπίπεδο μέ τά ἀνθρώπινα συμφέροντα καί ἐμπράκτως αὐτοαναιροῦνται.

Β.ΘΕΣΜΙΚΑ
Τό θεσμικό εἶναι κατά τήν γνώμη μου τό σημαντικότερο ζήτημα καί παρουσιάζει τά χαρακτηριστά τῆς σύγχυσης πού ὑπάρχει στήν ἑλληνική κοινωνία, ὅσον ἀφορᾶ στούς διακριτούς ρόλους. Κυρίως δέ, ὅταν τό ἴδιο τό Κράτος, ἐνῶ τούς ἐπικαλείται, τούς χρησιμοποιεῖ κατά τό δοκοῦν. Ας συμφωνήσουμε grosso modo στά ἑξῆς:
1. Οἱ θρησκεῖες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, ὄχι, ὅμως πλέον τόν κύριο καί μοναδικό, στόν ἀνθρώπινο πολιτισμό:
α.στή διαμόρφωση τῶν ταξικῶν κοινωνιῶν (Marx)
β. στή γέννηση τῶν πολιτισμῶν (Durkheim, πρωτόγονοι-σύγχρονοι)
γ.στή συγκρότηση τῶν πολιτικῶν θεσμῶν (Hobbes, μοναρχία-δημοκρατία)
δ.στήν ἐπιλογή οἰκονομικῶν μοντέλων (Weber, προτεσταντισμός-καπιταλισμός).
Αὐτό σημαίνει ὅτι τό θρησκευτικό παραμένει ἕνα σημαντικό κοινωνικό φαινόμενο, τό ὁποῖο, ὅμως, θά πρέπει, καθ’ἑαυτό, νά ἀναπροσαρμόζει τήν ὅλη θεσμική του παρουσία. Ἑπομένως,
2. Σέ μιά θεσμικά καί λειτουργικά δημοκρατική κοινωνία, καί ἡ θρησκεία θά πρέπει νά ἀναπροσαρμόζει δημοκρατικά τίς θεσμικές λειτουργικές της μορφές, ὥστε νά ἔχει λόγο ἰσχυρό, ἀποδεκτό καί ἔγκυρο.
3. Σέ ἐπίπεδο θρησκευτικοῦ φαινομένου στήν Ελλάδα, αὐτή ἡ δημοκρατική θεσμική ἀναπροσαρμογή δέν ἔγινε καί, ἑπομένως, στό χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης, ἕναν ἀπό τούς κατ’ἔξοχήν χώρους παραγωγῆς κοινωνικῶν καί πολιτισμικῶν δημοκρατικῶν ρόλων, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν χρεώνεται, κατά παράδοξο τρόπο ὄχι ὅμως καί ἀνεξήγητο, αὐτή τή θρησκευτική ἀκύρωση.
4. Τό μάθημα ὡς μάθημα καί τό πρόσωπο τοῦ διδάσκοντος ὡς ὑποκείμενο παροχῆς τῆς γνώσης ταυτίστηκε μέ τή θεσμική ἔκφραση της θρησκείας, τήν ὁμολογιακή κατήχηση και τη ἐκλησιαστική ἀγωγή. Αὐτό, ὅμως, εἶναι τελείως ἀντιφατικό καθώς ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία θεσμικά καί τεχνοκρατικά δέν ἔχει ρόλο στό ὅλο διαμορφωμένο πλαίσιο τοῦ γνωστικοῦ καί ἐκπαιδευτικοῦ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος. (Θεολογικές Σχολές, Θεολόγοι καθηγητές, Π.Ι., σχολικά βιβλία).
5. Ἑπομένως, θά πεῖ κάποιος, τό μάθημα ἔχει ἀπολύτως κατακτήσει τό διακριτό του ρόλο καί τήν πλήρη ἐκπαιδευτική καί γνωστική του ἀνεξαρτησία. Γιατί λοιπόν τό Ὑπουργεῖο ἀμφισβητεῖ τήν σημερινή αὐτοτέλειά του? Ἀκριβῶς γιατί τό μάθημα εἶναι ἀπολύτως ὁμολογιακό καί μονοσήμαντο καί ὡς ἐκ τούτου μή ἀποδεκτό στήν σημερινή πολυσημαντικότητα τοῦ σχολείου. Ἡ εὐθύνη λοιπόν εἶναι δική μας καί κανενός ἄλλου εἴτε καλοπροαίρετου εἴτε κακοπροαίρετου.

3. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ.

Γενικές διαπιστώσεις:
3.1. Ἡ ὕλη τοῦ μαθήματος δέν ἀνταποκρίνεται στίς ἀπαιτήσεις μιᾶς σύγχρονης πολυπολιτισμικῆς καί πολυθρησκευτικῆς κοινωνίας.
3.2. Ἡ ὕλη τοῦ μαθήματος, μέ μοναδικές ἴσως ἐξαιρέσεις καί αὐτές κατά περίπτωση, τῶν βιβλίων τῆς Β της Γ και Α Γυμνασίου, δέν συνδέεται μέ τά σύγχρονα κοινωνικά καί ἀνθρωπολογικά προβλήματα
3.3. Συνεχίζεται ἡ κατηχητική καί μονοομολογιακή προσέγγιση τοῦ ἀντικειμένου σέ ὅλες σχεδόν τίς τάξεις. Αὐτό σημαίνει ὅτι τό μάθημα βρίσκεται σέ μονοδιάστατη θρησκευτική κατεύθυνση, κάτι τό ὁποῖο δέν συνάδει μέ τήν πολυμορφικότητα τοῦ ἴδιου τοῦ ἀντικειμένου. Ἡ κατηχητική προσέγγιση δηλώνει ἐκπαιδευτικό ὑλικό προσαρμοσμένο σέ μία καί μόνο πίστη καί, ἑπομένως, ὄχι ὑλικό μέ χαρακτήρα καθαρῶς γνωσιοκεντρικό καί ἐκπαιδευτικό.
3.4.Ἡ προσέγγιση τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου στό σχολεῖο θά ἔπρεπε, ἤδη ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 80, νά εἶναι διαομολογική, διαθρησκευτική καί, ὅσο τό δυνατόν, πολιτισμική καί διαπολιτισμική. Ἡ γνώση τοῦ θρησκευτικοῦ μέ πολλαπλές ἰδιαίτερες ἀναφορές στό πολυθρησκευτικό, πολυπολιτισμικό καί πολυδιάστατο κοινωνικό δεδομένο ἀπαιτεῖ καθαρά ἐπιστημονική προσέγγιση καί ἅπτεται κυρίως κοινωνιολογικῶν προσεγγίσεων.
3.4. Γνωσιοκεντρικότητα τοῦ θρησκευτικοῦ ἀπό τή μιά καί κατηχητική ἀγωγή ἀπό τήν ἄλλη, ἀποτελοῦν ἔννοιες ἐπιστημονικά καί ἐρευνητικά ἀσύμβατες.

Ὑπό τό πρίσμα λοιπόν αὐτό τῶν διαπιστώσεων:
Τό κράτος, ὡς κυρίαρχος θεσμός, οἱ φορεῖς καί τά πρόσωπα πού τό ἀπαρτίζουν,ἀποδοκιμάζουν τήν μονοδιάστατη θρησκευτική ὁμολογιακή κατεύθυνση τοῦ μαθήματος καί ζητοῦν τήν ὑποβάθμισή του, καθώς αὐτό πού κυριαρχεῖ εἶναι ἡ ἀντίληψη ὅτι θρησκευτική ἐλευθερία καί ὁμολογιακός χαρακτήρας δέν συμβαδίζουν.

Ἔτσι,
α. Ὁ θεολόγος καλεῖται νά ἀποδείξει τή χρησιμότητα τοῦ μαθήματός του γνωσιολογικά καί ἐπιστημονικά. Οἱ ὁποιεσδήποτε ἐμπειρικές καί ὑπαρξιακές ἀναφορές, ὅσο ἐνδιαφέρουσες καί νά εἶναι, ἐάν δέν εἶναι γνωσιοκεντρικές, παραμένουν ἀδιάφορες καί ἀνούσιες.
β. Ὁ θεολόγος καλεῖται νά ἀποδείξει ὅτι στό σύγχρονο δημοκρατικό καί διαδραστικό σχολεῖο ἔχει σύγχρονο λόγο καί δεδομένη γνώση.
γ. Ὁ θεολόγος καλεῖται νά διαμορφώσει καί νά ἀποδείξει ὅτι τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν εἶναι πράγματι δικαίωμα γνωσιοκεντρικό καί ὄχι κατηχητικό-ὁμολογιακό.
ε. Ὁ θεολόγος καλεῖται νά στηρίξει τό γεγονός ὅτι ἡ διαγραφή τοῦ μαθήματος, ἀπό τά μαθήματα γενικῆς ὑποχρεωτικῆς παιδείας, ἰσοδυναμεῖ μέ γνωστικό, ἐκπαιδευτικό καί πνευματικό ἔγκλημα.

Προβλήματα:
α. Τό ΥΠΕΠΘ, θά πρέπει νά ἀποσαφηνίσει ἐάν ἐπιθυμεῖ ἕνα μάθημα θρησκευτικῶν γνωσιοκεντρικό καί γενικῆς παιδείας καί ἄρα ὑποχρεωτικό ἤ ἕνα μάθημα κατηχητικό-ὁμολογιακό, μή ὑποχρεωτικό καί ἄρα ὑποβαθμισμένο καί ἐπιλεγόμενο. Φαίνεται ὅτι τό Υπουργεῖο ἀκόμη καί σήμερα ἀμφιταλαντεύεται. Ὀφείλουμε νά τούς πείσουμε γιά τό πρῶτο.
β. Τό Π.Ι κινεῖται καί αὐτό πλέον καί πολύ σωστά πρός τό πρῶτο. Οἱ πρόσφατες ἀναφορές τοῦ κου Γιαγκάζογλου τό ἐπιβεβαιώνουν. Προσωπικά θά τίς στηρίξω ὅσο μοῦ εἶναι δυνατόν, παρά τίς ἐν μέρει διαφωνίες μου, γιατί πιστεύω ὅτι εἶναι ὅ,τι καλλίτερο ἔχουμε αὐτή τή δύσκολη γιά τό μάθημα περίοδο
γ. Οἱ Θεολογικές Σχολές ὀφείλουν νά προχωρήσουν σέ πλήρη ἀναμόρφωση τοῦ προγράμματος σπουδῶν, κρατώντας ἐν μέρει τό ὁμολογιακό καί προκρίνοντας ἐν γένει τό οἰκουμενικό, κοινωνιολογικό, διαθρησκευτικό καί διαπολιτισμικό χαρακτήρα τῶν σπουδῶν. Ἄμεση θά πρέπει νά εἶναι καί ἡ μετονομασία τῶν τμημάτων Θεολογίας σέ τμήματα Θεολογίας καί Ἐπιστήμης τῶν Θρησκειῶν.

Θά ἀναφέρω ἐδώ δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα γνωστικής προσέγγισης μέ τά χαρακτηριστικά πού προανέφερα καί πού θά πρέπει τελικά νά ἔχει τό μάθημα

Πρῶτο Παράδειγμα.

1. Τό ζήτημα τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου ἀπό τόν Θεό.

α. Διαθρησκευτική-Διαομολογική.
Ἀναφορά στόν Χριστιανισμό καί στίς ἐπιμέρους ὁμολογίες, στό Ἰσλάμ, στόν Ἰνδουϊσμό, στό Βουδισμό, στά ἀφρικανικά θρησκεύματα, στίς Ἰνδιάνικες θρησκεῖες, στόν Κομφουκιανισμό κλπ., κυρίως μέσα ἀπό τίς πηγές καί τά ἱερά κείμενα τῶν θρησκειῶν. Συγκριτική διερεύνηση τῶν πηγῶν.

β. Κοινωνιολογική.
Οἱ διάφορες προβολές τῶν θρησκευτικῶν ἀντιλήψεων πού προαναφέρθηκαν στίς ἐπιμέρους κοινωνίες, θεσμούς, οἰκονομικά καί πολιτικά συστήματα.

γ. Πολιτισμική.
Ἀντιστροφή τοῦ β. Κατά πόσο ἡ διαμόρφωση ἑνός πολιτισμοῦ ἐπηρεάζει τή διαμόρφωση τῆς πίστης σέ μιά α ἤ β θρησκευτική δοξασία. Τά πολιτισμικά δεδομένα μιᾶς περιοχῆς ἤ ἑνός λαοῦ καί κατά πόσο αὐτά ἐπιδροῦν στήν ἐμφάνιση μιᾶς θρησκείας.

Δεύτερο Παράδειγμα

2. Ὁ Γάμος.

α. Διαομολογιακή καί διαθρησκευτική παρουσίαση.
Ὁ Γάμος ὡς μυστήριο ἤ θρησκευτική τελετή στίς διάφορες θρησκεῖες. Τελετουργικό. Συγκριτικές ἀναφορές.

β. Κοινωνιολογική.
Κοινωνιολογικά δεδομένα συναφή μέ τή θεσμικότητα τοῦ γεγονότος. π.χ. Ὁ ρόλος τῆς οἰκογένειας, τοῦ πατέρα, τῆς μητέρας κλπ. Σύγχρονοι προβληματισμοί. Γάμος ὁμοφυλοφίλων, σύμφωνο συμβίωσης, πολιτικός γάμος. Ἄγαμες μητέρες. Φυλοτικά προβλήματα.

γ. Πολιτισμική.
Γάμος-οἰκογένεια σέ διαφόρους πολιτισμούς, ἤθη, ἔθιμα. Πατριαρχία, μητραρχία, κινήματα ἰσότητας.

Αὐτοῦ τοῦ εἴδους, οἱ οὔτως ἤ ἄλλως, ἐδῶ πρόχειρες παραδειγματικές διαομολογιακές, διαθρησκευτικές καί διαπολιτισμικές προσεγγίσεις τοῦ ἐπιστητοῦ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν:

α. δέν ἀναιροῦν τήν παρουσία τοῦ ὁμολογιακοῦ
β. ἐπιτρέπουν τήν γνωσιοκεντρική, ἐπιστημονική προσέγγιση, καθώς καί τόν ἔλεγχο τῆς παρεχόμενης γνώσης,
γ. σέβονται, καθώς δέν θέτουν κἄν, τό ζήτημα τῆς πίστης ὡς δικαίωμα καί ὡς στοιχεῖο τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας.
δ.διασφαλίζουν τήν παρουσία τοῦ θρησκευτικοῦ κατά τρόπο ἐπιστημονικό καί δημοκρατικό στήν παρεχόμενη ἐκπαιδευτική γνώση.
ε. Ἐπιτρέπουν προσαρμογή στό οὐσιαστικό καί ὄχι στό ποσοτικό. Λιγότερη ύλη περισσότερη γνώση. Γιά κάθε τάξη ὄχι πάνω ἀπό 15-16 ἑνότητες. Χρήση πολυμέσων, διαδραστικών μεθόδων, διαδικτύου κ.α.
Ὅλα αὐτά χρήζουν ἰδιαίτερης προσοχής γιατί αὐτόματα καταργοῦν τίς ὅποιες προσπάθειες ἀπό κάποιους γιά ἀπαλλαγές ἀπό τό μάθημα.

Βεβαίως το θέμα της κατήχησης και της εκκλησιαστικής αγωγής παραμένει ως ζητούμενο. Ενα ζητούμενο το οποίο η Εκκλησία έχει απόλυτο δικαίωμα ως θεσμός στο πλαίσιο του διακριτού της ρόλου να λύσει όπως αυτή νομίζει καλλίτερα. Αυτό, όμως αποτελεί ένα άλλο μεγάλο θέμα, το οποίο δεν ανήκει στη σφαίρα του μαθήματος των θρησκευτικών, ως μαθήματος Γενικής Παιδείας. Πρόκειται για θέμα με άλλα χαρακτηριστικά και άλλους στόχους. Άλλωστε η μεγάλη πλειονότητα των θεολόγων περιεβάλουν πάντα με πολλή αγάπη τις τοπικές εκκλησίες στις οποίες ανήκουν, ανταποδίδοντας ειλικρινώς την αμέριστη αγάπη της τοπικής εκκλησίας πρός αυτούς. Ειδικά εδώ στην Κρήτη αυτή η αγάπη τής τοπικής εκκλησίας πρός τους θεολόγους είναι τόσο έκδηλη που θα τολμούσα να πώ ότι θα μπορούσε να αποτελεί παράδειγμα πρός μίμηση για όλη την Εκκλησία. Σε αυτό το κλίμα αγάπης πιστεύω ότι όλοι θα ήθελαν να πλαισιώσουν μιά νέα προσπάθεια, από μέρους των τοπικών εκκλησιών, για επανεξέταση του ζητήματος της κατήχησης και της εκκλησιαστικής αγωγής.

* Ο Χριστόφορος Ἀρβανίτης είναι Δρ. Θεολογίας-Κοινωνιολογίας τῆς θρησκείας,
Εκλεγμένος Επίκουρος Καθηγητής στην ΑΕΑΗ Κρήτης,
harvanitis@yahoo.gr



Στις κάλπες οι θεολόγοι του Συνδέσμου Μακεδονίας - Θράκης


ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ – ΘΡΑΚΗΣ
Γραφείο 404, Θεολογική Σχολή ΑΠΘ, 54624 Θεσσαλονίκη
τηλ. – fax: 2310 997113,
http://theologoi.wordpress.com/

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΕΣ

Η Διοικούσα Επιτροπή του Συνδέσμου Θεολόγων Μακεδονίας-Θράκης, έχει την χαρά και την τιμή να προσκαλέσει όλα τα εγγεγραμμένα μέλη του Συνδέσμου μας, καθώς επίσης και όλους τους ενδιαφερόμενους συναδέλφους Θεολόγους από την Μακεδονία και την Θράκη που επιθυμούν να εγγραφούν στο Σύνδεσμο, σε Γενική Συνέλευση το Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 11.00π.μ. στο Δ’ Αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. , με θέματα Ημερήσιας Διάταξης:

1) Σύντομη έκθεση πεπραγμένων της Διοικούσας Επιτροπής.

2) Ανάδειξη τριμελούς Εφορευτικής Επιτροπής και

3) Διενέργεια Εκλογών για την ανάδειξη του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου και της Εξελεγκτικής Επιτροπής.

Τα εγγεγραμμένα και ταμειακώς τακτοποιημένα μέλη του Συνδέσμου μας που επιθυμούν μπορούν να δηλώσουν την υποψηφιότητα τους για το Δ.Σ. του Συνδέσμου έως και την Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011 στα τηλέφωνα: 6974431412 (κ. Δεβετζίδης) ή 6972270464 (κ. Επιμενίδου).

Με την ευκαιρία των εορτών, ευχόμαστε σε όλους τους συναδέλφους Χρόνια πολλά, ειρηνικά και ευλογημένα. Επισημαίνουμε ότι, λόγω των εξελίξεων που σχετίζονται με τη θέση και το χαρακτήρα του Μαθήματος των Θρησκευτικών, η μαζική παρουσία και η ενεργός συμμετοχή όλων μας στις δράσεις του Συνδέσμου θεωρείται απαραίτητη.

Με ιδιαίτερη τιμή

Η Διοικούσα Επιτροπή.

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Επιμορφωτική ημερίδα θεολόγων ν. Λάρισας


Επιμορφωτική ημερίδα με θέμα «Tα Θρησκευτικά, η Θεολογία, η Εκκλησία και τα εκκλησιαστικά προγράμματα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) ως οδηγοί για τη γνώση και τη διαπαιδαγώγηση των μαθητών», διοργανώνει ο Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Ν. Λάρισας και Μαγνησίας Απόστολος Ποντίκας (φωτ.), σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα «Επιούσιος» της Ι. Μητρόπολης (Ιωαννίνων 7, Λάρισα), στις 27 Ιανουαρίου 2011, ημέρα Πέμπτη και ώρα 11 π.μ., με το ακόλουθο πρόγραμμα εισηγήσεων:

- «Η αναγκαιότητα του μαθήματος των Θρησκευτικών», Γκαβαρδίνας Γεώργιος, λέκτορας του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ

- «Ο ρόλος της Εκκλησίας στην αγωγή των νέων», αρχιμ. π. Αχίλλιος Τσούτσουρας, πρωτοσύγκελλος της Ι. Μητρόπολης Λάρισας

- «Η ηθική αξία του μαθήματος των Θρησκευτικών», Ποντίκας Απόστολος, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

- «Τα θεολογικά μηνύματα των Πατέρων της Εκκλησίας για την αγωγή της νεότητας», Στεργιούλης Βασίλειος, επίτιμος λυκειάρχης, πρόεδρος του παραρτήματος Λάρισας της Πανελλήνιας Ενωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

- «Εμπειρίες στη δημοσιογραφία για τη συμβολή της Εκκλησίας σε θέματα αγωγής της νεότητας, μέσω της χρήσης των ΜΜΕ», Ρηγόπουλος Ευάγγελος, δημοσιογράφος (εφημ. «Ελευθερία»), και

- «Η συνεισφορά των εκκλησιαστικών ΜΜΕ, στη διαμόρφωση της θρησκευτικής αγωγής», Ανδρεόπουλος Χάρης, δημοσιογράφος και θεολόγος – καθηγητής (Γυμνάσιο Δομενίκου). Μ.Sc. και υπ. δρ. Ιστορίας του ΑΠΘ

* Τις εργασίες της ημερίδας θα συντονίζει ο κ. Αντ. Φραγκούλης, Σχολικός Σύμβουλος Αγγλικών και υπ. δρ. Παιδαγωγικών του ΑΠΘ. Στους συμμετέχοντες θα δοθεί Βεβαίωσης Παρακολούθησης.

Αννα Διαμαντοπούλου: Τα βιβλία θα συνεχίσουν να δίνονται δωρεάν στους μαθητές



Σημεία από τη συνέντευξη (29/12/2010) της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, στον ΣΚΑΙ 100,3

Ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις της υπουργού για την ίδρυση "Ομίλων" Μαθηματικών, Φυσικών Επιστημών, Αρχαίων Ελληνικών, Τέχνης, κλπ. από μαθητές με κλίση και μεράκι...

Σχετικά με τις συγχωνεύσεις:

Το θέμα των συγχωνεύσεων εξυπηρετεί την πολιτική του Νέου Σχολείου και την εφαρμογή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Καταργούνται έξι οργανισμοί και δημιουργούνται δύο νέοι οργανισμοί. Ο ένας αφορά στην υποστήριξη του Υπουργείου στο παιδαγωγικό, επιμορφωτικό και ερευνητικό του έργο και ο δεύτερος οργανισμός υποστηρίζει το Υπουργείο σε όλο το ψηφιακό του έργο – που είναι πολύ μεγάλο, καθώς το Ψηφιακό Σχολείο και στην Ελλάδα είναι πλέον προτεραιότητα- και το εκδοτικό έργο.

Σχετικά με τα βιβλία:

Η διαδικασία που ακολουθείται σήμερα για το εκδοτικό έργο είναι η εξής: εγκρίνονται τα βιβλία από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και στη συνέχεια ο Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων κάνει διαγωνισμούς και αναθέτει σε τυπογραφεία τις εκδόσεις των βιβλίων.
Τα βιβλία και τα συγγράμματα δίνονται στους μαθητές και τους φοιτητές δωρεάν και δεν τίθεται κανένα ζήτημα αλλαγής.
Γίνονται όλες οι αναγκαίες τομές και κινήσεις, ώστε να υπάρξει σεβασμός και προς το βιβλίο και προς το δημόσιο χρήμα. Χρειάζεται μια κουλτούρα σεβασμού στο βιβλίο. Δεν σημαίνει ότι επειδή το βιβλίο δίνεται δωρεάν από το Υπουργείο Παιδείας, πρέπει να πετιέται ή να καίγεται. Ο μαθητής πρέπει να σέβεται το βιβλίο, για αυτό και έχουμε στείλει εγκύκλιο στα σχολεία, ώστε να διακριθούν εκείνα τα σχολεία και οι μαθητές που θα παρουσιάσουν στο τέλος της χρονιάς τα βιβλία τους σε άριστη κατάσταση, ώστε να μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν. Η λογική είναι ο σεβασμός του μαθητή προς το βιβλίο του και του πολίτη προς το κράτος, το οποίο πληρώνει αυτό το βιβλίο, ώστε να κάνουμε την καλύτερη και πιο συνετή διαχείριση. Να επαναλάβω ότι από πουθενά δεν προκύπτει η κατάργηση των δωρεάν βιβλίων. Αντιθέτως τονίζουμε ρητά ότι συνεχίζεται η εκδοτική δραστηριότητα και ότι τα βιβλία δίνονται στους μαθητές δωρεάν.

Σχετικά με τα πειραματικά σχολεία:

Τα πειραματικά και πρότυπα σχολεία αντιμετωπίζονται με το πνεύμα και τις ανάγκες της εποχής. Έπαιξαν το ρόλο τους σε άλλες εποχές, με σημαντικά αποτελέσματα και σήμερα τα χρειαζόμαστε και πάλι. Οι πολιτικές στην Παιδεία πρέπει να έχουν ένα πειραματικό στάδιο. Πρέπει να δοκιμάζουμε διαφορετικές μεθόδους, διαφορετικούς τρόπους διοίκησης του σχολείου, διαφορετική χρήση του εκπαιδευτικού υλικού. Δεν γίνεται απλά να σχεδιάζουμε ένα νόμο και να τον εφαρμόζουμε σε όλα τα σχολεία.

Tα πειραματικά και πρότυπα σχολεία θα χρησιμοποιηθούν και θα λειτουργήσουν ως πιλοτικά παραδείγματα, που καθένα θα έχει ελευθερία στη λειτουργία του, διαφορετικό διοικητικό μοντέλο και οι εκπαιδευτικοί θα έχουν ελευθερία στο πρόγραμμα και στις μεθόδους που θα χρησιμοποιούν. Τα σχολεία αυτά θα λειτουργήσουν και ως «κυψέλες Αριστείας», δίνοντας τη δυνατότητα στα παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες να τις αναπτύξουν. Για αυτό εισάγουμε το θεσμό των ομίλων - Μαθηματικών, Αρχαίων Ελληνικών, Φυσικών Επιστημών ή Τέχνης – όπου παιδιά με ιδιαίτερες δυνατότητες θα μπορούν να αφιερώνονται και να επενδύουν στο αντικείμενο όπου έχουν έφεση, γιατί είναι σημαντικό να αναπτυχθεί το θέμα της Αριστείας. Όλα τα πειραματικά και πρότυπα σχολεία θα συνδέονται με τα αντίστοιχα Παιδαγωγικά Τμήματα. Για πρώτη φορά θα δημιουργηθούν και δύο πειραματικά Επαγγελματικά Λύκεια και θα συνδεθούν με τα ΤΕΙ.

Η λογική του πειραματικού και προτύπου σχολείου είναι να δημιουργούνται άριστες πρακτικές που θα διαχέονται στη συνέχεια σε όλα τα σχολεία. Για αυτό και κάθε πειραματικό σχολείο θα συνδέεται με ένα δίκτυο σχολείων, όπου θα διαχέονται όλες οι καλές πρακτικές. Το σημαντικό είναι να λειτουργήσουν καταλυτικά για όλο το χώρο της Εκπαίδευσης.

Τα σχολεία αυτά θα έχουν ένα επιστημονικό συμβούλιο, όπου θα συμμετέχουν πρόσωπα από το Πανεπιστήμιο και εκπαιδευτικοί, οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα να δοκιμάζουν πρακτικές και θα εμπλέκονται και σύλλογοι αποφοίτων και γονέων.
Θα μπορούν να αυξάνουν το ωράριό τους, να αναπτύσσουν απογευματινές δραστηριότητες, να δημιουργούν ομίλους σε συνεργασία με άλλα σχολεία, να δοκιμάζουν νέες τεχνικές, να φέρνουν περισσότερη «κοινωνία» μέσα στο σχολείο και να κάνουν διαφόρων ειδών συνεργασίες με κοινωνικούς φορείς.

Στόχος είναι να δημιουργήσουμε μοντέλα που δεν θα είναι ίδια – δεν χρειαζόμαστε απόλυτη ομοιομορφία – και που θα μπορούν να διαδίδονται ως άριστες πρακτικές. Να υπάρχουν σχολεία που, μετά από αξιολόγηση, να μπορούν να εντάσσονται σε αυτό το θεσμό.
Η επιλογή των μαθητών στα πρότυπα και πειραματικά σχολεία, στο δημοτικό θα γίνεται με κλήρωση, μετά από ευρεία ενημέρωση του κοινού. Στη συνέχεια θα γίνεται με βάση τις επιδόσεις του παιδιού. Οι δάσκαλοι θα πρέπει να θέτουν ένα όριο επιδόσεων κάτω από το οποίο ένας μαθητής δεν θα μπορεί να συνεχίσει στο πειραματικό σχολείο. Θα υπάρχουν λοιπόν ή εξετάσεις ή τεστ δεξιότητας, ανάλογα με το τι θα επιλέγει κάθε σχολείο.

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Γιαγκάζογλου: «Τα Θρησκευτικά υποχρεωτικό μάθημα και για όλους»


* Οι προτάσεις του τομέα Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για τα Θρησκευτικά στο νέο Λύκειο – Να δοθεί τέρμα στις απαλλαγές εισηγείται ο Σύμβουλος του Π.Ι., προτείνοντας την καθιέρωση της «Φιλοσοφικής Ηθικής», ως εναλλακτικού μαθήματος

Την εκτίμηση ότι η πολιτική ηγεσία του υπ. Παιδείας, υιοθετώντας τη σχετική εισήγηση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, θα διατηρήσει και στο νέο Λύκειο το μάθημα των Θρησκευτικών στο βασικό κορμό των μαθημάτων γενικής παιδείας, εξέφρασε ο Σύμβουλος του τομέα Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, δρ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, μιλώντας πρόσφατα στο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) και στο δημοσιογράφο – θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο.

Κρίνοντας με βάση παιδαγωγικά κριτήρια ο κ. Γιαγκάζογλου υποστήριξε ότι το ανθρωποκεντρικό σχολείο που οραματίζεται η πολιτεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να έχει, ως υποχρεωτικά, βασικά ανθρωπιστικά μαθήματα, όπως το θρησκευτικό και το ιστορικό μάθημα. «Δεν μπορεί να νοηθεί εγκύκλια παιδεία χωρίς Θρησκευτικά και Ιστορία», τόνισε ο Σύμβουλος του Π.Ι., αναφέροντας ότι, σε αντίθεση με την πρόταση μιας Επιτροπής διευθυντών που διέρρευσε στο Τύπο και ήθελε τα Θρησκευτικά και την Ιστορία, ως επιλεγόμενα μαθήματα στο νέο Λύκειο, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο πρόκειται να εισηγηθεί στη πολιτική ηγεσία του υπουργείου τα δύο αυτά - καθώς και άλλα - μαθήματα γενικής παιδείας, να υπάρχουν ως υποχρεωτικά στο νέο Λύκειο, ως «εκ των ων ουκ άνευ» μορφωτικά αγαθά, αν θέλουμε να μιλάμε για ένα Λύκειο που παρέχει πραγματική γενική, ανθρωπιστική παιδεία και όχι κατάρτιση.

«Αν το μάθημα των Θρησκευτικών τεθεί υπό καθεστώς επιλογής, τότε θα μπορεί ένας μαθητής να μην το επιλέξει ποτέ, όχι επειδή δεν συμπαθεί το μάθημα, αλλά απλώς για να ελαφρύνει το πρόγραμμά του. Είναι, όμως, δυνατόν να θεωρήσουμε ότι σ’ αυτόν τον μαθητή παρέχεται εγκύκλια γενική παιδεία;», διερωτήθηκε ο κ. Γιαγκάζογλου, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι, τελικά, θα αναθεωρηθεί η πρόταση της Επιτροπής διευθυντών να γίνει το μάθημα επιλεγόμενο και θα παραμείνει υποχρεωτικό. Γιατί», όπως επεσήμανε, «αν επικρατήσουν κριτήρια που δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν την ανθρωποκεντρική διάσταση της γενικής εκπαίδευσης και περιθωριοποιούν μαθήματα κορμού, όπως τα Θρησκευτικά και η Ιστορία, τότε Γενικό Λύκειο τινάζεται στον αέρα…».

Ο Σύμβουλος του Π.Ι. αναφερόμενος, ειδικότερα, στην ουσιαστική προσφορά που μπορεί να έχει το θρησκευτικό μάθημα, ειδικά στην εποχή μας, κατά την οποία τα σχολεία μας υποδέχονται όλο και περισσότερο παιδιά μεταναστών, τόνισε ότι στις μέρες μας ο ειδικός ρόλος του θρησκευτικού μαθήματος για τη διαχείριση των ζητημάτων της διαπολιτισμικότητας είναι αναντικατάστατος, μιας και τα μεταναστόπουλα προέρχονται, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις και, άρα, θα πρέπει και να δικά μας παιδιά - τα ορθόδοξα Ελληνόπουλα - να ενημερωθούν για το πιστεύω των συμμαθητών τους, αλλά και τα μεταναστόπουλα να ενημερωθούν για τη κεντρική θρησκευτική παράδοση του τόπου που τους φιλοξενεί, για τη ομαλή κοινωνική ένταξή τους.

Ο κ. Γιαγκάζογλου εξέφρασε την εκτίμηση ότι το υπουργείο κινείται προς την κατεύθυνση αναθεώρησης της πρότασης να ενταχθεί στα επιλεγόμενα μαθήμα το μάθημα των Θρησκευτικών, όπως είχε εισηγηθεί η Επιτροπή διευθυντών και σημείωσε ότι ήδη το υπουργείο έχει συστήσει μια άλλη επιστημονική επιτροπή στην οποία μετέχει και ο πρόεδρος του τμήματος Β/θμιας γενικής εκπαίδευσης του Π.Ι. Χρήστος Δούκας, ο οποίος, όπως εξήγησε ο κ. Γιαγκάζογλου, πρόκειται να μεταφέρει τις προτάσεις που έκανε το Π.Ι. ένα χρόνο ενωρίτερα, στο πλαίσιο της συμμετοχής του στον εθνικό διάλογο για την Παιδεία.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ Π.Ι.

Ποιες είναι, σε γενικές γραμμές, αυτές οι προτάσεις (για το νέο Λύκειο) του Π.Ι.: η ύπαρξη ενός ισχυρού κορμού μαθημάτων εγκύκλιας - γενικής παιδείας (μεταξύ των οποίων και το θρησκευτικό μάθημα) που θα είναι υποχρεωτικά για όλους τους μαθητές και από κεί και πέρα να υπάρχουν εξειδικεύσεις – κύκλοι θεωρητικής και θετικής κατεύθυνσης καθώς και κοινωνικοικονομικών επιστημών που θα έχουν μαθήματα υψηλής και χαμηλής βαρύτητας και σ’ αυτές τις κατευθύνσεις θα μπορούν να υπάρχουν στοχευμένες επιλογές μαθημάτων, ενώ θα πρέπει να υπάρχουν και επιλογές σε μαθήματα ξένων γλωσσών, σε δράσεις πολιτισμού, περιβαλλοντικής αγωγής, κ.ο.κ. Ο κ. Γιαγκάζογλου επεσήμανε, επίσης, ότι το νέο Λύκειο προτείνεται να συνδέεται με τα προγράμματα σπουδών του Δημοτικού και του Γυμνασίου, ασφαλώς δε και με τη τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχοντας, όμως, σε κάθε περίπτωση στο πρόγραμμά του τον κορμό των υποχρεωτικών μαθημάτων γενικής παιδείας, στο πλαίσιο της μορφωτικής του αυτοτέλειας.

Ο Σύμβουλος του Π.Ι. είπε ότι ήδη γίνονται συζητήσεις, υπάρχουν σε εξέλιξη ζυμώσεις και όταν η υπουργός δημοσιοποιήσει στο επίσημο σχέδιο για το νέο Λύκειο, τότε στο πλαίσιο της επίσημης διαβούλευσης θα πρέπει να τοποθετηθούν οι πάντες έτσι ώστε μέσα από ένα δημιουργικό διάλογο να προκύψει το καλύτερο αποτέλεσμα.

ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Ως προς τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο που θα πρέπει να έχει το μάθημα ο κ. Γιαγκάζογλου ανέφερε ότι η 11μελής Επιστημονική Επιτροπή για τα νέα προγράμματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου σχεδιάζει να προτείνει ένα πολύ πιο ανοικτό χαρακτήρα θρησκευτικού μαθήματος για το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Το μάθημα δεν θα είναι θρησκειολογικό, όπως θρυλείται από κάποιους, αλλά ένα μάθημα θεολογικό – παιδαγωγικό το οποίο θα είναι πιο ανοικτό απ΄ ότι είναι σήμερα στις άλλες χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις, τα άλλα θρησκεύματα και στα μεγάλα ζητήματα που έθεσε η εκκοσμίκευση από τη μετανεωτερικότητα και μετά. Αρα, μιλάμε για ένα μάθημα που θα χωράει όλους του μαθητές χωρίς, φυσικά, να απεμπολεί τον κεντρικό ρόλο της ορθόδοξης θεολογίας και παράδοσης ο οποίος θα είναι απόλυτα κεντρικός, όπως συμβαίνει, κατά ανάλογο τρόπο, και με το μάθημα της Ιστορίας.

Μιλάμε για ένα θρησκευτικό μάθημα ανοικτό, πλουραλιστικό, με γνωσιακό και παιδαγωγικό χαρακτήρα, ένα μάθημα που θα ανοίγεται στις μεγάλες χριστιανικές παραδόσεις (Ρωμαιοκαθολικισμός, Προτεσταντισμός) και στις μεγάλες θρησκείες που μας ενδιαφέρουν για το σήμερα (Ισλάμ, Ιουδαϊσμός). Αυτό είναι εξ’ άλλου και το πρόγραμμα των Θεολογικών μας Σχολών», υπογράμμισε ο κ. Γιαγκάζογλου εκφράζοντας τη «απορία για το γεγονός ότι ορισμένοι με φανατισμό και συκοφαντική διάθεση μονίμως έχουν τη τάση να θεωρούν ότι η υπέβαση του κατηχητικού ή του ομολογιακού προτύπου του μαθήματος των Θρησκευτικών θα σημάνει την αλλοίωσή του κάτι που, φυσικά, δεν ισχύει, επ’ ουδενί. Ισα – ίσα, επεσήμανε «αυτό που επιδιώκεται να τονισθεί είναι ο μορφωτικός και παιδαγωγικός χαρακτήρας της ορθόδοξης Θεολογίας η οποία μεταπλάθει σε γνωσιακά στοιχεία και αξίες παιδαγωγικές την ορθόδοξη παράδοση όπως αυτή σαρκώθηκε στα μνημεία του πολιτισμού, στην εκκλησιαστική τέχνη, στα κείμενα των Πατέρων, κλπ. Όλα αυτά θα πρέπει να περάσουν στο μαθητή, αλλά με έναν χαρακτήρα καθαρά παιδαγωγικό και γνωσιακό και όχι χαρακτήρα μύησης στη πίστη, διότι αυτή η υπόθεση είναι πάρα πολύ σοβαρή, αλλά η κατήχηση δεν μπορεί να είναι έργο της πολιτείας και του σχολείου, καθώς ξεκάθαρα αποτελεί υπόθεση και έργο της Εκκλησίας»

ΤΕΡΜΑ ΣΤΙΣ ΑΠΑΛΛΑΓΕΣ

Για το θρησκευτικό μάθημα στο Λύκειο ο κ. Γιαγκάζογλου ανέφερε ότι το Π.Ι. πρόκειται να εισηγηθεί το σημερινό μάθημα της Χριστιανικής Ηθικής που διδάσκεται στη σημερινή Γ’ Λυκείου να «εξαπλωθεί» και στην Α’ και Β΄ τάξη του νέου Λυκείου, αλλάζοντας έτσι τη σημερινή λογική ότι στη Α’ τάξη κάνουμε ένα είδος κατήχησης και λειτουργικής, στη Β΄ κάνουμε θρησκειολογία με στοιχεία δογματικής. Η λογική της «θεολογίας των κλάδων», όπως γίνεται στην ακαδημαϊκή θεολογία, δεν μπορεί», υπογράμμισε, «πλέον, να «περπατήσει» στο σημερινό σχολείο». Επίσης, ο κ. Γιαγκάζογλου ανεκοίνωσε – μιλώντας πάντα για το νέο Λύκειο – ότι πρόκειται να προταθεί ένα νέο, εναλλακτικό μάθημα το οποίο θα λέγεται «Φιλοσοφική Ηθική», θα βαθμολογείται κανονικά και θα είναι απολύτως ανοικτό στους πάντες και κανένας μαθητής – ακόμη και ετερόδοξος ή αλλόθρησκος - δεν θα μπορεί να έχει επιχειρήματα να μην το παρακολουθήσει. Το εναλλακτικό αυτό μάθημα θα πρέπει να το παρακολουθούν υποχρεωτικά όσοι έχουν τις όποιες αντιρρήσεις τους για το θρησκευτικό μάθημα και μέχρις ότου λυθεί οριστικά το ζήτημα της νομιμοποιητικής βάσης του μαθήματος που εμείς το θέλουμε υποχρεωτικό γιατί θεωρούμε ότι η θρησκευτική αγωγή πρέπει να αφορά όλους τους μαθητές και, συνεπώς, να μην απαλλάσσεται κανένας. Παρετήρησε, μάλιστα, ο κ. Γιαγκάζογλου ότι οι περισσότεροι μαθητές που ζητούν και παίρνουν, με την επίκληση λόγων «συνείδησης», απαλλαγή μετά το δικαίωμα που δόθηκε με τις εγκυκλίους Στυλιανίδη τον Αύγουστο του 2008, είναι κυρίως χριστιανόπουλα, ορθόδοξα παιδιά που το κάνουν θέλοντας απλώς να διδάσκονται ένα μάθημα λιγότερο, για λόγους …ελάφρυνσης. Εκδηλώνεται έτσι», τόνισε, «το παράδοξο φαινόμενο να’ χουμε μεταναστόπουλα, παιδιά άλλων θρησκευτικών παραδόσεων που μένουν στη τάξη και παρακολουθούν το μάθημα των Θρησκευτικών, ενώ τα δικά μας φεύγουν στο σπίτι ή βρίσκονται έξω, στην αυλή…Αυτή η κατάσταση θα πρέπει να σταματήσει, όλοι οι μαθητές, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, θα πρέπει να βρίσκονται στη τάξη παρακολουθώντας Θρησκευτικά, ή το εναλλακτικό θρησκευτικό μάθημα».



Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

"Aλλάζουμε Παιδεία, για ν' αλλάξουμε την Ελλάδα"

"Χρόνια πολλά, με ελπίδα και ευτυχία για όλους μας, με υγεία για κάθε οικογένεια.
Το 2011 είναι μια δύσκολη χρονιά, που θα την παλέψουμε όμως με δύναμη και αισιοδοξία και είμαστε σίγουροι ότι, για ακόμη μια φορά όλα στη χώρα μας θα πάνε καλύτερα. Εμείς, σε αυτό το Υπουργείο, έχουμε ένα στόχο: Να αλλάξουμε Παιδεία, για να αλλάξουμε την Ελλάδα. Και θα το πετύχουμε".


Aννα Διαμαντοπούλου


Μακάρι!

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Η Αννα Διαμαντοπούλου για τις μεταρρυθμίσεις στα ΑΕΙ, το Νέο Σχολείο, το Νέο Λύκειο, την επιμόρφωση και την αξιολόγηση


Βασικά σημεία ομιλίας της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό στη Βουλή:

* Για την πολιτική συγκυρία:

Ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας είναι μονής κατεύθυνσης. Είναι εθνικό στοίχημα το πόσο γρήγορα θα τον διανύσουμε για να φτάσουμε στο ξέφωτο της «μετά την κρίση» εποχής.
Είναι άλλο απλά να τραβάς κουπί σε μια βάρκα προς το άγνωστο και άλλο να παλεύεις για μια Ελλάδα που θα έχει βγει από την κρίση και θα διαθέτει ποιοτικά χαρακτηριστικά και δυνατότητες τέτοιες, που θα δίνουν υψηλή προστιθέμενη αξία στη χώρα, με απτά οφέλη για όλους.
Για την κυβέρνησή μας, για την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, η Ελλάδα του αύριο, είναι έργο του σήμερα. Σήμερα, πρέπει να λογαριαστούμε με τους εαυτούς μας. Σήμερα, πρέπει να βρούμε τις συντεταγμένες του πού είμαστε και να σχεδιάσουμε πού θέλουμε να πάμε. Όπως επίσης σήμερα, πρέπει να συμφωνήσουμε για την ανάγκη μιας διαρκούς ηθικής και ποιοτικής αναβάθμισης της χώρας.
Για την Ελλάδα μετά την κρίση:
Πρέπει να απαντήσουμε με τόλμη για το ποιά πρέπει να είναι η Ελλάδα μετά την κρίση:
Πρέπει ή δεν πρέπει να ζούμε σε μια Ελλάδα με λειτουργική και αποτελεσματική διοικητική διάρθρωση;
Πρέπει ή δεν πρέπει να ζούμε σε μια Ελλάδα με παραγωγική Δημόσια Διοίκηση που θα λύνει και δεν θα πολλαπλασιάζει τα προβλήματα;
Πρέπει ή δεν πρέπει να ζούμε σε μια Ελλάδα οικολογικά προσανατολισμένη, με πράσινη καινοτομία που οδηγεί στην έξυπνη και αειφόρο ανάπτυξη;
Πρέπει ή δεν πρέπει να ζούμε σε μια Ελλάδα που θα υπερασπίζεται και θα αναδεικνύει το πολιτισμικό της απόθεμα ως συγκριτικό πλεονέκτημα;
Πρέπει ή δεν πρέπει να ζούμε σε μια Ελλάδα με νοοτροπία επιτυχίας, έτη φωτός μακριά από τις λογικές του εύκολου βολέματος, της «ήσσονος προσπάθειας» και του «δεν βαριέσαι…».
Για όλα αυτά δεν μας δεσμεύει καμία συμφωνία μνημονίου. Για όλα αυτά πρέπει να συμφωνήσουμε εμείς οι ίδιοι, ως ώριμη και υπεύθυνη κοινωνία. Και εάν συμφωνήσουμε ότι πρέπει να ζήσουμε σε μια τέτοια Ελλάδα, τότε οφείλουμε και να συμφωνήσουμε πως πρέπει να αλλάξουμε την Ελλάδα.
Να χτίσουμε μια νέα εθνική εικόνα προς τον υπόλοιπο κόσμο. Μια νέα εθνική εικόνα που θα μας επιτρέψει να διεκδικήσουμε και να κατοχυρώσουμε μια πλεονεκτικότερη θέση μέσα στον ευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό.
Δεν είναι λοιπόν το μνημόνιο το πραγματικό περιεχόμενο της εθνικής προσπάθειας. Το μνημόνιο είναι το δεκανίκι που έχουμε απόλυτη ανάγκη, μέχρι να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Αν πετάγαμε αυτό το δεκανίκι σήμερα, όλοι αντιλαμβανόμαστε τι θα συνέβαινε. Να αναγνωρίσουμε λοιπόν το μνημόνιο ως αναγκαία -αλλά όχι από μόνη της- και ικανή συνθήκη για να φτάσουμε στην επόμενη μέρα.
Όμως πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη ότι η επιτυχία των στόχων είναι ο συνδυασμός εθνικών προτεραιοτήτων και δράσεων με ταυτόχρονες αλλαγές στο ευρωπαϊκό εποικοδόμημα.
Όσο σημαντικό είναι για τον Πρωθυπουργό να κρατά το τιμόνι της χώρας άλλο τόσο σημαντικό είναι να είναι συνοδηγός και συνδιαμορφωτής σε ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη.
Η «επόμενη μέρα» πρέπει να είναι μια πραγματικά καινούργια μέρα για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Πρέπει να ξεκινήσει με ελπίδα. Με αυτοπεποίθηση. Με γερές βάσεις. Με συνοχή.

* Για το συνολικό Σχέδιο στην Παιδεία:

Κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα αυτής της φωτεινής και ελπιδοφόρας προοπτικής, είναι η Παιδεία. Αλλάζουμε Παιδεία; Αλλάζουμε την Ελλάδα!
Αν η οικονομία είναι η «καρδιά» της κοινωνίας, η Παιδεία είναι το «μυαλό» της. Και περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη σύγχρονη μεταπολεμική ιστορία του τόπου, πρέπει να έχουμε καθαρό το μυαλό μας.
Αυτό σημαίνει ότι η Παιδεία δεν προσφέρεται για στρατηγικές του τύπου «Ήρθα, Είδα, Νίκησα». Ούτε προσφέρεται για πολιτικές που ασχολούνται με το κερασάκι κι αφήνουν ανέγγιχτη την τούρτα, όπως συνέβη κατά το παρελθόν.
Κατανοώ απόλυτα τις όποιες επιφυλάξεις της κοινωνίας. Τα αυτιά πιστεύουν πιο δύσκολα από τα μάτια. Ειδικά σήμερα, που η κοινωνία έχει δοκιμάσει πολλές διαψεύσεις και έχει δει πολλές απόπειρες αλλαγών να πέφτουν στο κενό.
Για αυτό και εξ’ αρχής τόνισα πως επιδιώκουμε την υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου και συνεκτικού σχεδίου αλλαγών και τομών, που αφορά και στις 3 βαθμίδες της εκπαίδευσης αλλά και στα πεδία της Διά Βίου Μάθησης και της Έρευνας και Τεχνολογίας.
Είναι το εθνικό σχέδιο μας – όπως διακηρύτταμε και προεκλογικά -για:
«Δημόσια Δωρεάν Παιδεία Υψηλής Ποιότητας για Όλους»
Η υλοποίηση του σχεδίου αυτού εκτείνεται στην τετραετία 2010-2014 και αφορά τόσο στον αναγκαίο εξορθολογισμό, την αξιοκρατία και τη διαφάνεια, όσο και στις βαθιές και ουσιαστικές αλλαγές παιδαγωγικών μεθόδων, στόχων και διοίκησης και λειτουργίας δομών.
Αλλαγές που στοχεύουν στο να αναπτύσσουν την κριτική ικανότητα του νέου αλλά και να τον κάνουν ικανό να υλοποιεί την αρχή «μαθαίνω για να μαθαίνω» σε όλη του τη ζωή.
Κεντρικό βάρος δίδεται στην ελληνική γλώσσα, στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην επαρκή εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας και της πληροφορικής στο δημόσιο σχολείο.
Το σχέδιο αυτό δεν μας το υπαγορεύει η δημοσιονομική κρίση.
Μας το υπαγορεύει η ανάγκη να σταθούμε δίπλα στους μαθητές μας και τους φοιτητές μας, δίπλα στα παιδιά μας. Αν η νέα γενιά δεν παίρνει την εκπαίδευση που επιθυμεί από την κοινωνία, η νέα γενιά αδικείται από την κοινωνία.
Μας το υπαγορεύει η ανάγκη να σταθούμε δίπλα στο δάσκαλο όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, ο οποίος κάτω από αντίξοες συνθήκες δίνει την προσωπική του μάχη για να συνεχίσει να είναι η Παιδεία, αυτό που έλεγε ο Σωκράτης: «πανηγύρι της ψυχής». Και πραγματικά θέλει ψυχή για να είσαι τέτοιος δάσκαλος σε τέτοιους καιρούς! Όμως, αν έχει σήμερα ελπίδα η ελληνική εκπαίδευση τη χρωστάει ακριβώς σε αυτούς τους εκπαιδευτικούς που την κράτησαν ζωντανή.
Μας το υπαγορεύει η ανάγκη να σταθούμε δίπλα στο γονιό, ο οποίος σήμερα μέσα από στερήσεις και θυσίες παλεύει για να έχει το παιδί του ένα «χαρτί». Ε, αυτό το «χαρτί» πρέπει να έχει αξία. Και για να έχει αξία θα πρέπει και όλη η εκπαιδευτική διαδικασία που οδηγεί σε αυτό, να έχει επίσης αξία.

* Για τη μεταρρύθμιση στην Aνώτατη Eκπαίδευση:

Το Υπουργείο κατέθεσε σε δημόσιο διάλογο ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό πλαίσιο προτάσεων, με στόχο να πετύχουμε τα αυτονόητα, που όμως παραμένουν ζητούμενα και να προσδιορίσουμε τους στόχους οι οποίοι οφείλουν να είναι οραματικοί αλλά και πραγματικοί.
Ας αρχίσουμε από τα αυτονόητα:
Οι φοιτητές και οι καθηγητές να μπαίνουν σε Πανεπιστήμια φιλικά και ασφαλή, καθαρά, με σωστή χρήση των υποδομών που υπάρχουν και είναι σημαντικές.
Να παράγεται και να διακινείται ελεύθερα η γνώση, η έρευνα και οι ιδέες με σεβασμό και ελευθερία έκφρασης.
Να επιλέγεται με αξιοκρατία και να αξιολογείται συνεχώς ο καθηγητής, τόσο για το διδακτικό του έργο και από τους φοιτητές, όσο και από το ερευνητικό του έργο με διεθνείς προδιαγραφές. Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ δεν είναι δημόσιος υπάλληλος, είναι δημόσιος λειτουργός που οφείλει να εξελίσσεται και να πρωτοπορεί.
Να υπάρχει σεβασμός στο δημόσιο χρήμα, έλεγχος και λογοδοσία για τη διαχείρισή του με βάση στόχους που θέτει το Ανώτατο Ίδρυμα. Στόχοι που εξυπηρετούν την επιστήμη και τη γνώση, αλλά, φυσικά και την κοινωνία και τους στόχους της χώρας.
Να υπάρξει παρακολούθηση των σπουδών του κάθε φοιτητή, με την πολιτεία να υποστηρίζει και οικονομικά τους αδύναμους και τον καθηγητή να είναι δίπλα στον φοιτητή, να τον καθοδηγεί, να τον υποστηρίζει, να αξιολογεί τις επιδόσεις του.
Να έχουν ποιότητα οι σπουδές, να πιστοποιούνται με διεθνείς προδιαγραφές και να δίδεται η δυνατότητα κινητικότητας των φοιτητών κατά τη διάρκεια των σπουδών τους.
Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε πτυχίο με αξία. Αυτό που θέλουν τα νέα παιδιά, αυτό που θέλουν οι γονείς που επενδύουν τους κόπους μιας ζωής στη γνώση των παιδιών τους.
Σήμερα τα παραπάνω τα βρίσκουμε ως εξαίρεση για να επιβεβαιωθεί ο κανόνας. Η τελευταία μεγάλη ανατροπή στην Ανώτατη Εκπαίδευση έγινε το 1982. Έκτοτε έγιναν πολλές προσπάθειες με θετικά και αρνητικά αποτελέσματα.
Ο κύκλος της μεταπολίτευσης έκλεισε. Σήμερα δεν μπορεί να φαντάζει ως λύση το ότι θα αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν, αλλά ούτε ότι θα παρέμβουμε με διορθωτικές αλλαγές και μικρά βήματα που θα ικανοποιούν όλους.
Η αγωνία της ελληνικής κοινωνίας, η αγωνία των εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων που μπαίνουν με μεγάλο κόπο και πολλά όνειρα στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, αφορά στο αποτέλεσμα.
Ο παραλογισμός φθάνει μέχρι του σημείου να συζητάμε δεκαετίες για τα επαγγελματικά δικαιώματα των ΤΕΙ και κανένας να μην παίρνει απόφαση για να μην δυσαρεστήσει τη μια ή την άλλη επαγγελματική κατηγορία.
Σήμερα, όλα τα σχέδια των Προεδρικών Διαταγμάτων για τα Επαγγελματικά Δικαιώματα που εκκρεμούσαν και για τα οποία είχε προηγηθεί δημόσια διαβούλευση και συζήτηση στην κοινή συνεδρίαση των Συμβουλίων Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης και Ανώτατης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, έχουν προωθηθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τον απαραίτητο νομικό έλεγχο. Η υποκρισία πήρε τέλος.
Ενώ λοιπόν στην Ελλάδα δεν υπήρξε η απαιτούμενη τόλμη για ένα τόσο αυτονόητο ζήτημα, τα τελευταία 20 χρόνια σε όλες τις χώρες της Ευρώπης (σε 22 από τις 27), έγιναν ριζικές αλλαγές στην οργάνωση των πανεπιστημίων με κεντρικό πυρήνα την αυτοδιοίκηση με κοινωνική λογοδοσία, τη σύνδεση του πανεπιστημίου με την κοινωνία και την οικονομία, τη συνεχή αξιολόγηση με στόχο την ποιότητα και την αριστεία.
Γιατί αυτό που συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα; Ποιους εξυπηρετεί η επίκληση της μοναδικότητας του δικού μας μοντέλου; Ποιος μπορεί να τεκμηριώσει σήμερα ότι τα πράγματα πάνε τόσο καλά και ότι τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ αποδίδουν αυτό που έχει ανάγκη η χώρα, ώστε στο να μην πάμε σε αλλαγές; Εάν συμφωνούμε σε όλα τα παραπάνω τότε είμαστε ανοικτοί σε συγκεκριμένες προτάσεις. Τέλος εποχής, όμως, για ευχολόγια, για κενές ρητορείες, τέλος ανοχής για παιχνίδια μικρών εξουσιών και συμφερόντων.
Οι προτάσεις του Υπουργείου πράγματι εμπεριέχουν μεγάλες ανατροπές. Όμως δεν υπάρχουν τα περιθώρια για πρόχειρα μπαλώματα. Η Ανώτατη Εκπαίδευση πρέπει να δικαιώσει τις προσδοκίες της κοινωνίας. Την χρηματοδοτεί η κοινωνία, ανήκει στην κοινωνία και ουδείς άλλος μπορεί να επικαλείται ιδιοκτησιακούς τίτλους. Άλλωστε, είναι η ίδια η Ακαδημαϊκή κοινότητα που διαπιστώνει πρώτη ότι το πράγμα δεν πάει άλλο έτσι. Πως υπάρχει ανάγκη μεγάλων αλλαγών, ανάγκη για αξιοκρατία, ανάγκη για απογαλακτισμό του Πανεπιστημίου από το κράτος, τα κόμματα και κάθε είδους συμφέροντα που έχουν επενδύσει στη συντήρηση και την αναπαραγωγή της σημερινής κατάστασης.
Ο διάλογος βρίσκεται σε εξέλιξη και θα είναι εξαντλητικός, αρκεί βεβαίως να συζητάμε την ουσία και να μην ζητάμε, είτε άλλοθι για να μείνουν τα πράγματα ως έχουν, είτε διάφορες δαιμονοποιήσεις, που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη μεταρρύθμιση. Διότι ούτε μάνατζερ θα υπάρχουν, ούτε καμία ιδιωτικοποίηση πρόκειται να γίνει, ούτε δίδακτρα θα ζητηθούν από κανέναν.
Αλλά δεν είναι και δυνατόν η κοινωνία να χρηματοδοτεί με θυσίες την Ανώτατη Εκπαίδευση και να μην δίνει κανείς λογαριασμό για το πού πάνε αυτά τα χρήματα, να μη δίνει κανείς λογαριασμό ή ακόμα χειρότερο να αρνείται να δώσει στοιχεία για λειτουργίες και διαδικασίες που πρέπει να ελέγχονται από την κοινωνία.
Αυτοδιοίκηση στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ δεν σημαίνει ανεξέλεγκτες πολιτείες.
Αυτοδιοίκηση με κοινωνικό έλεγχο, με συμμετοχή διακεκριμένων προσωπικοτήτων στη διοίκηση των Πανεπιστημίων αλλά και επιλογή Πρύτανη με βάση την επιστημονική του αριστεία και την διοικητική του επάρκεια είναι αυτονόητα κεκτημένα για τις περισσότερες χώρες, ενώ εδώ δαιμονοποιούνται και λοιδορούνται.
Η εκλογίκευση, η διοικητική αποτελεσματικότητα και η διαφάνεια δεν είναι «αμερικάνικο μοντέλο», όπως λένε ορισμένοι μόνο και μόνο για να διεγείρουν αρνητικά ανακλαστικά. Είναι μοντέλο κοινής λογικής, κοινό πλέον σε όλη την Ευρώπη. Για αυτό άλλωστε και τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν γίνει αντίστοιχες αλλαγές στην Δανία, στη Σουηδία, στην Αυστρία, στην Ελβετία, στην Ολλανδία, στη Γαλλία και την Πορτογαλία. Όλες είναι προς την κατεύθυνση της αυτοδιοίκησης με λογοδοσία και την θεσμοθέτηση των δύο οργάνων, Συμβουλίου Διοίκησης με συμμετοχή και εξωτερικών προσωπικοτήτων και Συγκλήτου απολύτως υπεύθυνης για το ερευνητικό και ακαδημαϊκό έργο.
Πιστεύω, λοιπόν, πως όλοι - πολιτικά κόμματα, ακαδημαϊκή κοινότητα, κοινωνικοί εταίροι – μπορούν να έχουν υπεύθυνη και θετική συνεισφορά. Αυτό είναι και το ζητούμενο από τη διακομματική επιτροπή που συστάθηκε και λειτουργεί προκειμένου να αποδείξουμε έμπρακτα πως η Παιδεία μπορεί να είναι έξω και πέρα από τον κομματικό ανταγωνισμό. Η πόρτα της διακομματικής επιτροπής ήταν και παραμένει ανοιχτή!
Όπως ανοιχτά θα πρέπει να είναι σχολεία και πανεπιστήμια με την ευθύνη τόσο των καθηγητών που δεν δικαιούνται να θυσιάζουν προκαταβολικά ούτε μια ώρα από την εκπαίδευση των παιδιών, όσο και των πολιτικών κομμάτων που δεν είναι πλέον αποδεκτό να κλείνουν πανεπιστήμια όχι για να επιβάλλουν την πρόταση τους για το μέλλον απλά για να αρνηθούν το παρόν…

* Για το Νέο Σχολείο:

Κάνουμε πράξη το «Πρώτα ο Μαθητής!». Ήδη κατά το σχολικό έτος 2010-2011, 801 Δημοτικά Σχολεία της χώρας εφαρμόζουν το Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Σπουδών που περιλαμβάνει ενίσχυση της ξένης γλώσσας, της πληροφορικής, του πολιτισμού, της φυσικής αγωγής και της φιλαναγνωσίας.
Στόχος είναι εκτός των άλλων και ο περιορισμός των περισσότερων απογευματινών δραστηριοτήτων των μαθητών σε χώρους εκτός σχολείου, για να μειωθεί η ταλαιπωρία των παιδιών και τα έξοδα των γονέων, αφού η διδασκαλία της Πληροφορικής (Τ.Π.Ε.) και των Ξένων Γλωσσών θα οδηγεί εντέλει σε πιστοποίηση μέσα στο δημόσιο σχολείο.
Θα επιδιώξουμε το σχολικό έτος 2011-2012 να φτάσουμε τα 1.000 σχολεία που θα εφαρμόζουν το Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Σπουδών.
Προχωράμε επίσης σε Νέα Προγράμματα Σπουδών. Το πρώτο εξάμηνο του 2010 ολοκληρώθηκε μια πρώτη προσπάθεια εξορθολογισμού και μείωση της ύλης στις 4 τάξεις του δημοτικού και στις 3 τάξεις του Γυμνασίου. Από τον Οκτώβριο του 2010, 215 εμπειρογνώμονες χωρισμένοι σε 11 ομάδες επεξεργάζονται τα Νέα Προγράμματα Σπουδών για το Νέο Σχολείο που θέλουμε να είναι ολοήμερο, καινοτόμο, αειφόρο και ψηφιακό. Τα νέα προγράμματα σπουδών θα θέτουν μαθησιακούς στόχους ανά έτος εκπαίδευσης και θα δίνουν ευελιξία στους εκπαιδευτικούς. Μέχρι τον Μάιο του 2011 πιστεύουμε ότι θα είμαστε έτοιμοι, ώστε από την επόμενη σχολική χρονιά να ξεκινήσει η πιλοτική εφαρμογή των νέων προγραμμάτων σπουδών.

* Για το Νέο Λύκειο:

Στόχος να εγγυηθούμε την ποιότητα και τις ανοιχτές προοπτικές για όλους τους μαθητές. Περιορίζονται τα μαθήματα, ώστε να παρέχεται επαρκής χρόνος στο σχολείο για την ολοκληρωμένη εκπαίδευση των μαθητών. Περιορίζεται ο συνολικός εβδομαδιαίος διδακτικός χρόνος, ώστε οι μαθητές να έχουν περισσότερο χρόνο για μελέτη και άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες. Εισάγεται η φιλοσοφία της εμβάθυνσης και της υποστήριξης σε επιλεγμένα από τους ίδιους τους μαθητές μαθήματα. Εξορθολογίζεται ο αριθμός των προσφερόμενων επιλογών. Προβλέπεται για πρώτη φορά η εισαγωγή στη βαθμίδα του Λυκείου μιας ελεύθερης ζώνης στην οποία τα σχολεία μπορούν να εντάξουν δράσεις κοινωνικού-εθελοντικού ή ευρύτερα μαθησιακού χαρακτήρα.
Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο η Α’ Λυκείου θα λειτουργήσει με βάση το νέο πρόγραμμα σπουδών, ενώ από το σχολικό έτος 2012-13 θα είναι έτοιμα και τα νέα προγράμματα σπουδών για τη Β’ και Γ’ Λυκείου.
Οι μαθητές της Α’ Λυκείου το επόμενο σχολικό έτος θα εισαχθούν στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ με βάση το νέο σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων το οποίο θα ισχύσει για πρώτη φορά το σχολικό έτος 2013-2014.

* Για την ψηφιακή διάσταση του Νέου Σχολείου:

Το Νέο Σχολείο θέλουμε να είναι Ψηφιακό Σχολείο. Αυτό σημαίνει μια ολοκληρωμένη πολιτική: την ψηφιοποίηση του περιεχομένου, την χρήση της πληροφορικής ως εργαλείο, οριζόντια, την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και τον αναγκαίο εξοπλισμό και τις υποδομές σε κάθε σημείο της χώρας.
Μέχρι σήμερα, το σύνολο σχεδόν της ψηφιακής στρατηγικής υλοποιείται με την μορφή ήδη ενταγμένων έργων στο ΕΣΠΑ (191,5 Μ€) ενώ το υπόλοιπο βρίσκεται σε φάση είτε αξιολόγησης ήδη κατατεθειμένων προτάσεων, είτε άμεσης έκδοσης της σχετικής πρόσκλησης (έργα ύψους 130 Μ€).
Ήδη μέχρι σήμερα πετύχαμε τη δημιουργία μίας ενιαίας Ψηφιακής Εκπαιδευτικής Πλατφόρμας με ενσωματωμένα εκατόν τριάντα (130) σχολικά βιβλία από όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες με πολυμεσικές δυνατότητες και διαδραστικότητα.
Ετοιμάσαμε ψηφιακά εκπαιδευτικά βοηθήματα για τους μαθητές των Πανελληνίων Εξετάσεων μέσα από ειδική εκπαιδευτική πύλη. Το περιεχόμενό τους θα εμπλουτίζεται διαρκώς με πρότυπες παραδόσεις για την ενίσχυση των υποψηφίων στις πανελλήνιες εξετάσεις.
Αναβαθμίσαμε την προσβασιμότητα των σχολικών μονάδων με αύξηση της ταχύτητας πρόσβασης στα 24Mbs, ενώ έχει ήδη ξεκινήσει και η άμεση ευρυζωνική σύνδεση μέσω Μητροπολιτικών Αστικών Δικτύων (ΜΑΝ) οπτικών ινών σε σχολεία 30 Δήμων.
Ενισχύουμε την ψηφιακή υποδομή των σχολικών μονάδων στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο ενώ προχωρά η επιμόρφωση πάνω από 3.000 εκπαιδευτικών σε Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνίας (ΤΠΕ) για την υποστήριξη των ψηφιακών συστημάτων.

* Για την επιμόρφωση και την αξιολόγηση:

Ο εκπαιδευτικός λειτουργός έχει ανάγκη από επικαιροποιημένη γνώση για να μπορεί να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και να δίνει τον καλύτερο εαυτό του στην τάξη.
Ήδη τρέχουν επιμέρους προγράμματα επιμόρφωσης, όπως αυτό που προανέφερα. Κορωνίδα όλων όμως είναι το λεγόμενο «Μείζον Πρόγραμμα Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών» για την επιμόρφωση σε δύο φάσεις σχεδόν του συνόλου των 150.000 εκπαιδευτικών της χώρας. Το πιλοτικό πρόγραμμα προβλέπεται να διαρκέσει από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο 2011, ο πρώτος κύκλος επιμόρφωσης από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο 2011 και ο δεύτερος από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούνιο 2012.
Δίνουμε αξία στο δημόσιο σχολείο μέσα από την αυτο-αξιολόγηση, που ξεκίνησε να εφαρμόζεται σε εθελοντική βάση από φέτος. Έτσι κάθε σχολική μονάδα γίνεται βασικός φορέας προγραμματισμού και αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου. Συμμετέχουν εθελοντικά 544 σχολικές μονάδες (όλων των βαθμίδων, καθώς και Ειδικής Αγωγής) και 7.136 εκπαιδευτικοί από όλες τις Περιφέρειες της χώρας.

* Για την επιτυχή έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς:

Σχεδιάζουμε και υλοποιούμε τις δράσεις για το Νέο Σχολείο, χωρίς να διαφεύγει της προσοχής μας η καθημερινότητα του παρόντος. Και δώσαμε αδιάψευστα δείγματα αυτού του ενδιαφέροντος, με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς. Οι αριθμητικοί υπολογισμοί μιλούσαν για 20.000 κενά και ορισμένοι έσπευδαν να προεξοφλήσουν το απόλυτο χάος.
Τι έγινε τελικά; Καταφέραμε να έχουμε στη δυσκολότερη χρονιά την καλύτερη έναρξη. Αυτό βεβαίως δεν έγινε τυχαία.
Απαίτησε διορατικό σχεδιασμό και πολύμηνη καθημερινή δουλειά.
Απαίτησε νομοθετική πρωτοβουλία για ένα ορθολογικό πλαίσιο διορισμού, μετακινήσεων και εξέλιξης όλων των εκπαιδευτικών.
Απαίτησε τον εξορθολογισμό των αποσπάσεων με την επιστροφή 5.000 εκπαιδευτικών από τα διάφορα γραφεία και υπηρεσίες στις τάξεις.
Απαίτησε τον διαρκή έλεγχο για την αποτροπή πλασματικών αναγκών και για την κάλυψη πραγματικών αναγκών με την πρόσληψη ειδικοτήτων, όπου υπήρχαν ελλείψεις και τοποθετήσεις, εκεί που υπήρχαν ανάγκες. Αυτό λοιπόν που αποδεικνύεται περίτρανα είναι πως όπου υπάρχει συγκροτημένη προσπάθεια, υπάρχουν και θετικά αποτελέσματα.

H θέση των Θρησκευτικών στο νέο Λύκειο


Του Νίκου Παύλου,
Θεολόγου - Ιστορικού,
Δ/ντού του 14ου Γ/σίου Λάρισας

Τον τελευταίο καιρό, εξαιτίας της προσμονής των αποφάσεων του Υπουργείου Παιδείας για το Νέο Λύκειο έχει αρχίσει ένας διάλογος σχετικά με τη μορφή που θα έχει και ποια από τα μαθήματα που ήδη υπάρχουν στο Ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων θα παραμείνουν ως υποχρεωτικά ή θα θεωρηθούν επιλεγόμενα για τους μαθητές. Αν και είμαι σίγουρος ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί –μεταξύ αυτών και εγώ- θα εύχονταν τα μαθήματα της ειδικότητάς τους να ανήκουν στα υποχρεωτικά, σπεύδω να τονίσω πως η μεγάλη πρόκληση για ένα μάθημα θα ήταν να ενταχθεί στην δεύτερη κατηγορία, γιατί έτσι θα αναδεικνύονταν και η πραγματική απήχηση που έχει στους μαθητές, στις οικογένειές τους και στην ελληνική κοινωνία γενικότερα, ενώ θα έβγαιναν και ενδιαφέροντα συμπεράσματα για το είδος των κριτηρίων που κάνουν ένα μάθημα να θεωρείται δημοφιλές ή όχι. Με άλλα λόγια θα δίνονταν ίσως απαντήσεις για ποιους λόγους κάποια μαθήματα θεωρούνται, ακόμη και σήμερα, «σημαντικά» και κάποια άλλα «δευτερεύοντα».

Δε χωράει αμφιβολία πως ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφορά το μάθημα των Θρησκευτικών. Εκτός των άλλων με το σχετικό διάλογο, που ήδη έχει αρχίσει, δόθηκε η δυνατότητα να ακουστούν πολλές απόψεις για το χαρακτήρα του, αν δηλαδή θα είναι κατηχητικός-ομολογιακός, με αποτέλεσμα μαθητές των σχολείων μας να απαλλάσσονται από αυτό, ή γνωσιολογικός (θα παρέχει δηλαδή γνώσεις) που θα αφορά όλους, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα στο οποίο ανήκουν.
Σίγουρα το ιδανικό είναι να απευθύνεται οπωσδήποτε σε όλα τα παιδιά που φοιτούν στο ελληνικό σχολείο, γιατί έτσι καλλιεργείται και η έννοια της ισονομίας, αφού το δικαίωμα στη γνώση –στην οποία ανήκει και η θρησκευτική- πρέπει να είναι προσβάσιμο από όλους. Σε διαφορετική περίπτωση το μάθημα θα καταντήσει «φτωχός συγγενής» του εκπαιδευτικού συστήματος, και αν τοποθετηθεί στα επιλεγόμενα, δεν προβλέπεται ευοίωνο το μέλλον του
Αυτή όμως η θέση είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από συγκεκριμένες ρεαλιστικές προτάσεις για να γίνει εφαρμόσιμη. Ταυτόχρονα ένας ενδεχόμενος γνωσιολογικός χαρακτήρας των Θρησκευτικών δεν πρέπει να θίγει ευαισθησίες. Αυτό σημαίνει πως το κέντρο του θα πρέπει οπωσδήποτε να είναι ο χριστιανισμός και η ορθοδοξία ειδικότερα. Αφού ζούμε σε μία χώρα στην οποία ο χριστιανισμός και η ορθοδοξία αποτελούν πυλώνα θρησκευτικής πίστης και πολιτισμού, έχοντας έτσι δημιουργήσει τρόπους ζωής, δύσκολα θα γίνουν κατανοητές παράμετροι της ελληνικής, αλλά και της ευρωπαϊκής κοινωνίας γενικότερα, αν δεν υπάρχει συστηματική ενασχόληση με τις χριστιανικές αξίες και αρχές.
Τα παραπάνω συνδέονται οπωσδήποτε και με τη θέση που θα έχουν τα Θρησκευτικά - ως διδακτικό αγαθό πλέον- στο Νέο Λύκειο, αλλά και στο εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα. Με άλλα είναι απαραίτητο το Αναλυτικό Πρόγραμμα του μαθήματος να είναι σύγχρονο, να απευθύνεται σε σημερινά παιδιά και να «μιλάει» με τα ενδιαφέροντα και τους προβληματισμούς τους.

Πάντως η σημερινή εικόνα των Θρησκευτικών στο Λύκειο δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όπως λοιπόν είναι γνωστό, στην Α΄ Λυκείου διδάσκονται αρχές Λειτουργικής, στη Β΄ στοιχεία Δογματικής (και δίνονται ελάχιστες πληροφορίες για τα άλλα θρησκεύματα) και στη Γ΄ Λυκείου Χριστιανική Ηθική. Η αναδιάρθρωση αυτής της ύλης είναι σίγουρα αναγκαία. Για να γίνει όμως και λειτουργική θα πρέπει να συνδυαστεί με τον τρόπο που το Αναλυτικό Πρόγραμμα θα γίνεται διδακτικό αγαθό. Απαιτούνται λοιπόν οπωσδήποτε βιβλία, που το περιεχόμενό τους θα εναρμονίζεται με τα ενδιαφέροντα και τις ευαισθησίες των σύγχρονων ανθρώπων. Ταυτόχρονα θα πρέπει η μορφή τους να είναι ελκυστική και μοντέρνα, γιατί, όπως γνωρίζουν πλέον οι πάντες , δεν είναι αρκετές μόνο οι καλές ιδέες, αλλά και ο τρόπος που προσφέρονται. Γιατί και αυτός έχει σημαντικό μερίδιο στην προσπάθεια των εκπαιδευτικών για αφομοίωσή τους. Εδώ, πολύτιμος αρωγός, είναι σίγουρα οι ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορίας Επικοινωνίας), που θα αποτελέσουν ένα μέσο αποδοτικότερης παρουσίασης της θρησκευτικής ύλης.

Τελειώνοντας, να τονιστεί πως τα Θρησκευτικά είναι ένα σημαντικότατο εργαλείο μάθησης, και μπορούν να βοηθήσουν το μαθητή να κατανοήσει παραμέτρους της σύγχρονης πραγματικότητας και να συμβάλλουν στην προσπάθεια για ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του. Για να γίνει όμως αυτό είναι απαραίτητο να προσφέρονται σε όλους, αφού δε νοείται ο αυριανός πολίτης να έχει αποκλειστεί στα μαθητικά του χρόνια από την πρόσβαση στη θρησκευτική γνώση, και να αλλάξει το Αναλυτικό Πρόγραμμα του μαθήματος. Οπότε, σε αυτή την περίπτωση, δύσκολα θα εξαιρεθεί από τα υποχρεωτικά μαθήματα του Ωρολογίου Προγράμματος των Λυκείων. Αλλά και αυτό ακόμη να γίνει, θα είναι, όπως τονίστηκε και στην αρχή του άρθρου, μία μεγάλη πρόκληση και για τους μάχιμους θεολόγους και για το ίδιο το μάθημα

Τα Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο


Επιμορφωτική - παιδαγωγική εσπερίδα με θέμα «Τα Θρησκευτικά στο Σύγχρονο Σχολείο» διοργανώνουν το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας και το Βιβλιοπωλείο "Παιδεία" (οδ. Μεγ. Αλεξάνδρου 6, Λάρισα), τη Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 8 μ.μ., στο πατάρι του βιβλιοπωλείου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Βραδιές Θεολογίας".

Στη εκδήλωση, που απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς Β/θμιας και Α/θμιας εκπαίδευσης, εισηγητής θα είναι ο Σταύρος Γιαγκάζογλου (φωτ.), Δρ. Θεολογίας, Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Τον κ. Γιαγκάζογλου θα παρουσιάσει ο Νίκος Παύλου, Δρ. Θεολογίας, Διευθυντής του 14ου Γυμνασίου, ο οποίος, παράλληλα, θ’ αναφερθεί στο έργο που επιτελεί το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για την υποστήριξη του διδακτικού έργου των εκπαιδευτικών, ενώ τις εργασίες της εσπερίδας θα συντονίσει ο Χάρης Ανδρεόπουλος, δημοσιογράφος και θεολόγος, Μ.Sc.

* Στους συμμετέχοντες θα δοθεί Βεβαίωση Παρακολούθησης και υποστηρικτικό υλικό για το μάθημα.

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Η διαθεματική προσέγγιση του μαθήματος των Θρησκευτικών



Η Σχολική Σύμβουλος της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ηλείας κ. Ψαρράκου Αγγελική και το Παράρτημα Ν. Ηλείας της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, με την ηθική και υλική στήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας, συνδιοργάνωσαν εσπερίδα το Σάββατο, 18/12/2010 και από 5.30 μ.μ στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Πύργου, με θέμα : "Η διαθεματική προσέγγιση του μαθήματος των Θρησκευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση".

Εισηγητές ήσαν οι:

Σταμάτης Πορτελάνος, Επίκουρος Καθηγητής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με θέμα: "Η Θρησκευτική αγωγή απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις"

Παναγιώτης Ζεύλας, Σχολικός Σύμβουλος Α/θμιας Εκπ/σης Ν. Αχαΐας, με θέμα: " Διαθεματική προσέγγιση διδακτικής ενότητας"
Παύλος Παγκράτης, καθηγητής Θεολόγος, Μsc Θεολογίας, Γραμματέας Παραρτήματος Ν. Ηλείας της Π.Ε.Θ, με θέμα: "Εμπειρίες από την διδακτική πράξη του μαθήματος των Θρησκευτικών στην Δ.Ε."

Η εσπερίδα απευθυνόταν κυρίως σε διδάσκοντες στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθώς και σε γονείς και κηδεμόνες. Παρέστησαν μεταξύ των επισήμων και: O Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ωλένης κ. κ. Αθανάσιος, οι Σχολικοί Σύμβουλοι Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Α. Ψαρράκου, Χ. Ρόρρη, η Σχολική Σύμβουλος των Θεολόγων Ν. Ηλείας κ. Αι. Μπαλή, η Δντρια Β/θμιας Εκπ/σης κ. Κ. Γερολυμάτου, οι Προϊστάμενοι Γραφείων Αθμιας Εκπ/σης κ. Δ. Αλεξόπουλος και Γ. Φωτόπουλος και Β/θμιας κ. Ν. Αγγελόπουλος, καθώς και πλήθος εκπαιδευτικών και των δύο βαθμίδων.

Ο κ. Πορτελάνος μεταξύ των άλλων ανέφερε:

"1. Η παιδεία και η θρησκεία πολιτισμικές εκφάνσεις της ιστορίας, του υπαρκτικού βάθους και της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου, όπως διαπιστώνεται από τα μνημεία και τις αναγνώσεις των πολιτισμών, έγιναν μορφωτικά μεγέθη που ήταν αδιαχώριστα στην εξέλιξη του ανθρώπου.
2. Η θρησκευτική αγωγή συνδέεται με την παιδεία αφού η δεύτερη σύμφωνα με τον ελληνικό πολιτισμό σημαίνει «πλαστουργική εργασία» πάνω στον άνθρωπο. Στον ελληνικό πολιτισμό κράτος, θρησκεία, τέχνη και επιστήμη έχουν άμεση σχέση με τον άνθρωπο και την επιστήμη.

Στην αρχαία Αθήνα το αγαθό της παιδείας παρέχεται με την ανάγνωση του Ομηρικού έπους ενώπιον όλης της κοινότητας και τη γυμνασία σώματος και ψυχής. Το θρησκευτικό συναίσθημα αφυπνίζεται με τη λογοτεχνία και τη μουσική, τη συμμετοχή στη δημόσια και στην οικογενειακή λατρεία των θεών. Οι έννοιες του πολίτη, της φιλοσοφίας, της παιδείας είναι ταυτισμένες με την αρετή και με ένα λόγο ενδιάθετο και εκφερόμενο που εκβάλλει στη μεταφυσική, που με την ευρύτερη έννοια του όρου είναι και θεο-λογία. Η διδακτική μεθοδολογία, ως εκπαδευτικό μέσο, η επαγωγή ή απαγωγή που αξιοποιούνται για την έρευνα του επιστητού σχετίζονται με τη μεταφυσική και την ηθική. Η σωκρατική μέθοδος (μαιευτική) έχει το νόημα με τις κατάλληλες ερωτήσεις να οδηγήσει τον άνθρωπο στον ηθικό νόμο. Η αρετή για το Σωκράτη είναι διδακτή στο βαθμό που συνδέεται με τη συνείδηση και την έλλογη αυτεπίγνωση. Η έννοια του ανθρώπου υπερβαίνει την έννοια του κράτους. Ο Αριστοτέλης με την επαγωγή, την αντίληψη του εμπειρικού κόσμου και με την αναγωγή αναζητεί την Αιτία της ύπαρξης των όντων. Επομένως δεν νοείται διχασμός των όρων και των εννοιών εκπαίδευσης και παιδείας.
1. Η παιδεία έχει αποκλειστικό σκοπό με όλα τα γνωστικά αντικείμενα και τα Προγράμματα Σπουδών να συντελέσει στην εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού, η οποία έχει σχέση με το «καθόλου» της ανθρώπινης υπόστασης. Η αγωγή αποτελεί πρωταρχική λειτουργία της συνολικής ζωής, που διαπερνά όλες τις εποχές και στην οποία ενυπάρχει μια ορισμένη προβληματική, που πηγάζει από τη γενική συνάφεια της ζωής.

2. Η θρησκευτική αγωγή είναι μέρος αυτής της αγωγής που εντάσσεται οντολογικά στην έννοια της παιδείας και όχι επιφανειακά, αφού σχετίζεται με τα υπαρξιακά ζητήματα του ανθρώπου και την καλλιέργεια της ψυχής. Ο Έγελος σημειώνει ότι η παιδεία για το γενικό, δεν είναι γενική παιδεία με την έννοια της επιφανειακής συνένωσης των επιμέρους. Η θρησκευτική αγωγή ή το μάθημα των Θρησκευτικών με την έννοια αυτή έχει σχέση με τον παιδαγωγικό και μορφωτικό χαρακτήρα της παιδείας.

3. Η παιδική ηλικία είναι ευάγωγη στο είδος αγωγής που της προφέρουν οι «μεγάλοι», εφόσον εδραιώνεται στην αθωότητα του παιδιού και στην «πλαστικότητα» της φύσης του. Σ’ αυτήν στηρίζονται κοινωνικοπολιτικοί σχεδιασμοί για τον τύπο ανθρώπου που θέλουν να διαμορφώσουν. Η θρησκειολογία δεν προσφέρεται ως μάθημα αγωγής στην παιδική ηλικία. Πρόκειται για επιστημονικό λόγο γύρω από το φαινόμενο της θρησκείας που συνιστά την επιστήμη της θρησκειολογίας. Αφορά σε μια συστηματοποιημένη γνώση γύρω από τη θρησκεία ή τις θρησκείες. Ωστόσο, στοιχεία της μπορεί να διδάσκονται, και εξατομικευμένα για κάθε τάξη του σχολείου στα πλαίσια της γνώσης και της παγκοσμιότητας του φαινομένου.
4. Ένα θρησκειολογικό μάθημα απαντά στην εκπαίδευση και όχι στην παιδεία, δεν αγγίζει τις καρδιές αλλά τη διάνοια, δηλαδή το μέρος του όλου. Δίνει έμφαση σ’ ένα κομμάτι από το τρίπτυχο της ψυχής, στο λογιστικό, εκεί όπου ορθώνονται οι αρνητικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης: ο ανταγωνισμός, η εμπορευματοποίηση της ζωής, το κέρδος και η αυτονομία. Η «πληροφόρηση» στο σχολείο χωρίς στοιχεία παιδαγωγικής δεν συντελεί στην καλλιέργεια της ψυχής και δεν έχει κάποιο υψηλότερο σκοπό. Σύμφωνα με τον Πόστμαν η πληροφόρηση στο παιδί όταν λειτουργεί χωρίς κανονιστικές αρχές, μπορεί να αποβεί θανατηφόρα. Ο Φρόυντ παρά την ψυχολογική ερμηνεία που έδωσε για τη θρησκεία σημειώνει ότι «το παιδί έχει ανάγκη να δημιουργήσει μια πίστη σε προστατευτικές δυνάμεις».

5. Πολλοί φιλόσοφοι έχουν τοποθετηθεί για τη σχέση θρησκείας και παιδείας στην παιδική ηλικία. Ο Φόιερμπαχ σημειώνει ότι «η θρησκεία είναι η ουσία της παιδικής ηλικίας της ανθρωπότητας. Η θρησκεία είναι η επίσημη αποκάλυψη των κρυμμένων θησαυρών του ανθρώπου, η ομολογία των πιο ενδόμυχων ψυχών του». Ο Σπινόζα λέει πως «η θρησκεία φυτεύεται στην παιδική ηλικία» και ο Έλιοτ παρατηρεί ότι «η κουλτούρα φυτεύεται στην παιδική ηλικία». Ο Ίρβιν Γιάλομ τονίζει το ειδικό βάρος που έχει η θρησκεία στην παιδική ηλικία.

6. Ο κάθε πολιτισμός έχει την αρχειοθήκη της θρησκευτικής του αγωγής και κουλτούρας, όπως έχει τη γλώσσα, την ιστορία, τη λογοτεχνία κ.ά., που συνιστούν μια ταυτότητα. Όμως η κάθε θρησκεία εφόσον διαπλέκεται με όλες τις εκφάνσεις της ζωής διευρύνεται το πεδίο της. Ερμηνεύεται και από άλλες επιστήμες όπως της παιδαγωγικής, της ανθρωπολογίας, της φιλοσοφίας, ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της φαινομενολογίας κ.ά.. Ο Χριστιανισμός τονίζει τη σημασία της παιδαγωγικής και προβάλλει ανάλογο περιεχόμενο μέσα από τις παραβολές, την αφήγηση και την ηθική του (αρετολογία). Το δεσπόζον, όμως, γεγονός της παιδαγωγικής του Χριστιανισμού βρίσκεται στη γέννηση και σάρκωση του Λόγου ως «βρέφους» σε «μητρώα σπλάχνα» (Χριστούγεννα).

Ένα περιστατικό του Ευαγγελίου αναφέρεται στο Χριστό ο οποίος προτρέπει το πλήθος, που έχει συγκεντρωθεί κοντά του, να ανοίξει ένα διάδρομο ώστε να αφήσει τα παιδιά να τον πλησιάσουν. Ως παιδαγωγός και διδάσκαλος τονίζει την ευθύνη των μεγάλων για την παιδεία των μικρών λέγοντας να μη γίνονται αφορμή αποπροσανατολισμού των μικρών. Επομένως ο συγκεκριμένος θεολογικός και παιδαγωγικός λόγος, η συγκεκριμένη κουλτούρα – καλλιέργεια της ψυχής – «φυτεύεται» στην παιδική ηλικία.

7. Οι σύγχρονες προκλήσεις αφορούν τάσεις οι οποίες εμπλέκονται στην παιδαγωγική επιστήμη όπως, ο ντετερμινισμός, ο επιστημονισμός, ο πραγματισμός, ο κοινωνιολογικός δαρβινισμός που δίνουν φυσικές εξηγήσεις για όλα τα φαινόμενα και αποφεύγουν μεταφυσικές και υπερφυσικές υποθέσεις. Ωστόσο η φυσικοποίηση της ταυτότητας του ανθρώπου εκτός των άλλων συνεπειών στον τομέα της παιδαγωγικής, παράγει έναν επιστημονικό ρατσισμό, ο δε κοινωνιοβιολογικός δαρβινισμός προβληματίζει όταν τοποθετεί τις «φυσικές επιλογές» ως κυρίαρχο στοιχείο στην πνευματική και ηθική εξέλιξη του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι τα πάντα είναι καθορισμένα από τη φύση και επομένως η παιδεία, οι αγώνες του ανθρώπου για προσωπική και κοινωνική αλλαγή (αγάπη, ισότητα, δικαιοσύνη, νόημα ελευθερίας) συνιστούν ουτοπία. Οι έννοιες διαθεματικότητα και διεπιστημονικότητα, πολυπολιτισμικότητα και διαπολιτισμικότητα, στα πλαίσια της κατανόησης της καθολικότητας και οικουμενικότητας, είναι μια ευκαιρία για τη διεύρυνση του χαρακτήρα της παιδαγωγικής με διδακτικό υλικό πολυφωνίας και πλουραλισμού. Η ετερότητα έχει προαπαιτούμενο την ιδιαιτερότητα, τη μοναδικότητα, τόσο σε επίπεδο επιστήμης με το γνωστικό της αντικείμενο, όσο και σε επίπεδο πολιτισμού και κουλτούρας για να παραχθεί ο διαπολιτισμός και ο διακουλτουραλισμός, χωρίς να ακολουθήσουν τη χημική ομοιογενοποίηση. Ωστόσο, οι όροι αυτοί γίνονται ατελέσφοροι για την ουσία της παιδαγωγικής, όταν παραμείνουν έγκλειστοι στο «χώρο» της εκπαίδευσης και εξυπηρετούν «αλλότριους» σκοπούς σχετικούς με την «αλλοτρίωση της ανθρώπινης φύσης>>.

Ο κ. Ζεύλας μεταξύ των άλλων τόνισε: "ότι η διαθεματική προσέγγιση της γνώσης (η ανακαλυπτική μάθηση, η βιωματική προσέγγιση και κυρίως ο ομαδοσυνεργατικός χαρακτήρας της γνώσης), έχει συγκριτικό πλεονέκτημα στην εποχή που ζούμε και ταιριάζει απόλυτα με την πολιτισμική μας ταυτότητα, που εστιάζει στον κοινό λόγο και στην βιωματική εμπειρία".

Ο κ. Παγκράτης στηριζόμενος στην πολυετή εμπειρία του, (προσωπική καθώς και άλλων συναδέλφων), από την διδασκαλία του θρησκευτικού μαθήματος στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανέφερε περιπτώσεις από τις οποίες προέκυψαν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Δηλαδή φάνηκε πως ο θεολόγος καθηγητής στο σημερινό σχολικό περιβάλλον και την κοινωνία που το τροφοδοτεί: "είναι ανάγκη να έχει επαφή με την πραγματικότητα που είναι ενταγμένοι οι μαθητές του, γνώση των ενδιαφερόντων τους, να είναι παιδαγωγικά και ανθρωπιστικά ευαισθητοποιημένος και επιστημονικά πολύπλευρα καταρτισμένος. Για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που του υποβάλλονται και το μήνυμα που κομίζει να σταθεί στις συνειδήσεις των μαθητών".

Τέλος, ο κ. Κομιώτης στην εισαγωγική του ομιλία τόνισε ότι: "Το μάθημα των Θρησκευτικών, ενταγμένο οργανικά στην παρεχόμενη από την Πολιτεία εκπαίδευση, διαλέγεται με τα άλλα μαθήματα στο πλαίσιο της διαθεματικής και διεπιστημονικής προσέγγισης της σχολικής γνώσης. Η διαμόρφωση αξιών, στάσεων, η υπέρβαση των προκαταλήψεων, των στερεοτύπων και των διακρίσεων, η αποδοχή των διαφορών, η επίλυση των αντιπαλοτήτων, η ανάλυση και συζήτηση μεγάλων σύγχρονων προβλημάτων, που είναι στοιχεία του μαθήματος, συνδέονται με τις αξίες και την υπαρξιακή στάση που προκύπτει από το ήθος της ελληνορθόδοξης παράδοσης. Το μάθημα των Θρησκευτικών πρέπει να αποτελεί για τον εκπαιδευτικό πρόκληση ζωής, διότι μέσα από τη διδακτική διαδικασία τον καλεί να προβάλλει την αξία του προσώπου, αλλά και τη σημασία της κοινότητας, ως της άλλης προτάσεως στην παγκοσμιοποιημένη αντίληψη περί συνυπάρξεως πολιτισμών".

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Σε αγώνα διαρκείας οι θεολόγοι


ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΩΣ
ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ

* «Η πολιτεία οφείλει όχι απλώς να διατηρήσει, αλλά και να αναβαθμίσει το θρησκευτικό μάθημα», τονίζει ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Μιχ. Τρίτος

«Το μάθημα των Θρησκευτικών όχι μόνο δεν θα πρέπει να υποβαθμισθεί, εντασσόμενο στα λεγόμενα προαιρετικά, αλλά να ενισχυθεί και να παραμείνει στο κορμό των υποχρεωτικών μαθημάτων σ’ όλες τις τάξεις του Λυκείου…», τόνισε ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, καθηγητής κ. Μιχαήλ Τρίτος μιλώντας σήμερα, Κυριακή, 19/12/2010, στη Λάρισα, σε εκδήλωση που διοργάνωσε η τοπική Ενωση Θεολόγων (παράρτημα της ΠΕΘ) στην αίθουσα της Χριστιανικής Εστίας «Ο Απ. Παύλος».

Ο κ. Τρίτος υποστηρίζοντας με νομικά, αλλά και παιδαγωγικά επιχειρήματα τη διατήρηση του μαθήματος ως υποχρεωτικού στο ωρολόγιο πρόγραμμα του νέου Λυκείου, κόντρα σε κυκλοφορούσες φήμες και διαρροές στο Τύπο που το θέλουν εντάσσεται στα προαιρετικά, τόνισε ότι η διδασκαλία του θρησκευτικού μαθήματος, ως υποχρεωτικού, επιβάλλεται:

- πρώτον από το ισχύον Σύνταγμα, το οποίο στο άρθρο 16, παρ. 2 τάσσει ως σκοπό της Παιδείας την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως των μαθητών.

- δεύτερον από το στοιχείο της θρησκευτικής ομοιογένειας του ελληνικού λαού, που κατά 95% είναι ορθόδοξοι χριστιανοί και επιθυμούν να προσφέρουν και στα παιδιά τους τη διαχρονικά καταξιωμένη ελληνορθόδοξη παράδοση, και

- τρίτον από λόγους καθαρά παιδαγωγικούς, αφού το μάθημα των θρησκευτικών ανταποκρίνεται στο παιδαγωγικό και επιστημονικό αίτημα της αγωγής του όλου, όπως άλλωστε τονίζεται και στο ν. 1566/85, όπου γίνεται λόγος για την ολόπλευρη ψυχοσωματική ανάπτυξη της προσωπικότητας του μαθητή, ικανοποιεί θεμελιώδεις προδιαθέσεις της ανθρωπίνης υπάρξεως, ρίχνει πλούσιο φως στα αιχμηρά υπαρξιακά και μεταφυσικά ερωτήματα των μαθητών, δημιουργεί ανώτερα οντολογικά βιώματα, προσφέρει σύστημα αξιών, δημιουργεί προγεφυρώματα για την επανασύνδεση των διανθρωπίνων σχέσεων και φέρνει τον μαθητή σε επαφή με τη μακραίωνη πολιτιστική παράδοση του Γένους.

ΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ο κ. Τρίτος, αναφερόμενος στο θέμα που ανέκυψε προσφάτως εξ αιτίας, σχετικών δημοσιευμάτων του Τύπου, για τη υποχρεωτικότητα ή μη των Θρησκευτικών στο νέο Λύκειο, ενημέρωσε ότι σε συνάντηση που είχε στη Θεσσαλονίκη με την υφυπουργό Παιδείας κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου, στο πλαίσιο της επίσκεψής της στο ΑΠΘ, η τελευταία τον διαβεβαίωσε ότι ουδεμία απόφαση που αλλάζει το σημερινό status της υποχρεωτικότητας των Θρησκευτικών για το Λύκειο έχει ληφθεί και του υποσχέθηκε ότι όταν ξεκινήσει ο διάλογος το υπουργείο, ασφαλώς, και θα καλέσει τη εκπαιδευτική - θεολογική κοινότητα να καταθέσει τις απόψεις της για το πρόγραμμα στο νέο Λύκειο.
Επίσης, ο κ. Τρίτος αναφέρθηκε και σε επιστολή που έλαβε από το γραφείο της υπουργού Παιδείας κ. Αννας Διαμαντοπούλου, με την οποία επισημαίνεται ότι «δεν θα πρέπει να προκαλείται ανησυχία και θόρυβος εξ αιτίας κάποιων δημοσιευμάτων στα ΜΜΕ, τα οποία δεν φέρουν την υπογραφή του υπουργείου» και εκφράζεται η δέσμευση ότι εν όψει της διαβούλευσης για το νέο Λύκειο οι φορείς της θεολογικής επιστήμης και του θρησκευτικού μαθήματος θα ενημερωθούν εγκαίρως για τις θέσεις του υπουργείου, ώστε επ’ αυτών να ξεκινήσει μια δημιουργική συζήτηση. «Σε κάθε περίπτωση, πάντως», ανέφερε ο κ. Τρίτος, «παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις του υπ. Παιδείας, θα πρέπει οι θεολόγοι να συνεχίσουμε τον αγώνα για τη προάσπιση του μαθήματος και να βρισκόμαστε σε διαρκή ετοιμότητα».
ΨΗΦΙΣΜΑ

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης εγκρίθηκε Ψήφισμα, μέσω του οποίου εκφράζεται «η έντονη διαμαρτυρία μας για τη σχεδιαζόμενη υποβάθμιση του μαθήματος των Θρησκευτικών στο νέο Λύκειο» επισημαίνεται πως «σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά απαιτείται περαιτέρω ενίσχυση της ανθρωπιστικής και θρησκευτικής παιδείας για να θωρακισθούν ηθικά οι νέοι και να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τη πλημμυρίδα του ποικιλόμορφου κακού» και ζητείται τη πολιτεία «να εγκύψει με ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία στο λεπτό θέμα της ηθικής και θρησκευτικής αγωγής, κατατάσσοντας το μάθημα των Θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις του Λυκείου στα υποχρεωτικά μαθήματα, όπως ορίζει το Σύνταγμα της πατρίδας μας, διατηρώντας το σημερινό χαρακτήρα και τη ταυτότητά του και εμπλουτίζοντάς το με τα διαχρονικής αξίας και κείμενα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας»

- Τον ομιλητή προλόγισε ο πρόεδρος του παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΘ κ. Βασ. Στεργιούλης, ενώ την εκδήλωση τίμησαν με τη παρουσία τους ο πανοσιολογιώτατος αρχιμ.π. Νικηφόρος Κοντογιάννης (ως εκπρόσωπος του Μητροπολίτου Λαρίσης), οι Σχολικοί Σύμβουλοι Θεολόγων κ. Απ. Ποντίκας, Φιλολόγων κ. Κων. Δημουλάς, ο τέως Περιφερειάρχης Εκπαίδευσης Θεσσαλίας κ. Αργ. Χαδούλης, διευθυντές σχολικών μονάδων, εκπαιδευτικοί και δεκάδες Λαρισαίοι πολίτες. Χαιρετιστήρια τηλεγραφήματα έστειλαν ο Λαρισαίος υφυπουργός κ. Φιλ. Σαχινίδης και ο βουλευτής της ΝΔ κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος.

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

"Σύναξη", περί Ηθικής


Κυκλοφόρησε το νέο (αρ. 116) τεύχος του περιοδικού Σύναξη, αφιερωμένο στον προβληματισμό για την Ηθική και την επανεμφάνισή του στον δημόσιο χώρο, την πολιτική θεωρία, την τέχνη, τη φιλοσοφία, τη θεολογία.

Τα μελετήματά του εξετάζουν την περιπέτεια των περί Ηθικής αντιλήψεων στα θεολογικά ρεύματα του νεότερου ελληνισμού (Γιάννης Μπέκος), τη σχέση Ηθικής και εσχατολογίας (Γύργκεν Μόλτμαν), τη διελκυστίνδα Ηθικής και ηθικισμού (Δημήτρης Μαυρόπουλος), τα ηθικά προτάγματα στο πεδίο της κοινωνίας και της ψυχανάλυσης (Γιάννης Σταυρακάκης), τις διερωτήσεις στην ποιμαντική (π. Αντώνιος Πινακούλας) και τις διεργασίες στον κινηματογάφο (Κώστας Μπλάθρας). Παράλληλα, δύο κείμενα (Σωτήρης Γουνελάς και Χαράλαμπος Βέντης) συζητούν πάνω στις προοπτικές της τρέχουσας θεολογικής σκέψης.

Οι ενότητες του διαλόγου με τους αναγνώστες και των βιβλιοπαρουσιάσεων ολοκληρώνουν, όπως πάντα, το τεύχος.

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Κλειστά και σήμερα (Παρασκευή) τα σχολεία στο Ν. Λάρισας


Κλειστά θα παραμείνουν σήμερα, Παρασκευή, 17/12/2010, όλα τα σχολεία στο νομό Λάρισας με απόφαση της Ν.Α. Λάρισας. Σε ανακοίνωσε που εξέδωσε η Νομαρχία Λάρισας και υπογράφει ο αρμόδιος αντινομάρχης κ. Χρήστος Σιδερόπουλος επισημαίνονται τα εξής:

«Από τη Νομαρχία Λάρισας ανακοινώνεται ότι τη Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010, μετά από εισήγηση της Αʼ θμιας και Βʼ θμιας Εκπαίδευσης του Νομού Λάρισας τα σχολεία θα παραμείνουν κλειστά. Ειδικότερα μετά από αυτοψία που διενεργήθηκε από την Πολιτική προστασία της Νομαρχίας με την οποία διαπιστώθηκε ότι τα προαύλια και οι προσβάσεις των περισσοτέρων σχολείων του νομού, δεν κατέστη δυνατή η ρήψη αλατιού και ο καθαρισμός τους από τους Δήμους, εκτιμήθηκε ότι δεν διασφαλίζεται η ασφαλής πρόσβαση των μαθητών στα σχολεία με πιθανότητα ατυχημάτων λόγω ολισθηρότητας και παγετού

Σαχινίδης για μισθολόγιο


Παρακολούθησα σήμερα το πρωϊ στην εκπομπή "Πρώτη Γραμμή" του "ΣΚΑΙ" τη συνέντευξη που παρεχώρησε στους δημοσιογράφους Λυριτζή - Οικονόμου ο υφυπουργός Οικονομικών (και συμμαθητής μου στο Α' Αρρένων Λαρίσης, '74 - '80 - ωραία χρόνια!!!) Φίλιππος Σαχινίδης.

Μου άρεσε η εμφάνισή του: Λόγος ήρεμος και περιεκτικός, απαντήσεις ξεκάθαρες και επί της ουσίας. Μου άρεσε η τοποθέτησή του για το ενιαίο μισθολόγιο και την "αναγκαιότητα να αρθούν οι ανιστότητες που υπάρχουν μεταξύ διαφόρων κλάδων", κυρίως, δε η επισήμανσή του "να δοθούν κίνητρα στους πτυχιούχους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης", εν άλλοις λόγοις να τελειώσουμε με την σημερινή (σοβιετικού τύπου) ισοπέδωση... (Μακάρι!)

* Παραθέτω και πρόσφατο άρθρο μου στην "Ελευθερία", για το θέμα του ενιαίου μισθολογίου: http://www.eleftheria.gr/viewarticle.asp?aid=22583&pid=19&CategoryID=19

Κάλπες στην ΕΛΜΕ Ηρακλείου για νέο Δ.Σ.


Σήμερα στο Ηράκλειο της Κρήτης οι καθηγητές ψηφίζουνε για νέο Δ.Σ. στη τοπική ΕΛΜΕ. Υποψήφιος είναι και ο αγαπητός φίλος και εκλεκτός συνάδελφος Χριστόφορος Αρβανίτης (ΠΕ01), με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚ.
Επειδή πιστεύω ότι ο Χριστόφορος συνδυάζει το ήθος με τη γνώση και επειδή θεωρώ ότι τα δύο αυτά στοιχεία (ήθος και γνώση) τά' χει ανάγκη ο χώρος (Β/θμια Εκπ/ση) μας, νομίζω ότι οι φίλοι και συνάδελφοι, οι εν Ηρακλείω διατρίβοντες, θα πρέπει να στηρίξουν (-ουμε) δυναμικά την υποψηφιότητά του.
(Καλή επιτυχία αδελφέ!)

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Κλειστά τα σχολεία σήμερα στη Λάρισα


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με απόφαση της Νομαρχίας Λάρισας τα σχολεία Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης σ' όλο το νομό, λόγω της σφοδρής χιονόπτωσης που προκάλεσε αποκλεισμούς στο εθνικό και περιφερειακό δίκτυο, σήμερα, Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010, θα παραμείνουν κλειστά

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

"Aλλάζουμε την Παιδεία για ν' αλλάξουμε την Ελλάδα"

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

Ταχ. Δ/νση: Α. Παπανδρέου 37
Τ.Κ. – Πόλη: 15180 - Μαρούσι
Ιστοσελίδα: http://www.minedu.gov.gr/
E-mail: press@minedu.gov.gr

Δελτίο Τύπου, 13/12/2010

Δήλωση της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, μετά τη 2η συνεδρίαση της Εθνικής Διακομματικής Επιτροπής για την Παιδεία:

«Ο διάλογος συνεχίζεται πιο οργανωμένα, στο πλαίσιο της διαβούλευσης. Υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις, οι οποίες φυσικά λαμβάνονται υπόψη. Η αλλαγή στην Παιδεία είναι εθνική ανάγκη και δεν υπάρχουν περιθώρια, ούτε για αλαζονεία, ούτε για σύνδρομα ιδιοκτησίας. Αλλάζουμε την Παιδεία για να αλλάξουμε την Ελλάδα.

- Δημοσιογράφος: Πολλοί πρυτάνεις έχουν την άποψη ότι το Υπουργείο Παιδείας τους απαξιώνει.
- Υπουργός: Το ελληνικό Πανεπιστήμιο εξακολουθεί να είναι ένας φάρος για την ελληνική κοινωνία.
Η καλύτερη απάντηση είναι - όπως αναδεικνύονται καθημερινά οι παθογένειες και τα προβλήματα που υπάρχουν - να αναδείξουμε τα διαμάντια του ελληνικού Πανεπιστημίου.
Για αυτό και θα ζητήσουμε από τους πρυτάνεις να καταθέσουν προτάσεις, ώστε να αναδειχθούν οι «ήρωες της νέας εποχής». Αυτό θα γίνει μέσω ενός προγράμματος που αφορά στην καινοτομία, στην έρευνα και στη διδασκαλία, ώστε να αναδειχθούν οι άριστοι και βραβευθέντες φοιτητές, αλλά και καθηγητές, από όλα τα Πανεπιστήμια".

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

"Οι μωβ ανταύγειες της εκπαίδευσης"


To βιβλίο του αγαπητού φίλου και εκλεκτού, θεσσαλονικιού συναδέλφου Ευαγγέλου Βαρβαρέσου, Δρος Φυσικής και Θεολογίας, με τίτλο,

Οι μωβ ανταύγειες
της εκπαίδευσης”

παρουσιάζεται στο πλαίσιο εκδήλωσης η οποία θα γίνει την Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010 στις 11.30 πμ στο ‘Κέντρο Ιστορίας’ του Δήμου Θεσσαλονίκης, (Μέγαρο Μπίλλη - Πλατεία Ιπποδρομίου). Με αφορμή τους προβληματισμούς που κομίζει το βιβλίο, θα καταθέσουν τις σκέψεις τους οι :

* Σαράντης Ηλιόπουλος, φιλόλογος του 2ου ΓΕΛ Συκεών
* Χρυσόστομος Σταμούλης, καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ και
* Χρίστος Τσολάκης, ομότιμος καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης (Π.Τ.Δ.Ε) του ΑΠΘ.

Η εκδήλωση οργανώνεται από το παράρτημα Κεντροδυτικής Μακεδονίας της Ενωσης Ελλήνων Φυσικών (ΕΕΦ), ενώ χορηγός επικοινωνίας είναι οι γνωστές (και καλές!) Εκδόσεις "Μυγδονία".